ԿԻՒԼԷՆ ԳՈՃԱՅԵԱՆ
Քանի մը օր առաջ մեր շրջանի խաչմերուկին աղբակոյտը յանկարծ բոցավառած եւ հրդեհ մը բռնկած էր: Շրջանի ակումբի տղաքը հրկիզուած տեղը մաքրեցին եւ, դեղին ժապաւէնով շրջանակաձեւ արգելափակելէ ետք, երկլեզու ազդարարութիւն մը դրին, որ` «Հաճեցէք հոս աղբ չթափել»:
Հասկնալի էր, քանի որ աղբամաններն ալ փոխադրած էին փողոցին վերի ու վարի կողմերը:
Յաջորդ օրը, իրիկուան ժամը 10:30-ի շուրջ պատշգամբ կանգնած` կը փորձէի վայելել տաք եղանակին քիչ մը զով հովը, մինչ թաղին լայնքին ու երկայնքին դրացիներ ներսերը նստած` ոտնագնդակի մրցաշարքին կը հետեւէին: Այս ընթացքին նկատեցի, որ դիմացի մայթէն ձեռքը տոպրակ մը բռնած կին մը կու գար. «Աս ժամուն աս անվախը ո՞վ է արդեօք եւ ուրկէ՞ գնում ըրած է», զարմացած մտածեցի: Դիմացի շէնքի պատշգամբներուն քովնտի նայելով` կը յառաջանար, իսկ ես կ՛ըսէի մտովին` «Այս կինը պէտք է ճանչնամ», ու մէկ, երկու, երեք` հո՛փ ձեռքի տոպրակը նետեց կանգնող ինքնաշարժներէն մէկուն տակ: Ա՜հ, դիմացի շէնքի վերջին յարկի դեղին մազերով, թոմպուլիկ, ակնոցաւոր տիկինն էր… ճամբան շարունակեց դէպի մեր վարի նպարավաճառի խանութը: Ապշեցայ պատահածէն: Շուտով որոշեցի քովը իջնել` ըսելու համար, որ աղբանոց չէ հոս, բայց ժամը ուշ էր, աստիճաններն ալ` մութ, հետեւաբար հրաժարեցայ այս քայլէն, իսկ ինք կարծես սպրդած էր արդէն փողոցին միւս կողմէն:
Է՛, ասոր վերջը ի՞նչ պիտի ըլլայ: Անշուշտ, որ եթէ ասոր նման քանի մը հոգի նոյնը ընեն, ամբողջ թաղը աղբակոյտի պիտի վերածեն: Լա՛ւ որ մեր թաղի բոլոր խանութպանները ամէն օր իրենց խանութներուն առջեւ կ՛աւլեն ու մաքուր կը պահեն շրջանը:
Եթէ հարցերու լուծումին մաս պիտի չկազմենք, նուազագոյնը հարցին բարդացման պատճառ չդառնանք: Չըսենք`թաղը առնէտ կայ, սիրելի՛ տիկին, առնէտը մինչեւ չորրորդ յարկ կը բարձրանայ:
Մեր տան պէս մաքուր պահենք մեր թաղերը, մեր շրջապատը:
