ՎԱՐԱՆԴ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ
ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Հայաստան» մասնաճիւղ
Անտարբերութիւնը մեր օրերու ամէնէն ընդհանրացած ընկերային երեւոյթներէն մէկն է, որ յատկապէս կը նկատուի երիտասարդական շրջանակներու մէջ: Այսօր բազմաթիւ երիտասարդներ ցոյց կու տան անտարբերութիւն` հասարակական, քաղաքական, մշակութային եւ նոյնիսկ անձնական կեանքի տարբեր ասպարէզներու մէջ: Անտարբերութիւնը ոչ միայն կը խոչընդոտէ հասարակութեան զարգացումը, այլ նաեւ ժխտական ձեւով կ՛ազդէ երիտասարդութեան սեփական ինքնութեան ձեւաւորման վրայ:
Երիտասարդական շրջանակներու մէջ անտարբերութիւնը ունի շարք մը գործօններ: Առաջինը արհեստագիտութեան գերիշխանութիւնն է, որ ստեղծած է երազային աշխարհ` նուազեցնելով իրականութեան հանդէպ հետաքրքրութիւնը: Ընկերային ցանցերու վրայ ժամեր անցընելով` բազմաթիւ երիտասարդներ կը կորսնցնեն հասարակական կեանքին մասնակցելու փափաքը: Օրինակ, նոյնիսկ եթէ կարեւոր հարցերէ կամ հանրային խնդիրներէ տեղեակ են, շատեր կը սահմանափակուին մակերեսային մեկնաբանութիւններ գրելով, ինչ որ չի նպաստեր իրական փոփոխութեան:
Երկրորդ կարեւոր գործօնը կրթական համակարգի թերութիւններն են: Դպրոցներու մէջ ուշադրութիւնը ընդհանրապէս կեդրոնացուած է կրթական յաջողութիւններուն վրայ` անտեսելով աշակերտներուն արժէքը եւ ճիգը: Այս մէկը կը ստիպէ երիտասարդին` կորսնցնելու իր հետաքրքրութիւնը կեանքի խնդիրներուն հանդէպ, եւ զայն կը վերածէ անհոգ ու անտարբեր անձի մը: Կրթական համակարգը չի սորվեցներ` ինչպէ՛ս լուծել իրական կեանքի խնդիրներ կամ ինչպէ՛ս ներգրաւուիլ ընկերային կեանքին մէջ` իբրեւ աշխուժ մասնակից:
Երրորդ պատճառը ընտանիքներու մէջ արժէքներու պակասն է: Ներկայիս ընտանիքներու մէջ երբեմն կը պակսի արժէքներու փոխանցումը, եւ երեխաները կը մեծնան առանց յստակ սկզբունքներու եւ նպատակներու: Բազմաթիւ ծնողներ իրենց բազմազբաղութեան պատճառով պէտք եղած չափով ժամանակ չեն տրամադրեր իրենց երեխաներուն, կը մոռնան անոնց ջամբելու կարեւոր գաղափարներ` կապուած պատասխանատուութեան եւ համերաշխութեան հետ:
Այս բոլորէն զատ` ընկերային անարդարութիւնը եւս մաս կը կազմէ այս անտարբերութեան վրայ, եւ երիտասարդութիւնը կը հիասթափեցնէ ընկերային կեանքէն: Երիտասարդները յաճախ հանդիպելով փտածութեան, խտրականութեան կամ անարդարութեան` կը դադրին հաւատալէ, որ իրենք կրնան բան մը փոխել: Անզօրութեան այս զգացումը եւս կ՛առաջնորդէ անտարբերութեան:
Անտարբերութիւնը կրնայ շատ խոր ազդեցութիւն ունենալ թէ՛ անհատին եւ թէ՛ հասարակութեան վրայ: Անտարբեր երիտասարդութիւնը կը դառնայ անհոգ` հրաժարելով իր իրաւունքները պաշտպանելու համար պայքարելէ:
Ասիկա վտանգաւոր է յատկապէս քաղաքական գետնի վրայ, երբ երիտասարդները չեն մասնակցիր ընտրութիւններու կամ չեն արտայայտեր իրենց կարծիքը: Հետեւաբար կարեւոր որոշումներ կ՛ընդունուին առանց անոնց մասնակցութեան:
Բացի ասկէ անտարբեր երիտասարդին հոգեկանը կ՛ըլլայ պարապ: Երիտասարդները չունենալով յստակ ձգտումներ` կը դառնան դիւրահաւատ եւ կ՛ենթարկուին արտաքին ազդեցութիւններու: Անոնք կը յայտնուին սխալ ուղիներու վրայ, կը վարժուին վնասակար սովորութիւններու եւ կ՛ունենան հակաընկերային վարքագիծ:
Ի վերջոյ, անտարբերութիւնը երիտասարդութեան մէջ լուրջ խնդիր է, որ կը պահանջէ թէ՛ անհատական եւ թէ՛ հասարակական մօտեցում: Երիտասարդներուն մէջ հետաքրքրութիւն արթնցնելով դէպի իրական կեանքը` կրնանք ստեղծել աւելի աշխուժ եւ պատասխանատու երիտասարդութիւն, որ պատրաստ կ՛ըլլայ դիմագրաւելու աշխարհի մարտահրաւէրները:
