Ժաաֆարականներու միւֆթի շէյխ Ահմետ Քապալան հաղորդագրութիւն մը հրապարակելով յայտնեց. «Տեղահանութիւնը ազգային մեծ դատ է, եւ անկէ բարձր այլ դատ չկայ, բացի Լիբանանը պաշտպանելէ: Կառավարութիւնն ու անոր կառոյցները մեծապէս ամբաստանուած են, եւ միջազգային կազմակերպութիւնները մեղսակից են տեղահանուածներուն նկատմամբ կառավարութեան աշխատանքի բացթողումին: Շիի համայնքը չթերացաւ, եւ անոր կշիռը մեծ է, անոր պատմութիւնը մեծ է, անոր իրողութիւնը զօրակցութիւն եւ ազգային բեռերու կրման ամբողջական գործընկերութիւն է, անոնց համար արիւն թափեց, ազատագրութիւն տուաւ եւ այս սիրելի երկիրը պատմական բռնագրաւումէն վերստանձնեց: Տեղահանուածներու իրաւունքներուն բաւարարումը պետութեան ու անոր հաստատութիւններուն կողմէ շնորհք չէ, այլ ազգային մեծագոյն պարտաւորութիւն, եւ հակառակ անոր պետութիւնը տակաւին բացայայտ ամբաստանելի աստիճանի կը թերանայ»:
Ան խօսքը մարոնիներու Ռայի պատրիարքին ուղղելով յայտնեց, որ քրիստոնեան եւ իսլամը այս երկրին մէջ գործընկերներ են, «եւ սորված ենք, որ Քրիստոսի սիրտը, որ մեղաւորներուն բացուեցաւ, չի փակուիր եկեղեցիներուն, դպրոցներուն, մզկիթներուն, հաւատացեալներուն, հայրենիքին համար արիւն թափողին դիմաց: Երբեք չենք կարդացած, թէ ան, որ կ՛ազատագրէ` բռնագրաւող է: Քրիստոսէն երբեք չսորվեցանք, որ ան որ երկիրը իր դպրոցներով, մզկիթներով, եկեղեցիներով, ազգային ծրագիրով եւ հոգեւոր գործընկերութեամբ կը փրկէ` բռնագրաւող է: Մեծ տագնապի սրտէն, որ այնքան ատեն որ ողջ եմ, պիտի չմոռնամ, կ՛ըսեմ. «Եկեղեցին առանց մզկիթին արժէք չունի, եւ հայրենիքը առանց զայն ազատագրողներուն ու պաշտպանողներուն արժէք չունի, Լիբանանը առանց հոգեւոր ու ազգային գործընկերութեան արժէք չունի, եւ Լիբանանը առանց իր դիմադրող տեղահանուածներուն պատիւ չունի: Իւրաքանչիւր պատասխանատու իր խիղճին, Աստուծոյն եւ հայրենիքին առջեւ կանգնած է, եւ քրիստոնէութիւնը իր երկնային բնոյթով սէր է, ողորմութիւն, օժանդակութիւն եւ ապաստան»:
Ան նշեց, որ իրենք իրենց ամբողջ կեանքին ընթացքին պիտի չմոռնան իրենց բարիք ընողները, «եւ պիտի չմոռնանք այն քրիստոնէական հիւրընկալութիւնը, որ Քրիստոսի վայել է»:
«Ան, որ Միջին Արեւելքի դէմ ամէնէն վտանգաւոր ծրագիրին մէջքը կոտրեց եւ անոր թշնամական սպառազինութիւնը կ՛ոչնչացնէ` բռնագրաւող չէ, եւ շնորհակալութիւն Ուալիտ Ժոմպլաթին, որ գիտակցեցաւ ազգային միասնականութեան պատմական պահը եւ Լեռնալիբանանը իր ամբողջ կարելիութիւններով բացաւ իր տեղահանուած եղբայրներուն դիմաց», եզրափակեց շէյխ Քապալան:
