Սուրբ Ծնունդը միայն յիշատակելի տօն չէ, այլ` խորիմաստ յայտարարութիւններու կողքին, մարդկային արժանապատուութեան` իբրեւ Քրիստոսով թանկագոյն պարգեւի մասին է` Աստուծոյ սրտէն ու էութենէն շնորհուած:
Ծննդեան պատգամը կը հասնի մեզի այսօր, մինչ կորսուած կը թուին ըլլալ մարդու արժանիքն ու պատիւը:
Յովհաննէս աւետարանիչ կը գրէ Տէր Յիսուսի ծնունդին` իբրեւ նշանակալի խորհուրդի մասին. «Բանը մարմին եղաւ» (Յովհ. 1.14): Ծնունդով Աստուծոյ Խօսքը մարդկային կենդանութիւն ստացաւ: Կարելի է ըսել, թէ այս մէկը կեանքի վերաբերեալ ամէնէն խոր պատգամն է, որ կրնանք ստանալ. մարդ ըլլալը աստուածահաճոյ է, աստուածատուր է, մարդկային կեանքը ունի բարձրագոյն արժէք եւ պատիւ` իբրեւ Աստուծոյ ներկայութեան բնակարան:
Տէր Յիսուսի ծնունդը խոնարհ ու խոցելի պայմաններու մէջ կը շեշտաւորէ պարզութիւնն ու անապահովութիւնը: Աշխարհի զօրութեան եւ ցուցադրականութեան չափանիշները նսեմացնելով` Սուրբ Ծնունդի պատգամը կը յայտարարէ, որ մարդկային արժէքը կախեալ չէ նիւթական աշխարհէն, դիրքէն կամ իշխանութենէն, հապա Աստուծոյ փրկարար ներկայութենէն` մեր կեանքերուն մէջ:
Հրեշտակներու աւետիսը հովիւներուն` «մեծ ուրախութեան աւետիս մը կու տամ, որ ամբողջ ժողովուրդին պիտի ըլլայ» (Ղուկ. 2.10), կը հաստատէ, որ այս լուրը բոլորին է անխտիր, այսինքն` նաեւ անտեսուածներուն եւ մոռցուածներուն: Սուրբ Ծնունդը կը հռչակէ յաւիտենական փրկութիւն եւ շնորհալի արժանապատուութիւն ամբողջ մարդկութեան:
Սուրբ Ծնունդի պատմութիւնը նաեւ կը վերահաստատէ այն հիմնարար ճշմարտութիւնը, թէ մարդը ստեղծուած է Աստուծոյ պատկերով: Ամէն մարդ արարած, անկախ իր յաջողութիւններէն կամ ձախողութիւններէն, արժանի պիտի ըլլայ վայելելու անուրանալի պատիւ: Ամէն ծնող երեխայ պէտք է ստանայ արժանապատուութեան նշան:
Մարիամի եւ Յովսէփի` Յիսուս մանուկի հետ իջեւան չգտնելու փորձառութիւնը, եւ Յիսուսի խոնարհ ծնունդը կը բացայայտեն Աստուծոյ զօրակցութիւնը նաեւ աշխարհի զրկուածներուն. զրկուածներ ունեցուածքէ, ազատութենէ, հանգիստէ եւ նամանաւանդ պատիւէ: Այսօր ալ Աստուած ներկայ է միայնակներուն, գաղթականներուն, իրաւազրկուածներուն եւ տառապողներուն մէջ` հաստատելով անոնց արժէքաւոր մարդկայնութիւնը եւ ներկայի թէ յաւիտենական յոյսը:
Այս Սուրբ Ծնունդին առիթով, կը պատուէ մեզ Աստուծոյ բարի լուրը: Միասնաբար լսենք այս լուռ, բայց հզօր պատգամը? մարդ ըլլալը պատուաւոր արժէք է, Աստուծոյ կողմէ հաստատուած եւ մարմնացուած` Յիսուս Քրիստոսի մէջ:
Մեր այս պատգամի աւարտին, յիշենք մեր հայ ժողովուրդի այն մասնիկը, որ կը շարունակէ մնալ ազատութենէ, պատիւէ կամ բարոյական վայելքէ զուրկ: Քրիստոնէական նուիրումով նկատի առնենք հայրենիքի ու հայութեան արժանիքն ու պատիւը: Չմնանք պարզապէս մսուրին մօտ, հապա անկէ անցնինք դէպի քրիստոնէական առաքելութեան: Տանք պատիւ Ծնեալ Յիսուսի` արժէք տալով մարդ արարածին: Աշխարհը կարօտ է Քրիստոսի լոյսը արժանապատիւ կերպով տարածող Եկեղեցիին եւ հաւատացեալներուն:
Քրիստոս ծնաւ եւ յայտնեցաւ: Հաւատքով ու գործով ապրինք մեզի շնորհուած արժանաբեր աւետիսը: Ամէն:
ՎԵՐԱՊԱՏՈՒԵԼԻ ՓՈԼ ՀԱՅՏՈՍԹԵԱՆ
ՄԱՀԱԵՄ-Ի ՆԱԽԱԳԱՀԻ ՏԵՂԱՊԱՀ
6 Յունուար, 2026
