Յուշատետր. Եթէ Ծառին Ճիւղերը Չըլլային
Ռ. Հ. Նստած եմ պանդոկի սենեակիս պատշգամը: Գրեթէ միշտ նոյն սենեակն է, որ կը վարձեմ ամէն անգամ, որ արձակուրդի կ՛երթամ, ուստի լաւ գիտեմ նաեւ այս պատշգամը: Նստած եմ ու կը նայիմ դէպի պարտէզ, որ ծառախիտ է եւ կանաչութեան մէջ կ՛երկարի կ՛երթայ մինչեւ մօտաւոր ծովեզերքը: Վարը, ճիշդ իմ պատշգամին դիմացը ճիւղերը չորցած ծառ մը կայ: Մինչ քովի բոլոր ծառերը բեռնաւորուած են...


















