ՎԱՐԴԱՆ Բ. ՎԱՐԴԱՆԵԱՆ
Արդէն ամիսներ անցած են Միջին Արեւելքի մէջ բռնկած պատերազմներէն, եւ բոլորս յոյսով կը սպասենք, որ մեծ պետութիւնները իսկապէս հասնին վերջնական լուծումի մը, որպէսզի խաղաղութիւնը վերահաստատուի շրջանի բոլոր երկիրներուն մէջ: Այդ երկիրներէն շատեր արդէն տասնամեակներ շարունակ զրկուած են խաղաղ կեանքէ եւ կայունութենէ:
Պատերազմներու եւ քաղաքական բախումներու ընթացքին մեծագոյն զոհը միշտ ժողովուրդը եղած է: Ան իշխանութիւններու հաշիւներուն մէջ յաճախ երկրորդական տեղ կը գրաւէ, կը կրէ նիւթական, մարդկային եւ առողջական ծանր կորուստներ: Պարզ քաղաքացին է, որ կը վճարէ քաղաքական որոշումներու գինը:
Ընկերային ցանցերու վրայ յստակօրէն կը տեսնենք, թէ շատեր իրենք զիրենք քաղաքագէտի դերին մէջ դրած են` տգիտօրէն պաշտպանելով այս կամ այն քաղաքական կողմը` առանց խորապէս մտածելու, թէ ո՛ր կողմն է իրականութեան մէջ իրենց իրաւունքներուն եւ շահերուն պաշտպանը: Սակայն այսօր դժուար է գտնել քաղաքական ուժ մը, որ ամբողջովին ժողովուրդի շահերուն ծառայէ: Շատ յաճախ քաղաքական շահերը գերադաս կը նկատուին հասարակ ժողովուրդի իրաւունքներէն եւ կարիքներէն:
Պէտք չէ տգիտօրէն դառնանք քաղաքականութեան զոհը կամ կուրօրէն հետեւինք օտար ու խաբուսիկ կողմերու, որոնք իրենց շահերուն պահանջով կրնան օր մը թշնամի նկատուած կողմերուն հետ իսկ համաձայնութեան գալ: Քաղաքական դաշտին մէջ յարաբերութիւնները յաճախ կը ձեւաւորուին ոչ թէ բարեկամութեան կամ սկզբունքներու, այլ շահերու հիման վրայ:
Իրականութիւնը այն է, որ քաղաքականութիւնը մեծ մասամբ հիմնուած է նիւթական եւ ռազմավարական շահերու վրայ, եւ ոչ միշտ` մարդկային իրաւունքներու պաշտպանութեան:
Ուստի զգօն ըլլանք, քննադատական միտքով մօտենանք դէպքերուն եւ չդառնանք տգիտութեան զոհը:
