Խմբագրական
Լիբանանեան Հրաշքը
Փոքր երկիր, առեւտրական միջազգային շուկաներուն վրայ ունեցած իր գործունէութեամբ, Լիբանան զարմանք պատճառած է յաճախ մեծ երկիրներու տնտեսական եւ ելեւմտական մասնագէտներուն: Մանաւանդ վերջին տասը տարուան ընթացքին այս երկիրը ունեցաւ այնպիսի վերելք եւ անօրինակ բարգաւաճում, որ շատերու նախանձը գրգռեց:
Այս յաջողութեան հիմքը կը կազմէ ինքը` լիբանանցի ժողովուրդը: Աւելի հեռուն երթալու պէտք չկայ բացատրելու համար այս երեւոյթին պատճառները: Բնոյթով ձեռնհաս եւ գործունեայ` լիբանանցին ունի արուեստը նուազագոյն կարելիութիւնները գործի վերածելու, ի շահ իրեն ու նաեւ այն երկրին, որուն ազգային եկամուտը տարուէ տարի կը բարձրանայ լաւագոյն հեռանկարներով:
Պատահեցաւ, որ բարգաւաճման այս ճամբուն մէջ ելեւմտական հաստատութիւն մը արկածի հանդիպի: Զանազան ազդակներ, անջատաբար կամ միասին, նոյն ժամանակի ընթացքին կատարելով իրենց դերը` դժուարութիւններու մատնեցին մեծ ձեռնարկ մը: Երկիրը տագնապ ունեցաւ: Ահազանգիչ զրոյցներ սկսան շրջան ընել: Լիբանանի ելեւմտական առողջութիւնը կասկածի տակ առնուեցաւ: Միջազգային մամուլը, որ մութ աղբիւրներէ կը սնանի, զգայացունցի հետամուտ թերթեր մտահոգիչ լուրերով լեցուցին իրենց սիւնակները:
Այս պայմաններուն մէջ ոեւէ ժողովուրդ պիտի կորսնցնէր գլուխը, պիտի մատնուէր խուճապի` վնասելով թէ՛ իր եւ թէ՛ պետութեան շահերուն: Լիբանանի մէջ պատահեցաւ հակառակը: Առաջին օրուան փոթորիկը անցնելէ ետք բոլորն ալ վերագտան իրենց սառնասրտութիւնը: Պետութիւնը, իր պաշտօնական հաղորդագրութեամբ, կրցաւ վստահութիւն ներշնչել ու ժողովուրդը, պաշտօնական յայտարարութիւններուն եւ հաւաստիքներուն մէջ, կրցաւ տեսնել անկեղծութեան այն շեշտը, որ անհրաժեշտ էր իր մտավախութիւնները փարատելու համար:
Լիբանանցի ժողովուրդը զգաց, թէ վտանգը ուրկէ կրնար գալ: Հասկցաւ, որ իր պաղարիւնութենէն կախում ունի երկրին ապագան: Ու հինգշաբթի, երբ դրամատուները վերաբացուեցան երեք օր փակ մնալէ ետք, քիչեր ընթացք տուին իրենց մտահոգութեան: Զանգուածը տուաւ վկայութիւնը իր քաղաքացիական գիտակցութեան, ողջմտութեան եւ ամուր ջիղերուն:
Մնացեալը ժամանակի խնդիր էր ու է՛: Ամէն ուղղութեամբ աշխատանք կը տարուի, որպէսզի բոլոր տագնապներէն յաղթական դուրս եկած երկիր մը չկքի ելեւմտական տագնապին առջեւ, հոգ չէ թէ այս վերջինը ըլլայ ամէնէն ծանրը, ամէնէն վտանգաւորը:
Հիմա որ տագնապին սուր պահը անցած է, այս երկրին ճակատագիրը վարողներուն եւ անոնց խորհրդականներուն կը մնայ անհրաժեշտ դասերը քաղել, որպէսզի ապագային նման փորձանքներ չպատահին: Ճիշդ է` ժողովուրդը տոկաց, ամուր կեցաւ, խուճապ չունեցաւ, եւ այս փրկութեան պատիւը կը պատկանի իրեն, բայց փորձառութիւն ըսուած բան մը կայ, որ ժողովուրդներու կեանքին մէջ նո՛յնքան կարեւոր է, որքան` անհատներու:
Պետութիւնը, որ մինչեւ հիմա որոշ դժուարութիւններու կը բախէր կարգ մը հաստատութիւններու անսանձ գործունէութիւնը զսպելու եւ կանոնաւորելու համար, այս տագնապով կ՛ունենայ առիթը` բարերար հակակշիռ մը հաստատելու անոնց վրայ, առանց սակայն մեղանչելու տնտեսական ազատութեան այն դրութեան դէմ, որ Լիբանանի հիմքը կը կազմէ` իբրեւ ժողովրդավար երկրի: Ազատութիւն` չի նշանակեր անիշխանութիւն, մանաւանդ` տնտեսական մարզին մէջ, որ ամէնէն զգայունն է եւ չի ներեր թերացումներու:
Վստահութիւնը վերահաստատուեցաւ, բայց ատիկա բաւական չէ: Պէտք է օգտագործել զայն, արդիւնաւորել, որպէսզի նման ցնցումներ անգամ մը եւս չգան խանգարելու այս երկրին յարաճուն վերելքը եւ բարգաւաճման թափը:
