ՊԵՏԻԿ
Փորձեցի աւելի ազդու բառեր գտնել` այս իրականութիւնը որակելու, որ, յուսամ, սպասուած արդիւնքին կը հասցնէ:
ԱՄՕԹ` այն հայ վաճառականին, որ իր վաճառատան մէջ թրքական արտադրութիւններ կը վաճառէ: Իսկ այն հայը, որ թրքական արտադրութիւններ կը գնէ, իսկապէս Անամօթ մըն է, որ չի յարգեր Մեծ եղեռնի զոհերուն յիշատակը եւ նոյնիսկ իր այս արարքով քաջալեր կը դառնայ թրքական ճարտարարուեստին: Արդեօք տակաւին կա՞ն մարդիկ, որոնք չեն գիտակցիր այս իրականութեան:
Պատի՛ւ եւ յարգանք` այն հայկական վաճառատան, որ ամենայն հպարտութեամբ իր ցուցափեղկին վրայ կը յայտարարէ` «Մեր վաճառատան մէջ թրքական ապրանք չենք վաճառեր», եւ իմ կոչս է բոլոր ազնիւ հայերուն, որ իրենց գնումները կատարեն այն խանութներէն, որոնք թրքական արտադրութիւն չեն ծախեր:
Արդար է, որ հարց տանք, թէ նոյնքան եւ առաւել ամօթ չէ՞ այն հայ մարդոց, որոնք թրքերէն հեռատեսիլի գարշահամ յայտագիրներուն կը հետեւին, այսպիսով կ՛ապականեն հայ տունը, ուր մենք կոչուած ենք հայեցի դաստիարակութիւն տալու մեր նոր սերունդին, զայն մղելով դէպի հայ գիրն ու գրականութիւնը, մաքուր պահելով հայ տունը եւ մեր հայկական թաղերը:
Իսկ թրքախօսութիւնը բացարձակապէս մերժելի է: Չմոռնանք մեր պատանեկան միութիւններու ցրուած լոզունգները` «Թրքերէն խօսողին հայերէն պատասխանէ»… հոս ես աւելի առաջ պիտի երթամ ըսելով, թէ երբ հանդիպիս հայու մը, որ թրքերէն կը խօսի, առանց վարանելու յիշեցուր իրեն, որ ինք հայ է, որ` այս թաղերը, որ հայկական կը կոչենք, պէտք չէ ապականին այդ լեզուով:
«Ո՛չ թրքականին» պարզ խօսք մը չէ մեզի համար: Մենք կը մերժենք ու ամենայն խստութեամբ պէտք է լռեցնենք թրքախօս հայերը, ուր որ ալ ըլլանք, ինչ ալ որ ըլլայ պարագան:
Մենք «կանգ պիտի լինենք եւ դեռ շատանանք»:
