Ինչո՞ւ Օտարով Օտարանալ

ՀԱՅՐ ԱՒԵՏԻՔ

Երկա՜ր երկար խորհելէ ետք, թէ ի՛նչ նիւթի մասին կրնամ գրել եւ բաժնեկցիլ սիրելի ընթերցողներու հետ, պահ մը կանգ առնելով, որոշեցի գրել վերեւ յիշեալ վերնագրին մասին: Վերնագիր մը, որ խօսուն ցաւալի իրականութիւն է: Վերնագիր մը, որ իւրաքանչիւր գիտակից հայու համար տագնապ է եւ պէտք է որ ըլլայ: Վախ եւ մտահոգութիւն պատճառող վերնագիր: Օտարացո՜ւմ:

Ժխտական պիտի չմօտենամ, սակայն ինքնախաբէութեամբ ալ պիտի չուզեմ գրել, այլ` միշտ մնալով իրապաշտ ըլլալու եւ մնալու սահմաններէն ներս: Իրապաշտ ըլլալս կրնայ շատերու տխրութիւն պատճառել, սակայն ոչինչ, կը հետեւիմ գրիչի մը խօսքին, որ կ՛ըսէ. «Խօսէ՛ ճշմարտութիւնը, խօսէ՛, նոյնիսկ եթէ գիտես` անիկա աշխարհը պիտի ցնցէ, խօսէ՛ եւ ցնցէ՛»: Այս ճշմարտութիւնը իսկական հայու հոգին կը ցնցէ… օտարացո՜ւմ:

Պահ մը մեր շուրջը նայելով ակնարկ մը նետենք եւ տեսնենք, թէ արդեօք քանի՞ հոգիներ մաքուր հայերէն կը խօսին. քանի՞ հոգիներ չեն ամչնար հայերէն գրելէ. քանի՞ հոգիներ ունին, որպէս կեանքի օրինակ, հին հայ տիտաններ. քանի՞ հոգիներ հայերէն գիրքեր կարդացած եւ անոր մասին վկայութիւն մը տուած են. քանի՞ հոգիներ կը պաշտպանեն իրենց հայկական ինքնութիւնը… տակաւին կարելի է քանի՞ներու շարանը երկարել, բայց առիթ է մտածելու անոնց մասին: Սակայն մտածելը բաւարարութիւն եւ ինքնագոհութիւն պէտք չէ պատճառէ, այլ պէտք է ախտաճանաչութեան երթալ եւ ըլլալ առաջին բժիշկը այդ ցաւալի ախտին:

Արամ Ա. կաթողիկոս 23 նոյեմբեր 2018-ի տեղի ունեցած Ազգային Ընդհանուր ժողովին Հայաստան-Սփիւռք համաժողովին իր կատարած հաստատումին մէջ ըսաւ. «Հայաստանը կը պարպուի եւ սփիւռքը կը մաշի». որքա՛ն իրաւ է հաստատումը նորին սրբութեան: Ցաւալի՜: Աւելի ցաւալին, որ 2018-էն ասդին ո՛չ մէկ բան փոխուած է, պարզապէս Հայաստանն ու սփիւռքը սկսած են կործանի՛լ: Հայը օր ըստ օրէ կ՛օտարանայ, կը հեռանայ հայութենէ, «կը հրաժարի հայութենէ»:

Արթնութի՛ւն: Զարթօ՛նք: Հայութիւնը պէտք չէ կործանի, հայութիւնը պէտք չէ իր հայկական ինքնութիւնէն «պարպուի» կամ ինքզինք «մաշեցնէ»: Հայը յարութիւն առած ժողովուրդ է եղած, ուստի պէտք չէ մենք զմեզ գերեզմանենք: Ո՛չ ոք կրնայ մեզ գերեզմանել, եթէ մենք զմեզ չգերեզմանենք: Ո՛չ ոք կրնայ մեզ ջնջել, եթէ մենք զմեզ չջնջենք: Ո՛չ ոք կրնայ մեզ մաշեցնել, եթէ մենք զմեզ չմաշեցնենք:

Վերադառնանք մեր սրբազան արժէքներուն: Վերադառնանք Յ. Օշականի, Արամ Հայկազի, Ա. Ծառուկեանի, Արփիարեանի, Սիամանթոյի, Ղեւոնդ Երէցի, Խրիմեան Հայրիկի, Մուշեղ Իշխանի, Բիւզանդ Եղիայեանի, Գէորգ Գանտահարեանի ընծայաբերած անմահ արժէքներուն: Անոնք տուին, որպէսզի մենք առնենք: Անոնք ջրեցին, որպէսզի մենք պտղաբերենք: Անոնք ի գին ամէն զոհողութեան պահեցին իրենց հայութիւնը, որպէսզի մենք հայօրէն շնչենք, հայօրէն ուռճանանք եւ հայօրէն գոյատեւենք: Արժեւորե՛նք:

Դժբախտաբար օր ըստ օրէ օտար ամուսնութիւնները կը բազմանան: Ցաւալին այն է, որ այս դժբախտ երեւոյթը կը փորձենք արդարացնել, թէ` կը հայացնենք զանոնք, սակայն ճշմարտութիւնը տարբեր է, մե՛նք կ՛օտարանանք: Դժբախտաբար օտարով կը զմայլինք ու կը հիանանք` մոռնալով մեր արժէքները, մոռնալով մեր ինքնութիւնը, մոռնալով մեր պատմութիւնը:

Մենք դիւրին չգոյատեւեցինք: Մայրեր Տէր Զօրի աւազներուն վրայ հայերէն տառեր գծելով հայութիւն պահեցին, հայ զաւակներ կերտեցին, իսկ մե՞նք… մե՞նք ինչ կ՛ընենք: Մտածե՛նք:

Անդրանիկ Ծառուկեան եթէ ըլլար, պիտի ըսէր. «Բոլորս ալ հայ ենք կ’ըսենք, հայրենիքը կը սիրենք, բայց հայրենիքի սիրոյն` իրար չենք սիրեր…»: Եթէ մենք զիրար չսիրենք, ուրեմն օտարէն սէր չսպասե՛նք: Եթէ մենք զիրար չքաջալերենք, ուրեմն ատիկա օտարէն չպահանջենք: Այսօր հայ երիտասարդը կը խուսափի հայ ուսուցիչ դառնալէ, որովհետեւ թերագնահատութիւնէ կամ անգործութենէ կը վախնայ: Այսօր հայ երիտասարդը կը զգուշանայ քանի մը բառ հայերէն գրելէ ու հրապարակելէ, որովհետեւ կը վախնայ, որ խումբ մը քննադատողներ, զինք քաջալերելու փոխարէն, ստորադասեն իր ամբողջ աշխատանքը: Չվախնա՛նք երիտասարդներէն, վախնանք երիտասարդները կորսնցնելէ: Չվախնա՛նք երիտասարդին գործ վստահելէ, վախնանք երիտասարդը իր հայկական ինքնութենէն հեռացնելէ: Սիրե՛նք երիտասարդը, հա՛յ երիտասարդը, վստահի՛նք հայ երիտասարդին, պահե՛նք հայ երիտասարդը: Հայրենիքի սիրոյն զիրար սիրենք ու վստահինք: Սակայն միա՛յն չսիրենք, այլեւ վստահինք:

Գրիչ մը կ՛ըսէ. «Հայ ենք մենք ու հա՛յ պիտի մնանք: Հայ մնալու համար սիրե՛նք միայն ինչ որ հայկական է. վանե՛նք, ինչ որ մերը չէ: Զգուշանա՛նք խորթ սէրերէ, անհարազատ պաշտամունքներէ: Մաքրագործուինք, հեռացնե՛նք մեզմէ` օտար մշակոյթ, օտար գրականութիւն, նկարի կտոր, երգ, մտածում, քաղաքականութիւն:

Վերջապէս, «Օտարներէն չկայ յոյս»»:

Այո, չկայ յոյս օտարէն, երբ չկայ յոյս նախ մեզմէ»:

Սիրե՛նք` ինչ որ հայկական է… Սիրե՛նք` հայ եկեղեցին, հայ դպրոցը, հայ մշակոյթը, գիրն ու գրականութիւնը, երգն ու պարը, հայ երիտասարդն ու պատանին: Մանաւա՛նդ սիրենք հայ հողը` քրտինքով ու արիւնով պահուած հողը: Այդ հողը ծախու համար եղած չէ՛, այլ` պահելու, մշակելու եւ բարգաւաճելու:

 

 

 

Like on Facebook
  •  
  •  
CATEGORIES
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )