ԴԵՐԵՆԻԿ ՄԵԼԻՔԵԱՆ
1.- Դեկտ. 25-ին, թէպէտ վիրաւոր, բայց արծուաբոյն Արցախը տասնեակ հազարաւոր հայորդիների հաշուառելի նեցուկով կոչ-ուղերձ յղեց աշխարհին եւ մասնաւորապէս` թուրքին, ազրպէյճանցուն, սրանց հովանաւոր` անգլօ-սաքսոններին ու հրէական սիոնիզմին, որ հայոց Արցախը, առաւել քան երբեւէ, կառչած է մնալու իր անբեկանելի ինքնորոշման իրաւունքի իրացմանը: Այդ ճամբին, սակայն, Արցախը պատգամեց, որ ժամանակաւոր ռազմաքաղաքական հաշուարկները դիմագրաւելի են ու յաղթահարելի:
2.- Արցախի կոչ-ուղերձը, անշուշտ հասանելի է դառնալու հայկական աւանդական թէ՛ նորակազմ սփիւռքին, որպէսզի սա էլ իր հերթին համաշխարհային ընտանիքին եւ, ինչո՞ւ ոչ, նոյն թուրքին ու ազրպէյճանցուն ապացուցի, որ արցախեան դատը համահայկական ու համազգային արդար եւ անսակարկելի պահանջատիրութիւն է:
3.- Այս օրերին իսկ (նոյնպէս ժամանակաւոր) մայր հողից` Հայաստանի Հանրապետութիւնից կտրուած Արցախը հայրենի եղբայրներին ու քոյրերին յատկապէս պատգամում է, որ «Ձայն բազմաց, ձայն Աստծոյ»-ի դէմ ամէն կարգի «մանիպուլիացիա» (քաղաքական աճպարարութիւն) դատապարտուած է ձախողման ու փոշիացման, որն ունակ է լոկ ժամանակաւորապէս մոլորեցնել խաղաղամիտ հայ ժողովրդին:
4.- Յուսանք, որ արցախեան դեկտեմբեր 25-ի ծանրակշիռ պատգամը նախ եւ առաջ կը վերականգնի ու կը վերակենդանացնի մեր համազգային ուժականութեան առանցքային ու փրկարար գործօն` Հայաստան¬Արցախ¬սփիւռք խարխլուած եռամիասնութիւնը, որով էլ անտարակոյս յարգանքի կ՛արժանանաք ինչպէս համաշխարհային ընտանիքի, այնպէս էլ` հայատեաց թուրքի ու արհեստածին ազրպէյճանցիների կողմից…
…Իսկ եթէ ներազգային, ինչպէս եւ` արտաքին ճակատի ուղղութեամբ աշխատող աշխարհաքաղաքական չափանիշները (որոնք, ինչ խօսք, այնքան էլ ի նպաստ հայութեան չեն գործարկւում), չվերանայուեն ու չաշխատեն արդար հիմքերի վրայ, ապա թէ՛ պատմական եւ թէ՛ հայոց ազգային գաղափարախօսութեան օրինաչափութիւնների համաձայն, աշխատելու է «Ելք ու ճար գտնելու խենթերի հնարը»…
Եւ իրօք, դա էր պատգամում մեզ երէկ արցախցին` իր Վերածնունդի հրապարակից…
Իսկ մեզ մնում է ազգովի ունկնդիր լինել այդ պատգամին:
