Ալեքսանդր Սպենդիարեանի անուան օփերայի եւ պալէի ազգային ակադեմական թատրոնի «փրիմա» պարուհի, «Հայուհի 2014»-ի ազգային դասական պարարուեստի նուաճումները պահելու եւ տարածելու մրցանակակիր, Պիելոռուսիոյ «Ոսկի մեղու» միջազգային մանկական ստեղծագործական փառատօնի յաջորդական երեք տարիներու դատական կազմի անդամ, հայկական եւ միջազգային բեմերու վրայ «Քարմեն», «Ժիզել», «Գայեանէ», Սայաթ Նովայի սիրուհի Աննան եւ այլ կերպարներ մարմնաւորող մենակատար, «Պարիր, թէ կարող ես» յայտագրի դատական կազմի անդամ, «Պոլշոյի» թատրոնի գեղարուեստական ղեկավար Եուրի Գրիգորովիչի բեմականացումին գլխաւոր պարուհի 2009-ին, «Մովսէս Խորենացի» մետալակիր, Հայաստանի Հանրապետութեան վաստակաւոր արուեստագիտուհի Ժաքլին Սարխոշեան-Մակինեան նախորդող շաբաթավերջերուն բարձրացաւ լիբանանեան բեմ իր ամուսինին «Բարեկամութիւն» պարախումբի բազմամեայ մենակատար Կարէն Մակինեանին հետ, 2 պարային բարձրորակ կատարումներով, Համազգայինի «Քնար» պարախումբի ելոյթի ընթացքին, իսկ մէկական պարով` «Գայեանէ»-ի ելոյթներուն:
Այս տարեշրջանին հայրենի արուեստագէտները Համազգայինի «Գայեանէ» պարախումբին գեղարուեստական ղեկավարներն են:
Ստորեւ կը ներկայացնենք այս առթիւ անոր հետ կատարուած զրոյց մը, որուն ընթացքին արուեստագիտուհին փոխանցեց իր կարծիքը ու խօսեցաւ իր ծրագիրներուն մասին:
ՀԱՐՑՈՒՄ.- Շրջած էք զանազան երկիրներ եւ բեմ բարձրացած` տարբեր հանդիսատեսներու դիմաց: Ինչպէ՞ս կը գնահատէք Լիբանանի մէջ ձեր ունեցած փորձառութիւնը:
ԺԱՔԼԻՆ ՍԱՐԽՈՇԵԱՆ-ՄԱԿԻՆԵԱՆ.- Առաջին հերթին ինծի համար յուզիչ էր, որովհետեւ 3-4 ամիսէ ի վեր բեմ չեմ բարձրացած, իսկ ատիկա պարուհիի համար երկար ժամանակ է: Երբ բեմ ելլեմ կը ձուլուիմ կերպարիս ու երաժշտութեան մէջ: Արուեստի մէջ, ո՛ւր ալ ըլլաս, հանդիսատեսին հետ կապը նոյնն է, սահման չունի:
Հ.- Ամիսներէ ի վեր հայրենիքէն հեռու էք թէեւ, բայցեւայնպէս ձեր երկրպագուները կը շարունակեն իրենց կապը ձեզի հետ, իսկ միւս կողմէ` Լիբանանի մէջ նորահաս պարողներ կը հմայուին ձեր արուեստով ու վարպետութեամբ եւ կը ձգտին նմանիլ ձեզի: Ժաքլին Սարխոշեանը ինչպէ՞ս կը բացատրէ մագնիսական այս մթնոլորտի ստեղծումը:
Ժ.Ս.Մ.- Ընկերներս միշտ կ՛ըսեն, թէ հոն, ուր ըլլաս, կը քաշես եւ խանդավառութիւն կը ստեղծես: Ես անկեղծ կը վերաբերիմ, եւ այդ մէկը կը զգայ թէ՛ մեծը, թէ՛ փոքրը: Կեղծաւորութիւնը ակնյայտ կը բացուի:
Այս բարձունքին հասնիլը կ՛ըլլայ միմիայն աշխատասիրութեամբ:
Հ.- Ե՞րբ իբրեւ արուեստագիտուհի գոհունակ կը զգաք դուք ձեզմէ:
Ժ.Ս.Մ.- Երբեք գոհ չեմ ես ինձմէ: Երբ հասնիս գոհանալու, բարձրանալու տեղ չես ունենար, չես աճիր, կը սպառիս: Պէտք է անընդհատ աշխատիս տկարութիւններուդ վրայ:
Հ.- Ի՞նչ են ձեր մօտակայ ծրագիրները:
Ժ.Ս.Մ.- Ամէնէն մօտը 28 մայիսին կրկին պիտի մեկնիմ Պիելոռուսիա եւ չորրորդ անգամն ըլլալով` մաս պիտի կազմեմ մօտ 1000 երեխաներու համար կազմակերպուած մրցոյթի դատական կազմին ու պարի «մասթըր քլաս»-ներ պիտի կատարեմ:
Յունիս-յուլիսին Հայաստանի մէջ կրկին բեմ պիտի հանեմ «Երազ» բեմադրութիւնս:
Զանազան դերերով ելոյթներ պիտի ունենամ իմ հարազատ թատրոնի բեմին վրայ, հայրենի հանդիսատեսներուս համար:
Իրանէն կրկին ստացած ենք հրաւէր, Կարէնը եւ ես պիտի բեմադրենք «Կակաչ» պարախումբին կարգ մը պարերը` օգոստոսին:
Հարցազրոյցի աւարտին Ժաքլին Սարխոշեան հաստատեց, որ արուեստագէտը կանգ չ՛առներ, միշտ կը մտածէ ու կը ստեղծագործէ:
Յաջողութիւն կը մաղթենք արուեստագիտուհիին:
ՀԱՄԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆ
