Տեսակէտ. Հայ Եկեղեցական Երգեցողութիւն

ՍԵՊՈՒՀ ՅՈՎԱԿԻՄԵԱՆ

«Երգեցողութիւնը սրտին հետ կապ ունի, որ ուղղակի հոգիին կ՛երթայ»

ԿՈՄԻՏԱՍ ՎԱՐԴԱՊԵՏ

Հայ եկեղեցական երգեցողութիւնը, որ դարերու տողանցքով մեզի հասած է, այսօր կը տառապի անկարող տիրացուներէն եւ անվարժ դպրապետներէն: Շատ յաճախ գրուած ու շեշտուած է կարեւորութիւնը` հայ եկեղեցական երգերու պատշաճ կատարման:

Այս երգերու խումբին կը պատկանին` շարականները, տաղերը, մեղեդիները, սրբասացութիւնները, ս. պատարագի երգերը եւ այլն: Իւրաքանչիւր երգիչ, ունենալով իր յատուկ մօտեցումը, իր մեկնաբանութիւնը, երբեմն` արեւելեան շեշտերով, անտեղի զարդ դարձուածքներով կ՛երգեն` առանց ուշադրութիւն դարձնելու աղօթքի բառերուն եւ քաղցր մեղեդիին:

Ներկայիս հաւատացեալը, որ եկեղեցի կը յաճախէ, տուն կը վերադառնայ խառնիճաղանճ ձայներով լեցուած: Որքա՜ն ցաւալի է տեսնել խորանի սպասարկողներուն աններդաշնակութիւնը եւ անտեղի մրցակցութիւնը` գերազանցելու զիրար: Որքա՜ն տհաճ է երաժշտագէտներուն, երաժշտասէր հասարակութեան` լսել անմշակ ձայները, արուեստազուրկ երգեցողութիւնը:

Կայ նաեւ երգեհոնի պարագան, որ անհրաժեշտ է ոչ միայն ձայներուն ընկերանալու, այլ նաեւ` այդ ձայներուն թերութիւնները ծածկելու: Այսօր, դժբախտաբար, կան «երգեհոնահարներ», որոնցմէ ոմանք ոչ իսկ պաշտօնական դասընթացքներու հետեւած են: Կը նուագեն ազատօրէն` մերթ բարձր, մերթ ցած, ձայնակարգը անտեղիօրէն փոխելով եւ անյարմար ու անպատշաճ խաղերով:

Երբեք թող չառարկուի, որ ունկնդիր հասարակութիւնը բան չի հասկնար եւ չի կրնար գնահատել լաւը, գեղեցիկը:

Եկեղեցին պէտք է ըլլայ հարազատ արտայայտիչը մեր հայ եկեղեցական երգերուն: Երբեք կարեւոր չէ, թէ որքան գեղեցիկ են երգերը, կարեւորը անոնց մեկնաբանութիւնն է, արուեստով ներկայացումը:

«Պէտք է երգուին սրտով եւ ոչ բերնով կամ կոկորդով»:

Համբերութեամբ սպասած ենք ու կը յուսանք, որ մեր եկեղեցական իշխանութիւնը վերջ պիտի տայ այս աններելի անկարգութեան եւ վերջապէս գիտակցի, որ հայ եկեղեցական երգեցողութիւնը պէտք է կատարուի ծայրագոյն բծախնդրութեամբ, բարձր մակարդակով, լրջօրէն եւ պաշտաճօրէն:

 

 

Like on Facebook
CATEGORIES
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )