Երեքշաբթի, 11 հոկտեմբերին Ազգային Եղիշէ Մանուկեան քոլեճը վայելեց Լիբանանի հայոց թեմի առաջնորդ Շահէ արք. Փանոսեանի այցելութիւնը եւ ներկայութիւնը` Թարգմանչաց տօնին նուիրուած ձեռնարկին:
Սրբազան հայրը վարժարան ժամանեց ընկերակցութեամբ Ուսումնական խորհուրդի ատենապետ Վիգէն Աւագեանի: Վարժարանի շրջափակին մէջ Շահէ արք. Փանոսեան կատարեց հացի եւ աղի օրհնութեան հայկական աւանդական արարողութիւնը: Բակը հաւաքուած աշակերտները ընդունեցին հիւրերը, որոնք առաջնորդուեցան «Սիրան Մանուկեան» սրահ, ուր գեղարուեստական յայտագիր մը հրամցուեցաւ:
Յայտագիրը սկիզբ առաւ Լիբանանի, Հայաստանի եւ քոլեճի քայլերգներով, զորս կատարեցին Զ. դասարանի աշակերտները, որոնք նաեւ մեկնաբանեցին գիրքերու նուիրուած երգ մը: Ապա ԺԲ. դասարանէն Արզնի Յովհաննէսեան արտասանեց բացման խօսքը, որով անդրադարձաւ հայ գիւրերու գիւտին եւ հայոց առաջին ուսուցիչ Մեսրոպ Մաշտոցի եւ անոր աշակերտներուն, որոնց աշխատանքին ու ճիգին շնորհիւ այսօր տակաւին կան ու կը գոյատեւեն հայ աշակերտներ, որոնք իրենց կարգին պիտի կերտեն յառաջիկայ սերունդները:
Այբուբենի կարեւորութեան եւ անհրաժեշտութեան մասին արաբերէնով խօսք արտասանեց Թ. դասարանէն Նաթալի Այանեան, իսկ անգլերէնով` Ժ. դասարանի աշակերտուհի Կարին Մանճիկեան: Ե. դասարանէն խումբ մը աշակերտներ ներկայացուցին Մաշտոցի եւ հայ գիրերու գիւտին նուիրուած կենդանի պատկեր մը, ապա ԺԱ. դասարանէն Մեղեդի Տէր Յարութիւնեան ասմունքեց հատուած մը Սիամանթոյի «Գիւտին փառք»-ը գործէն: Ե. կարգի աշակերտները հրամցուցին գիրքի ու դպրոցի նուիրուած երգեր, իսկ Գ. դասարանէն քանի մը աշակերտներ ներկայացուցին Մաշտոցը փառաբանող արտասանութիւն մը:
Գեղարուեստական բաժնի աւարտէն ետք բեմ բարձրացաւ քոլեճի կրթական տնօրէն Անի Բագրատունի, որ դիտել տուաւ, թէ Թարգմանչացը ամէնօրեայ տօն է, որովհետեւ այնքան ատեն որ հայերէն կը խօսուի ու կը գրուի, հայերէնով նիւթեր կը դասաւանդուին, տօն է: Ան ըսաւ նաեւ, որ թարգմանիչները իրենց աւանդը փոխանցեցին սերունդներուն եւ հասցուցին մեզի, որպէսզի այսօրուան սերունդն ալ փոխանցէ յաջորդին: Բագրատունի յիշեցուց, որ տեղահանուած եւ Ցեղասպանութեան արհաւիրքը ապրած հայ ժողովուրդը իր նիւթական ինչքերը չկրցաւ իրեն հետ տեղափոխել, սակայն յաջողեցաւ իրեն հետ բերել հայոց լեզուն` հայերէնը, որ դարձաւ հայ ժողովուրդի գոյատեւման ամուր գրաւականը, եւ այնքան ատեն որ այս լեզուն գործածող կայ, անիկա չի մեռնիր: Ան շնորհակալութիւն յայտնեց սրբազան հօր, որուն ներկայութիւնը կրկնակի տօնակատարութիւն է քոլեճին եւ անոր աշակերտութեան համար: Իր խօսքի աւարտին ան բեմ հրաւիրեց Շահէ արք. Փանոսեանը, որպէսզի արտասանէ իր սրտի խօսքը:
Առաջին հերթին սրբազանը շնորհաւորեց ձեռնարկին իրենց մասնակցութիւնը բերած աշակերտները եւ բարի վերամուտ ու արդիւնաւոր տարեշրջան մը մաղթեց բոլորին:
Խօսելով Թարգմանչաց տօնին մասին` առաջնորդը ըսաւ, որ Ե. դարու գիրերու գիւտով եւ Մեսրոպ Մաշտոցի ու անոր աշակերտներուն ճիգերով սկսաւ հայ ժողովուրդի ազգային ինքնագիտակցութեան զարթօնքի շարժումը: Ե. դարուն արձանագրուած այս նուաճումով եւ գիր ու գրականութեան ճամբով կերտուեցաւ Ոսկեդարը եւ հայ ժողոդուրդը անցաւ քաղաքակիրթ ազգերու շարքին: Անդրադառնալով մեր օրերու դպրոցներուն` ան ըսաւ, որ անցնող տասնամեակներուն հսկայ ճիգ ի գործ դրուեցաւ, որպէսզի պահպանուի եւ շարունակուի Մաշտոցի, Սահակ Պարթեւի ու անոնց աշակերտներուն գործը, եւ հայ ժողովուրդը հասնի իր դարաւոր իղձերուն: Ան աւելցուց, որ հայ դպրոցը այդ նպատակները իրագործելու եւ Ոսկեդարու թարգմանիչներուն գործը շարունակելու համար է: Իր խօսքի աւարտին ան մաղթեց, որ կրթական այս հաստատութեան ճիգերը լիովին ծառայեն իրենց նպատակին եւ ազգային ինքնագիտակցութեան ճիգերու շարունակութիւնը ըլլան:
