Ծառը
ՀՐԱՆԴ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ Յոգնած էր, յոգնած անտառին խորքը ծուարած թաքուն այս հի՜ն ծառը ծեր... Ճիւղերը չորցած, տերեւներն վաղո՜ւց դալկացած, խամրած: Գարունը արդէն հրաժեշտ տուած անցած, գացած էր անյայտ եզրերը շէկ հորիզոնի... Ժամանակի բութ լուծին տակ կքած, յոգնա՜ծ էր, յոգնա՜ծ այս հին ծառը ծեր... Արեւի առջի բարի-լոյսն անգամ, որ սիրոյ բոյրով պահեր կ՛աւետէր եւ հին օրերը նազով կ՛օրօրէր, հիմա դալկացած արձագանգ մ՛իսկ...

















