18-21 յունուար 2024-ին, «Մոնօ» թատերասրահին մէջ պիտի ներկայացուի «Էխըր խարթուշէ» («Վերջին փամփուշտը») թատերախաղը, հեղինակութեամբ եւ բեմադրութեամբ Նարէ Քիւրքճեանի եւ Միշել Զալուայի, մասնակցութեամբ դերասաններ Կայէլ Աիլէի եւ Թէրէզա Սալէհի:
Սոյն ներկայացման մասին յաւելեալ տեղեկութիւններ քաղելու նպատակով, «Ազդակ» կարճ զրոյց ունեցաւ Նարէ Քիւրքճեանին հետ: Ան դիտել տուաւ, որ անցեալ տարի ամրան ընթացքին ինք հետեւած էր «Պէյրութ ամառնային դպրոց» ծրագիրին, որուն իրենց մասնակցութիւնը բերած էին լիբանանցի դերասաններ եւ բեմադրիչներ, եւ հոն ծանօթացած էր Միշել Զալուայի, որ իր իսկ վկայութեամբ, նոյնանման գաղափարներով եւ միտքերով օժտուած են եւ համաձայնած են, որ միասին ծրագիր մը մշակեն: Նշեալ դպրոցը առիթ ընծայած է մասնակիցներուն, որ ծրագիր մը ներկայացնեն, եւ եթէ ընդունուի, երկու ամսուան տեւողութեամբ թատրոն մը գրեն եւ ներկայացնեն` իբրեւ բեմադրութիւն: Նարէ եւ Միշել ներկայացուցած են այս նիւթը, որ ընդունուած է եւ պիտի բեմադրուի:
Անդրադառնալով նիւթին` Ն. Քիւրքճեան յայտնեց, որ թատրոնը կը խօսի իգական սեռին պատկանող երկու սենեկակիցներու մասին, որոնք կ՛ապրին Լիբանանի մէջ եւ կը դիմագրաւեն լիբանանցիի մը ապրած բոլոր դժուարութիւնները` ջուրի, ելեկտրականութեան տագնապ, եւ այլն, եւ այս իրարանցումին մէջ կ՛որոշեն թատրոն մը գրել, որովհետեւ իրենց ժամկէտը կ՛աւարտի տասը օրէն: Հետեւաբար, մէկ կողմ դնելով իրենց ապրած դժուար կեանքը, կը ձեռնարկեն թատրոնի գրութեան: Կը սկսին ամէնէն մակերեսային նիւթերէն եւ կը հասնին մինչեւ այն դէպքերուն, որոնք նեղութիւն պատճառած են իրենց կեանքին ընթացքին եւ ի վերջոյ կ՛աւարտեն թատրոնը: Հեղինակ եւ բեմադրիչ Նարէ Քիւրքճեան նշեց, որ հիմնականին մէջ իրենց զգացումներն ու ապրումներն են, թէ իրենք հոգեպէս ինչ-ինչ դժուարութիւններէ կ՛անցնին: Ան բացատրեց, որ թատրոնը գրեթէ իր եւ Միշելին կեանքն է, թէ Լիբանանի մէջ դերասան մը կամ բեմադրիչ մը ի՛նչ դժուարութիւններ եւ հարցեր կը դիմագրաւէ, եւ թէ ինչպէ՛ս միտքերը տեղէ տեղ ցատկելով մէկ բանի վրայ կը կեդրոնանայ: Ան դիտել տուաւ, որ կ՛ապրինք ժամանակի մը մէջ, ուր դժուար է խորունկ նիւթեր արծարծել, որովհետեւ անոնք կը ցաւցնեն, հետեւաբար սոյն թատրոնին հետաքրքրական բաժինը այն է, որ կ՛անդրադառնայ ամէնէն մակերեսային նիւթերուն, եւ զայն մեծցնելով «ապուշ»-ի դեր կ՛առնեն, որովհետեւ չեն ուզեր խօսիլ լուրջ հարցերու մասին: Քիւրքճեան հաստատեց, որ լիբանանցին անշուշտ ունի իր դժուարութիւնները օրուան ընթացքին, իսկ իրենց համար այս բոլորին վրայ կ՛աւելնան դերասանի մտահոգութիւնները, որոնք նման են լիբանանցիին մտահոգութիւններուն, սակայն ամէնէն կարեւորը այն է, որ միշտ կասկածի մէջ են եւ ունին այդ զգացումը, որ բաւարարուած չեն, իրենց գրութիւնները կամ աշխատանքները բաւարար չեն եւ այս բոլորը կ՛արտացոլան թատրոնին մէջ, երբ երկու աղջիկները անընդհատ կը մեղադրեն երկրի կացութիւնը, սակայն իրականութեան մէջ իրենք չեն ուզեր խօսիլ այդ նիւթին մասին եւ ձեւով մը իրենք իրենց ճամբուն վրայ կեցած են:
