Համազգային Հայեցակարգի Անհրաժեշտութիւնը
Հայ Մամուլի Մէջ
ԱՀԱՐՈՆ ՇԽԸՐՏԸՄԵԱՆ
Հայ երիտասարդաց ընկերակցութեան մամուլի
եւ տեղեկատուութեան պատասխանատու
Մամուլը ոչ միայն մարդկանց լուսաւորելու միջոց է, այլ նաեւ` առաջնորդող, գաղափարներ մատուցող, աշխարհահայեացք եւ հասարակական կարծիք ձեւաւորող: Հայաստանեան ու սփիւռքեան մամուլը մտահոգութիւններով, առաջնահերթութիւններով գտնւում են տարբեր հարթութիւնների վրայ: Իւրաքանչիւրն ունի իր սեփական աշխատանքային դաշտը, միջավայրը, դժուարութիւններն ու դրանց լուծման եղանակները: Որքանո՞վ է հայ մամուլը գտնւում իր ազգային առաքելութեան վրայ: Բացառութիւնները յարգելով հանդերձ, ցաւով պիտի ընդունենք, որ յատկապէս սփիւռքահայ մամուլը շատ բան է կորցրել հայ հասարակութիւնը առաջնորդելու աւանդական դերակատարութիւնից:
Համացանցը այն պատճառներից մէկն է, որ շատ կտրուկ փոխեց հայ մամուլի դերն ու դրա բովանդակութիւնը: Եթէ անցեալում մամուլն ունէր հայ ինքնութեան վերականգնումի առաքելութիւն, այսօր սփիւռքեան մամուլն իր բովանդակութեան մեծամասնութիւնը յատկացնում է միայն լրատուութեանը: Հայ ընթերցողների թիւը սկսել է նուազել, իսկ ընթերցողների մեծ մասը հայերէնի փոխարէն նախընտրում է օտար լեզուով կարդալ որեւէ լուր: Հայ խմբագիրը, լրագրողը միայն սփիւռքի նախարարութեան խորհրդաժողովների ընթացքում չէ, որ պէտք է արտայայտի մամուլի մասին իր տագնապը, այլ ամէնօրեայ ահազանգ պիտի հնչեցնի եւ պայքար մղի հայ մամուլի նահանջի դէմ: Եթէ անհրաժեշտ է, այո՛, ինքնաքննադատութիւն…
Հայ մամուլը սփիւռքի մէջ իր ուրոյն դերից շեղուել է` դառնալով քարոզչական մեքենայ եւ երանի դա լինէր միայն ազգային: Մխիթարական չէ նաեւ սփիւռքահայ մամուլը, իսկ տպագիր մամուլը սկսել է զիջել ընթերցողների թիւով ելեկտրոնային մամուլին: Ժամանակակից պահանջներին գոհացում տալու ընդառաջելու պատրուակով լրատուական դաշտը զուրկ է ազգային առաքելութեան գիտակցութիւնից: Ուր է հայ մամուլի ապագան, երբ միջազգային հանրածանօթ օրաթերթեր ելեկտրոնային տարբերակը նախընտրում են տպագիրից: Երբեւիցէ լրջութեամբ քննարկել ենք այս մարտահրաւէրը: Գալով հայրենական մամուլին` այն աչքի է ընկնում հասարակական տրամադրութիւնների հանդէպ աշխուժ ու աչալուրջ հրապարակումներով, սակայն այստեղ էլ:
Իբրեւ ազատ մամուլ` հայրենական մամուլը գտնւում է ճիշդ ճանապարհի վրայ: Ժողովրդավարութեան ցուցանիշով Հայաստանն այսօր շատ աւելի բարձր դիրքում է, քան` յետխորհրդային ժամանակաշրջանի, եւրոպական եւ այլ ցամաքամասերի բազմաթիւ պետութիւններ, բայց տագնապ կայ մեր հայ մամուլում: Հայրենի եւ սփիւռքեան մամուլն այսօր որքանո՞վ են յանձնառու հայկական պետականութեան, ազգային անվտանգութեան հայեցակարգերին, Արցախի հիմնահարցի խաղաղ եւ արդարացի կարգաւորմանը, Արցախի պետականութեան միջազգային ճանաչման յանձնառութեանը կամ Հայոց ցեղասպանութիւնը իբրեւ մարդկութեան պատմութեան մեծագոյն ոճիր ճանաչելու եւ հետապնդելու աշխատանքների մէջ:
Այս բոլորի մէջ պէտք չէ մոռանալ, որ սիրողական մամուլին արդէն փոխարինել է արհեստավարժ մամուլը: Այնուամենայնիւ, հայրենի եւ սփիւռքեան մամուլի միջեւ փոխգործակցութիւնը բաւական համեստ է: Հայ մամուլն այսօր աւելի քան երբեւէ գտնւում է իր ինքնութիւնը որոնելու աշխատանքների մէջ:
