Ցկեանս Երախտապարտ Եմ

ՇԱՂԻԿ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ

Նուիրուած` Մարինա Աբրահամեանին,
Խելքիս ակօսներուն մէջ խոր,
Գետնափոր,
Վաղուց արմատացած են արդէն հետս բաժնեկցած` ձեր գիտելիքները թանկարժէք:

Սրտիս սենեակներուն մէջ թաքուն`
Ներաշխարհիս մէջ հոսուն
Տակաւին ես կը յիշեմ ու կը կարդամ հեզասահ
Զոհրապի մահը գերագոյն:
Սիամանթոյ-ի «Պարը» դիւցազներգակ,
Նկուղին մէջ արտասուող մայրերուն «Խեղդամահը» թշուառ:
Ակնայ յիշատակին նուիրուած «Ափ մը մոխիր»-ը
Վահագն Դաւթեանի «Ռեքուիեմ»-ը եւ «Հաւատում եմ քեզ»-ը:
1878-ի Պերլինի վեհաժողովը,
Խրիմեան Հայրիկին «Երկաթէ շերեփը»,
Րաֆֆիի «Խենթը», «Ջալալէտտինը», «Դաւիթ բէկ»-ն ու Ֆաթալի խանը եւ անպայման «Խաչագողի յիշատակարանը»:
Վախթանգ Անանեանի «Յովազաձորի գերիները»,
Օշականին «Թիւրքմէնին աղջիկը»,
Դուրեանին «Լճակը» եւ անոր թոքախտի պայքարը ամեհի:
Զարեանին «Տատրագոմի հարս»-ը,
Սանանին տողերը վերջին…
«Ես սիրեցի, Մե՞ղք էր սիրել»,
Կարօ Փօլատեանին «Արեւելքի տղաքը»,
Նաեւ բարոյապէս ինկած, սնամէջ կիրքերու գերի դարձած սփիւռքահայութեան կեանքը` Փարիզ – Կրակէ Շապիկին մէջ մանրամասնօրէն նկարագրուած` Վրէժին դիտանկիւնէն:
Ինչպէս նաեւ`
Վահան Թէքէեանի «Հաշուեյարդար»-ը եւ առաւել` «Անունդ» քերթուածը:
Լեւոն Շանթի «Հին աստուածներ»-ը փառաւոր… Դասարանային քննարկումները, վերլուծումները, որոնք շատ յաճախ կը վերածուէին ընկերային վէճերու:
Տակաւին կը յիշեմ
Համամարդկային ցաւերու երգիչն ու «Բանուորուհին»:
Աւետիս Ահարոնեանի «Ղէղօյի արտը»:
Առեղծուածային, սիրային, տիեզերական փիլիսոփայութիւն` «Լռութիւնը»
Օգոստոս տասը, 1920, «Սեւրի դաշնագիրը»,
Մեծարենցի մեղմ ու շիկնոտ խառնուածքը, անոր բնութեան հետ նոյնացած նորափթիթ հոգին:

Շարադրութեան մեր պահերը եւ դասընկերներուս մռայլութիւնը եւ արտառոց ձայները, որոնք շատ յաճախ պատճառ կը հանդիսանային, որ լքեմ դասարանը ու նստիմ շրջափակի ծառերուն շուքին` չկորսնցնելու համար մտքերուս հորիզոնը եւ յուզումներուս անծայրածիր յորդումը:

Ընդմիշտ կը մտաբերեմ հայերէնի քաղցր ու անվերադարձ պահերը,
«Դիւրին հայերէն»-ի կանաչ ու կապոյտ քերականութեան դասագիրքը.
Ածական, մակբայ, թուական, ուղղակի եւ անուղղակի խնդիրները եւ անպայման` բարդ բառերը:
«Ձորի Միրօ»-ն եւ «Մարութայ սարի ամպերը»,
100-ամեակի նուիրուած գեղարուեստական յայտագիրը,
«Կեաւուրի լակոտը»
2016-ի «Խաչիկ Պապիկեան» ասմունքի մրցանքը եւ անշուշտ` Պարոյր Սեւակի «Անկեղծ ասած»-ը:

Աւետիս Ահարոնեան նշած է իր «Լռութիւն» վիպակին մէջ, թէ «Հոգիները ծովեր են, որոնց յատակը արեւի շող երբեք չի լուսաւորում»,
Բայց ձեր վառած ուսման ու գիտութեան կանթեղը տակաւին կը ցոլայ իր ոսկեայ ճաճանչներով:
Ձեր աշխատանքի իւրայատուկ հետքերը յաւերժօրէն դրոշմուած են ընդերքիս մէջ ծածուկ`
Սրտիս բազմաթիւ սենեակներուն մէջ վարդագոյն,
Արեանս մէջ բոսոր,
Հոգիիս անհուն ծովերուն մէջ կապոյտ:

Ցկեանս երախտապարտ եմ:

Բարի եւ ուրախ Ուսուցչաց Տօն
Վարձքերնիդ կատար:

Ձեզ ընդմիշտ սիրող`
ՇԱՂԻԿ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ