Եկեղեցական ասպարէզի ծառաութեան ընթացքին կը հանդիպինք շատ անհատներու, սակայն քիչերը կը տպաւորեն մեզ առաջին հանդիպումէն, անոնցմէ մին էր Հրայր Սողոմոնեանը:
Տարիներ առաջ, երբ թեմական ծառայութեան մեկնեցայ Անթիլիասի հոգեւոր արժէքներով լեցուն սրբավայրէն երբեք մտաբերած չէի, որ օր մը պիտի ըսէի. «երանի այս պայմաններով չայցելէի տունս»: Ճիշդ է, որ Անթիլիաս աճած, մեծցած ու յատկապէս դաստիարակուած էի ջերմ ու քաղցր միջավայրէ ներս: Ամէն անգամ, երբ առիթը ընծայուէր վերադառնալու շնչելու Մայրավանքի բուրումնաւէտ օդը նոր ուժ ու նոր թափ ստանալով վերաշխուժացած կը վերադառնայի առաքելութեանս:
Մայրավանքէն ներս էր, երբ առաջին անգամ հանդիպեցայ պրն. Հրայր Սողոմոնեանին: Գաւազանակրութեանս հաւանաբար 3-րդ տարին էր 2008-ին, երբ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Վեհափառ Հայրապետին հետ գտնուեցայ Տուպայ Ա.Մ.Է., ուր տեղի ունեցաւ հայ դատի դրամահաւաքը: Այդ օրերուն կազմակերպիչ յանձնախումբի անդամներէն մին ըլլալով Հրայրը մնայուն վազվզուքի մէջ էր՝ լաւագոյնս կատարելու եւ յաջողցնելու իրեն վստահուած աշխատանքը. վաղուց հաւատացած իր պատկանող կազմակերպութեան այս յոյժ կարեւոր առաքելութեան: Այդ օրերուն, ուշադրութիւնս գրաւող այս անզուգական անձնաւորութիւնը չէի սպասեր, որ մի քանի տարիներ ետք պիտի դառնայ թեմակալ ծառայութեանս լաւագոյն գործընկերը, խրատող հայրը եւ հուսկ Եպիսկոպոսական օծմանս կնքահայրը:
Անցնող մօտաւորապէս ութ տարիներու ծառայութեանս ընթացքին, մեծ բաժին ունի առաքելութեանս ու ծառայութեանս յաջողութեան: Շատ յաճախ միասնաբար գտնուած ենք Անթիլիասի Մայրավանքէն ներս տարբեր-տարբեր առիթներով, բայց այս անգամ տարբեր պայմաններով, տարբեր բնոյթով ու տարբեր զգացումներով՝ յուզմունքի, ցաւի, վիշտի ու սուգի մթնոլորտի մէջ էր մեր վերջին այս հանդիպումը Անթիլիասի Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Տաճարէն ներս, ուր մօտաւորապէս երեք տարիներ առաջ միասնաբար գտնուած էինք Եպիսկոպոսական օծմանս եւ պահ մը վերյիշեցի այն տպաւորիչ պատկերը, երբ Եպիսկոպոսական օծմանս կնքահայրը՝ Հրայր Սողոմոնեանը խոր զգացումներով եւ գոհունակութեամբ ճակատէս կը լուար օծման միւռոնը, սակայն այս անգամ կեանքի դաժանութեան եւ իր պայմաններու դժբախտ պատահարով ցաւօք սրտի կը կանգնիմ իր անշնչացած մարմնին դիմաց նո՛յն Տաճարէն ներս մասնակցելով իր յուղարկաւորութեան:
Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան սրբազան առաքելութեան հաւատացող, հաւատարիմ ու բարերար սիրելի՛ Հրայր, բնականաբար ապրեցանք ցաւի ու սուգի պահեր, որովհետեւ կորսնցուցինք վեհանձն, համեստ, բարեսէր, եկեղեցաշէն ու ազգային վառ ապրումներ ունեցող անձնաւորութիւն մը, որուն նմանը գտնելը հաւանաբար շատ դժուար պիտի ըլլայ, եթէ ոչ անհնարին այս օրերուն:
Տակաւին, շա՜տ ընելիքներ ունէինք միասին, տակաւին շատ մը տարբեր-տարբեր առիթներով պիտի գտնուէինք Անթիլիաս, միասնաբար տեսնելու Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան առաւել վերելքը, որուն առաքելութեան ու ծառայութեան հաւատարիմ ու քաջալերողը եղար միշտ: Ափսոս, անժամանակ մահը քեզ հեռացուց մեզմէ: Անթիլիասի համար անմոռանալի անձ մըն ես եւ տակաւին երկար ժամանակ պիտի յիշուիս Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան ժամանակակից պատմութեան մէջ, որովհետեւ անջնջելի դրոշմդ ոչ թէ միայն պատերուն վրայ, այլ մասնաւորաբար մեր բոլորին սրտերուն մէջ արձանագրեցիր:
Հանգչէ՛ խաղաղութեամի սիրելի Հրայր, քու տարած աշխատանքդ անմոռանալի է:
Յիշատակն արդարոյն օրհնութեամբ եղիցի:
