Ֆրանսայի յատուկ պատուիրակին հերթական այցելութիւնը կը զուգադիպէր Համաս-Իսրայէլ պատերազմի զինադուլի փուլին, առ երեւոյթ ստեղծելով այն տպաւորութիւնը, որ զինադուլի հաստատման առընթեր միջազգային ընտանիքը վերստին պիտի կեդրոնանայ Լիբանանի նախագահութեան ընտրութեան օրակարգին վրայ: Զինադուլի երկարաձգման վերջին բանակցութիւնները արդիւնք չեն տուած: Չի նշանակեր անշուշտ, որ անոնք պիտի չշարունակուին, մանաւանդ եթէ նկատի ունենանք Սպիտակ տան յայտարարութիւնը, թէ մարդասիրական զինադուլի երկարաձգման աշխատանքը պիտի շարունակուի:
Այս պայմաններուն մէջ Լը Տրիանի այցելութիւնը որեւէ գործնական արդիւնքի յանգելու համոզումը չի փոխանցեր: Հերթական այցելութիւն, նախագահ ընտրելու հրամայականի մասին ընդգծումներ եւ այսպէս շարունակ:
Ուշագրաւ բաժինը այս այցելութեան ընթացքին փոխանցուած ուղերձներուն կը վերաբերէր բանակի հրամանատարի պաշտօնավարման յետաձգման: Պահանջը ներկայացուած էր Ազատ հոսանքի ղեկավարութեան:
Հետաքրքրականը այն է, որ Փարիզի օրակարգը այս պարագային նախագահի ընտրութեան շուրջ համախոհութիւն գոյացնելն է, իսկ անոր ուղարկած պատուիրակին ներկայացուցած զուգահեռ պահանջը` բանակի հրամանատարի պաշտօնավարման երկարաձգումը:
Յայտնապէս ուրեմն, նախագահի թեկնածուի եւ բանակի հրամանատարի հարցերը զուգակցուած են միջազգային ընտանիքին համար, մանաւանդ երբ մտաբերենք, որ Լը Տըրիանը բազմիցս շեշտած է, որ ինք ոչ միայն Ֆրանսան կը ներկայացնէ, այլ նաեւ հնգեակը:
Առաջին հայեացքով կարելի է ենթադրել, որ այս ձեւով նախագահի թեկնածուի եւ բանակի հրամանատարի տարանջատում կ՛ապահովուի: Աւելի քաղաքական մօտեցումով կատարուող դիտարկում մը կրնայ նկատել այլ կէտեր: Պետութեան կազմաքանդուած յենասիւներէն ամէնէն հաստատուն միաւորը այս պահու դրութեամբ բանակն է: Բանակ, որ կը շարունակէ վայելել միջազգային ընտանիքի, չըսելու համար Միացեալ Նահանգներու վստահութիւնը:
Այս հանգամանքներով էր, որ տարբեր առիթներու բանակին վերապահուեցան ոչ բանակային գործառոյթներ: Օժանդակութեան բաժանում, Պէյրութի նաւահանգիստի պայթումէն վնասուած գործարաններու, վաճառատուներու եւ բնակարաններու վնասներու չափագրում, գումարներու յատկացում: Ուղերձը պարզ էր. պետական հաստատութիւնները կը շրջանցուէին, կառավարութիւնը դուրս կու գար միջազգային ընտանիքի տեսադաշտէն եւ բանակը կ՛ըլլար այդ բոլորի հասցէն:
Հիմա քաղաքականօրէն կարդանք նաեւ Ֆրանսայի արտաքին գործոց նախարարի յայտարարութիւնը, թէ Լիբանանի եւ Իսրայէլի միջեւ կացութիւնը 2006 թուականի կացութենէն շատ աւելի վտանգաւոր է: Որեւէ սխալ հաշուարկ կրնայ Լիբանանը ներքաշել անոր հարաւէն անդին տարածուելիք մագլցումի մը մէջ:
Ուղերձը, եթէ կապենք ֆրանսացի պատուիրակի պահանջին, հետեւեալն է. բանակը պէտք է շարունակէ ղեկավարուիլ նոյն հրամանատարով, այլապէս արդէն իսկ շատ վտանգաւոր կացութեան առջեւ է երկիրը, որ կրնայ անկանխատեսելի կացութեան մէջ ներքաշուիլ:
Այսքանով չեն աւարտիր այս զուգակցումներն ու պահանջները: Նախագահի չընտրուելուն պարագային եւ կազմալուծուած պետական հաստատութիւններու իրավիճակին մէջ բանակը կրնայ ստանձնել այլ գործառոյթներ եւս: Եթէ ռազմականէն մարդասիրական բնոյթի աշխատանքներ իրականացուցած է բանակը, չ՛արգիլուիր, որ այլ բնոյթի պարտականութիւններ եւս ստանձնէ:
Արդիւնքը այս բոլորին կ՛ըլլայ այն, որ նախագահի թեկնածուի շուրջ չհամաձայնող հիմնական կողմերը նպաստած կ՛ըլլան բանակի այլ գործառոյթներու ստանձնման հետզհետէ արդէն բացայայտ դարձող միջազգային միտումի փուլ առ փուլ իրականացման: Չի բացառուիր, նոյն տրամաբանութեամբ, որ այդ անհամաձայնութիւնը համակարգուած ըլլայ լիբանանեան կողմերը հովանաւորող գերտէրութիւններուն կողմէ:
«Ա.»
