Կ. ԳԱՐԱԿԷՕԶԵԱՆ
Արդէն մէկ տարի է …
Անհաւատալի էր լսել մահուանդ լուրը: Կարելի չէ հաշտուիլ ֆիզիքական բացակայութեանդ հետ: Հայասէր եւ հայաստանասէր էիր, ինչ որ բնական ցոլացումն էր Հայ յեղափոխական դաշնակցութեան կանոններու տառին ու ոգիին հանդէպ քու ունեցած ակնածանքիդ: Այլ բան չէր կրնար ըլլալ, Սարհա՛տ, քանի որ դուն նուիրուած էիր եւ Դաշնակցութեան խոնարհ զինուորը:
Ինչպէ՞ս մոռնալ, երբ տակաւին պատանի, մեզի հետ ակումբ կը մնայիր, այդտեղ կը գիշերէիր ու կը մասնակցէիր երեսփոխանական ընտրութիւններու պարտադրած սեւ աշխատանքներուն` ըլլայ ակումբէն ներս, թէ ակումբէն դուրս` փողոցը: Այս աշխատանքներուն կը մասնակցէիր մեծ ոգեւորութեամբ ու խանդավառութեամբ: Շատ անգամ կը յանդիմանէի քեզ, որ քիչ մը հանգստանաս, կը բողոքէիր եւ կ՛ուզէիր աւելին ընել:
Սիրելի՛ Սարհատ, ժպիտդ կարօտցած ենք, «ամմօ»: Ձայնդ, որ բջիջային հեռաձայնին մէջ «մնացած» է, յաճախ գաղտագողի մտիկ կ՛ընեմ, ամէն անգամ որ Պուրճ Համուտի գերեզմանատունը այցելեմ, կը խօսիմ հետդ` գիտնալով, որ կը լսես զիս, ծխախոտ մը կը վառեմ քեզի համար ալ` յիշելով խօսքդ. «Սիկարէթ մը տուր` վառեմ, «ամմօ»:
Սիրելի՛ Սարհատ, շիրիմիդ կարմիր վարդ մը դնելու կարելիութենէն ալ զրկուած եմ, բայց տէտէին եւ մեծ մամային (որոնց հանդէպ անսահման սէր կը տածէիր) շիրիմներուն վրան ծաղիկներ կը դնեմ քեզի համար ալ: Ափսո՜ս, Դաշնակցութիւնն ու այդ ճամբով հայութիւնը մահովդ կորսնցուցին բարի, ազնիւ ու նուիրեալ երիտասարդ մը, որ տակաւին շատ աշխատանք ունէր կատարելիք:
Հանգիստ ննջէ, Սարհա՛տ:
