Սերոմներ
ՎԵՀԱՆՈՅՇ ԹԵՔԵԱՆ «Ես իմ ասլան տղա՜ս կ՛ուզեմ», օրը քանի մը անգամ կը լսուէր Գէորգին մօր ձայնը քովի պատուհանէն: Ռիմային համար առօրեան տրտունջ չունէր: Ճիշդ է, որ դպրոցները հազիւ վերաբացուած լիբանանեան տագնապը դարձեալ դանակի պէս կտրած էր քաղաքացիներու բնականոն առօրեան, սակայն Ռիմայի տարիքը ուրի՜շ բան էր-ամէն ինչ կը թրթռար իր սրտին մէջ` երգը, գարունը, նորածիլ բոյսերը, հալող ձիւնը, իրենց փողոցին լոյսերը,...


















