ՄԻՐԷՅ ԺԸՄՄՕ
ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Ա. Շիրակեան» մասնաճիւղ
2020-ի Արցախ-Ազրպէյճան պատերազմի սկիզբի չորրորդ տարելիցն է: 9 նոյեմբեր 2020-ին հայ ժողովուրդը կորսնցուց իր սրտէն կտոր մը, որ դարձաւ պատմականօրէն հայ ժողովուրդի ամէնէն ցաւալի հանգրուաններէն մէկը:
Արցախը միշտ եղած է հայրենիքէն անբաժանելի մաս մը, իսկ անոր կորուստին հետ հաշտուիլը անկարելի է` նկատի ունենալով, որ ազգ մը չի կրնար ստորագրութեամբ մը ջնջել 3000 տարուան իր հետքը եւ պատմութիւնը: Մենք` իբրեւ հայ երիտասարդներ, արդեօք բաւարար աշխատանք տարի՞նք Արցախը պահպանելու համար: Եթէ մեր նահատակները տեսնէին մեր ժողովուրդին վրայ գերիշխող ներկայ անտարբերութիւնը եւ յուսալքութիւնը, արդեօք ի՞նչ պիտի ըսէին: Եթէ տեսնէին Հայոց պատմութեան եւ մշակոյթի հանդէպ արժէքային անկումը, ի՞նչ պիտի ըսէին: Բնականաբար մեր նահատակները յուսախաբ պիտի ըլլային:
Ընկերային ցանցերուն վրայ նկար մը կամ յայտարարութիւն մը տարածելը բաւարար չէ, ոչ ալ ինքնին չափազանց ազդեցութիւն ունեցող պայքարի ձեւ է, երբ ազգդ հզօր չէ, ու պետութիւնդ գերտէրութիւն չէ: Այս խօսքերուն կողքին, աշխատանք պէտք է այդ բոլոր գաղափարները գործադրութեան դաշտ տանելու: Աւելի՛ն. ներկայ դրութեամբ, մենք վերջին սերունդն ենք, որ իր աչքերովը տեսաւ Արցախը, անոր արտերը, այգիները, եկեղեցիները, վանքերը, դպրոցները, համալսարանները եւ քաղցր հողը: Ուրեմն մենք պարտականութիւն մը ունինք մեր պատմութիւնը, մշակոյթը եւ դատը պահելու ու մեզի փոխանցուած այդ նոյն բոցով շարունակել ներշնչել մեզմէ փոքր պատանիները, որոնք պէտք է ճանչնան Արցախը, ապրին անոր կարօտով եւ մեզի միանան, որպէսզի շարունակենք պայքարը ու վերատիրանանք մեր հայրենիքին:
Երիտասարդութիւնը ազգի մը գլխաւոր ուժն է, եւ միշտ այս պատճառով մենք մեզ պէտք չէ սահմանափակենք, երբ հարցը կը վերաբերի ազգային նիւթերու: Մենք` իբրեւ հայ երիտասարդներ, հարուստ ենք ազգային յեղափոխական արժէքներով, որուն արդիւնքով ծանր պատասխանատուութիւններ ունինք եւ կ՛ուզենք մշտապէս վերցնել: Այսինքն յուսախաբ ըլլալու ոչ առիթ ոչ ժամանակ ունինք:
Ուրեմն ստանձնենք յաւելեալ պարտականութիւններ, ըլլանք տիպար ու կարգապահ, ազգասէր ու հայրենասէր, որպէսզի կատարենք մեր ճիտին պարտքը` մեր ազգին ու հայրենիքին հանդէպ:
