50 Տարի Առաջ (9 Յուլիս 1966)

Խմբագրական

Համագործակցութիւն

(Դպրոցին Եւ Ծնողներուն Միջեւ)

Մեր վարժարանները ազգային վարժարաններ են: Ուրեմն կը պատկանին ոչ միայն ազգին ընդհանրապէս, այլեւ ժողովուրդին` առանձնապէս:

Ահա թէ ինչո՛ւ, ամէն շրջանի մէջ, հայ վարժարանի վարչամատակարարական մարմինները կ՛ընտրուին եւ կը նշանակուին ժողովրդային քուէարկութեամբ:

Սակայն որպէսզի այս դրութիւնը դադրի սովորամոլական ձեւակերպութիւն մը ըլլալէ կամ ներքին ջլատիչ հակամարտութիւններու առիթ ծառայելէ, անհրաժեշտ է, որ ժողովուրդը իր բոլոր խաւերով զօրավիգ կանգնի կրթական հաստատութեանց եւ տէրը զգայ ազգային վարժարանին` պատասխանատուութեան համապատասխան զգացումով ու նախանձախնդրութեամբ:

Ազգային վարժարանը համայնքի բոլոր անդամներուն կրթական հաստատութիւնն է` բարոյական, հանրային եւ գործնական իմաստով: Հասարակաց տոհիկ հաստատութիւնն է մանաւանդ ծնողներուն, որոնք իրենց զաւակներուն կրթութիւնն ու դաստիարակութիւնը, ամբողջ ապագան կը վստահին ազգային վարժարանին:

Արդ, այս կը նշանակէ, որ հասարակութիւնը, բայց մանաւանդ ծնողները պէտք է շատ մօտէն հետեւին եւ կենդանի ու սրտցաւ հետաքրքրութիւն ցոյց տան իրենց կրթական հարազատ յարկին հանդէպ:

Անհրաժեշտ է, որ ապրին վարժարանի կեանքով, բաժնեն անոր մտահոգութիւնները, ձգտումները, ցաւերն ու ուրախութիւնները, յաջողութիւններն ու ձախողութիւնները հաւասարապէս:

Անհրաժեշտ է մանաւանդ, որ նախանձախնդիր ըլլան հայ վարժարանի հմայքին եւ անոր վարչական ու կրթական անձնակազմի հեղինակութեան ու վարկի բարձրացման: Բարձրացմանն ու զարգացմանը առանձնապէս հայ վարժարանի ուսումնական, կրթական, այլ յատկապէս հայեցի դաստիարակութեան ընդհանուր մակարդակին:

Այս նախանձախնդրութիւնը սակայն պէտք է արտայայտուի դրական ոգիով եւ օրինական ճանապարհով` հնարաւոր բոլոր միջոցներով թիկունք կանգնելով վարժարանի վարչամատակարարական մարմիններուն, կրթական վարիչներուն եւ ուսուցչական կազմին:

Խստօրէն յարգելով բոլոր օրէնքները, կարգապահական կանոնները, ուսումնական ու դաստիարակչական բոլոր պահանջներն ու պարտաւորութիւնները:

Հայ վարժարանի յառաջդիմութեան ու զարգացման հիմնական պայմանը անիշխանութեան ստեղծումը չէ, այլ` բծախնդիր կարգապահութիւնը, օրէնքի եւ կարգի անխախտ տիրապետութիւնը:

Միւսը կողմը` հայ վարժարանի թերութիւններն ու թերացումները սրբագրելու միջոցը ձեռընթափութիւնը չէ, լքումը երբե՛ք չէ:

Ընդհակառա՛կն, հայ հասարակութեան, բայց մանաւանդ հայ ծնողներուն գերագոյն պարտականութիւնը, ազգային արժանապատուութեան հիմնական հրամայականն է սրբագրել, բարեկարգե՛լ հայ վարժարանը` իբրեւ հայեցի դաստիարակութեան անփոխարինելի օճախ:

Սրբագրել ու բարեկարգել եւ աստիճանաբար զարգացման իր բնականոն հունին մէջ դնել է հայ վարժարանը, որպէսզի միաժամանակ ի վիճակի ըլլայ գոհացնելու, ֆիզիքապէս եւ բարոյա-ուսումնական տեսակէտէն, մանկավարժական արդի բոլոր պահանջները, մեր մատաղ սերունդները լաւագոյնս կեանքին պատրաստելու համար, իբրեւ գերազանցօրէն հայ մարդ:

Ամբողջական գուրգուրանքով ու նուիրումով պիտի շրջապատենք հայ վարժարանը, բարոյական ու նիւթական հնարաւոր ամէն զոհողութեան, նոյնիսկ գերմարդկային ճիգերու գնով գոյատեւման ու զարգացման բոլոր հնարաւորութիւնները պիտի ստեղծենք անոր համար, որպէսզի ան կարենայ լիովին արդարացնել իր վրայ դրուած յոյսերը:

Պատմութիւնը, հայո՛ց պատմութիւնը երբեք պիտի չներէ մեզի այս մարզին մէջ ո՛րեւէ թերացում, ըլլա՛յ անհատական թէ հաւաքական:

Հայ մարդը, հայ ծնողքը եւ հայ ուսուցիչը ձեռք-ձեռքի եւ սիրտ-սրտի, փոխադարձ հասկացողութեամբ ու քաջալերանքով, ոգեկան, գործնական ու գործելակերպային օրինակելի ներդաշնակութեամբ, այլ մանաւանդ աննահանջ հաւատքով ու նուիրումով առաջ պիտի տանին հայեցի դաստիարակութեան սրբազան գործը` իբրեւ հայապահպանման կենսական գրաւական:

Ամբողջական համագործակցութեամբ, ճիգերու ներդաշնակ համադրումով եւ բարոյական ու նիւթական բոլորանուէր զոհաբերութեամբ միայն պիտի ստեղծուի ոգեշնչող այն մթնոլորտը, ուր հայ վարժարանը պիտի ծաղկի ու զարգանայ անարգել եւ դառնայ ազգային հպարտութեան ու կենսունակութեան անսպառ աղբիւր:

Այս տեսակէտէն մեծ դեր ունին կատարելիք մանաւանդ կրթական վարիչները` անհատ թէ մարմին, հայ կրթական մշակները, մշակութային, բարեսիրական ու ուսումնասիրական մեր բոլոր կազմակերպութիւնները:

Հայ վարժարանը բոլորինն է. բոլո՛րը, ուրեմն, հայ վարժարանին համար, մատաղ սերունդներո՛ւն համար:

Վասնզի, ինչ որ տանք հայ վարժարանին, տասնապատիկ ու հարիւրապատիկ համեմատութեամբ պիտի վերստանանք ազգովի՛ն:

Մնաց որ, հո՛ն, ուր կը պարտուի հայ վարժարանը, կը պարտուի ազգը, կը պարտուի Հայաստանը: Իսկ հոն, ուր կը յաղթէ հայ վարժարանը, հոն յաղթական է հայութի՛ւնը, հայ մշակո՛յթը:

Հայ վարժարանը, արտերկրի տարածքին վրայ, մանաւանդ հայապահպանման ի խնդիր ընդհանուր պատերազմին մէջ, նորատիպ Սարդարապատ մըն է, ուր կարելի է միայն յաղթե՛լ կամ մեռնի՛լ:

Ուրիշ ելք, ուրի՛շ ընտրութիւն չկայ:

Եւ այս գիտակցութեա՛մբ միայն կրնանք յաղթել:

Like on Facebook
CATEGORIES
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )