«Հռոմ 2»-ով համախմբուած միջազգային ընտանիքի անդամ երկիրներու ներգրաւուածութեան չափը, այնտեղ արծարծուած օրակարգային կէտերը, զօրակցութեան յանձնառութիւնները եւ բանաձեւուած հրամայականները կը համոզեն, որ կայ աշխարհաքաղաքական-միջազգային որոշում Լիբանանին զօրակցելու եւ յատկապէս կայունութիւնը պահպանելու համար:
Խորհրդաժողովի ընթացքին եւ անոր առընթեր կայացած հանդիպումներով առանցքային կարեւորութեամբ շեշտուած են Լիբանանին համակողմանի աջակցելու ծրագիրները` գաղթականներու հիմնախնդիրէն մինչեւ բանակին մէջ ծառայող կիներու իրաւունքներ, անվտանգութեան համապարփակ հարցերէն մինչեւ տնտեսական նախագիծեր, մինչեւ ծովային եւ ցամաքային սահմանագծումներու անհրաժեշտութեան ընդգծումներ, մինչեւ մայիսեան ընտրութիւններու ճշդումի ողջունումներ:
Այս բոլորը կը յուշեն եւ կը համոզեն, որ լիբանանեան կայունութեան ամրակայման համար կան յստակ միջազգային նեցուկ եւ համապատասխան օժանդակութեան ու աջակցութեան ծրագիրներ: Կարեւորագոյն շեշտադրում է նաեւ այն, որ լիբանանեան հրապարակային յանձնառութիւն կայ տարածաշրջանի բռնկումներուն չներքաշուելու, ինչ որ կայուն եւ զարգանալու միտում դրսեւորող խաղաղ կղզիի հանգամանք կ՛ապահովէ այս երկրին:
Միջազգային նման որոշումի մը նախադրեալներու գոյութիւնը զգացած էր նաեւ լիբանանեան հասարակութիւնը, երբ տարածաշրջանային մակարդակի վրայ արձանագրուող լարուածութիւններուն իբրեւ անմիջական հետեւանք` հեռակառավարման աւանդութիւն ունեցող քաղաքական նկրտումները կը սպառնային խախտել ներլիբանանեան կայունութիւնը: Այդ նկրտումները կարճաժամկէտ մթնոլորտներ կը ձեւաւորէին, եւ երկիրը ապրելէ ետք պետական թէ հասարակական կեանքի ելեւէջները, արագօրէն կը վերադառնար բնականոն հուն:
Ըստ էութեան քաղաքականօրէն, այն ուժերը, որոնք շահագրգռուած են տարածաշրջանը բռնկուն վիճակի մէջ պահելով, լիբանանեան կղզիի ձեւաւորման շուրջ ընդհանուր համաձայնութիւն գոյացուցած ըլլալ կը թուին:
Միջազգային ներգրաւուածութեան այս չափը, որ կը դրսեւորուի Լիբանանի նկատմամբ, բնականաբար ունի իր քաղաքական առեւտրային տրամաբանութիւնը: «Հռոմ 2»-ի օրակարգերը համապարփակ ըլլալով չեն շօշափեր ուղղակիօրէն Արեւմուտքի համար ամէնէն զգայուն եւ սուր նիւթերէն հանդիսացող Իրանի ազդեցութեան գործօնը եւ այդ ազդեցութեան զինուորական ներկայութեան խնդիրը: Եթէ լիբանանեան հարթութեան վրայ կայ գիտակցութիւն եւ ընդունուած բանաձեւ արտաբանակային զէնքի հարցը ներկայ պահուն չարծարծելու եւ ատով իսկ պետական-հասարակական կեանքը անգամ մը եւս չալեկոծելու, ապա միջազգային հանրութեան մօտեցումները որոշ երանգներով կը տարբերին:
Այս օրակարգը հրատապ է միջազգային ընտանիքին համար. եւ եթէ չի քննակուիր «Հռոմ 2»-ի ընթացքին ուղղակիօրէն, ապա կը նախագծուի անոր անդրադարձումը Ազգային պաշտպանութեան ռազմավարութեան մշակումէն ետք: Աւելի ճիշդը կայ ակնկալութիւն, որ Ազգային պաշտպանութեան ռազմավարութիւնը կարենայ հանգուցալուծում բերել այս խնդիրին:
Ակնկալութիւնը քաղաքական տրամաբանութեան մէջ պայմանականութեան ենթաթեքսթը ունի. այլ խօսքով` միջազգային հսկայական աջակցութիւնը, ստանձնելիք խոստացուած յանձնառութիւնները եւ բազմաթիւ ոլորտներու մէջ իրականացուելիք ծրագիրները կ՛իրականանան, եթէ Ազգային պաշտպանութեան ռազմավարութիւնը համահունչ ամրագրումներ կատարէ միջազգային ընտանիքի ակնկալութիւններուն:
Այստեղ արդէն անհրաժեշտութիւնը կը զգացուի մտաբերելու, որ արտաքին ներշնչանքներէ թելադրուած ներլիբանանեան լարուածութեան հերթական լարուածութեան հանգուցալուծումներուն մէջ ինչ դերակատարութիւն ունեցած է իրանեան գործօնն ու անոր ազդեցութեան գօտիին մէջ գործող քաղաքական դաշտը` իր հերթին մերժելով եւ այլոց թելադրելով չներքաշուիլ բախումներու առաջնորդող ծուղակներու մէջ:
«Հռոմ 2»-ը առաջին հայեացքով միջազգային հզօր նեցուկի նախաբանը կը փոխանցէ Լիբանանին` կայունութեան ու զարգացման ուղիներու հեռանկար բանալով բռնկուած տարածաշրջանին մէջ յայտնուած խաղաղ կղզիին: Քաղաքական ընթերցումը տեսանելի կը դարձնէ սակայն պայմանական մօտեցումը այդ բոլորին:
«Ա.»
