ՐԱՖՖԻ ՍԱՐԳԻՍԵԱՆ
Հոն` հայու արեամբ պահուած
այդ սուրբ հողին վրայ,
հայն իր տունը կը փակէ
վերջին անգամ…
Դաւադիր հայու ձեռքով
ժողովուրդ մը իրաւունքներէ մերկացած,
հայն իր տունը կը թողու,
արիւնարբու թշնամիին յանձնած:
Վճի՛ռ, դուն չեկար.
վրէ՛ժն իսկ իր պատիժը չհասցուց,
կ՛ուշանա՜ն,
մինչ հայն իր տունը կը փակէ
վերջին անգամ,
հայն իր տունը կը թողու`
արիւնարբու թշնամիին յանձնած,
աշխարհի համր դիտորդներու հաճոյ`
կը բռնէ կրկի՛ն
իր հի՜ն գաղթի ճամբան,
ինչպէս ահռելի հանդէս,
կը յանձնենք մենք ազգովին,
ոչ թէ լոկ մէկ տան բանալին,
այլ` մեր մնացած հայրենիքի դարպասին:
Վրէ՛ժ եւ վճի՛ռ, հրամեցէ՜ք,
ուշացա՜ք դաւադիրներու խնճոյքին,
ձեր թիրախներն հո՛ն կը սպասեն:
Արդէն մեր գինիով հարբած`
փճացած աշխարհը կը դիտէ,
թէ ինչպէ՞ս եւ որքա՞ն երկար
պիտ՛ քալէ, բնիկ հայը իր տունէն հեռո՜ւ…
«Ո՜հ ցաւալի…»
«Ո՜հ հետաքրքրական…»
Դարձանք ողբերգութիւն,
կամ վէպ գարշելի,
որ պիտ՛ կարդան`
ապա մոռնան մեզի…
Այսպէս է,
երբ դաւադիրներն կը շնչեն
թթուածինն այս ջինջ երկինքի,
եւ թոյն կը թքեն իրենց թոքերէն ահռելի:
Վրէ՛ժ, վճի՛ռ թէեւ ուշացաք`
յոգնած թէ վիրաւոր,
տխուր թէ գլխիկոր.
հասի՛ր բարի լուր,
հասի՛ր ո՜վ ահաւոր,
միա՛յն հասէք`
արդարադա՛տն է հարկաւոր:
Թորոնթօ, Քանատա
