Թոք, թոք, թոք… մայրս էր, որ ձայն կու տար կողքի սենեակէն, երբ այլեւս խօսելու կարողութիւնը կորսնցուցած էր վերջին տասը օրերուն: Կը զարնէր Բիւզանդ եղբօրը կողմէ, վաթսուն տարիներ առաջ, իր պսակին առիթով իրեն նուիրած կարի մեքենային, որ դրուած էր իր մահճակալին մօտ: Անհաւատալի էր տեսնել այդ զօրաւոր եւ աշխուժ կինը այդ վիճակին մէջ:
1975 թուականէն սկսեալ, Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին պատճառով` իբրեւ ընկերային ծառայող, սկսաւ հասնիլ ժողովուրդի կարիքներուն եւ շարունակեց այդ աշխատանքը քառասուն տարի: 1978-1979 թուականներուն իր այդ աշխատանքին առընթեր եղաւ քաղաքապետարանի շէնքերու շրջանին մէջ կապակցական գործիքի վրայ աշխատող, բայց իր ամէնէն դժուար եւ յուզիչ ժամանակը եղաւ 1983 թուականի երկրորդ կէսը, երբ Լիզպոնի հինգ նահատակներու մարմինները Լիբանան վերադարձնելու աշխատանքին մէջ դերակատար եղաւ` այլ ԼՕԽ-ական ընկերուհիներու հետ, որոնցմէ կը յիշեմ Սոնա Արմէնեանը: Իր դէմքէն կը զգայինք, թէ որքան ջղային եւ յուզուած էր:
Ութսունականի երկրորդ կէսին, երբ ԼՕԽ-ի «Արաքսի Պուլղուրճեան» կեդրոնը պէտք էր բաց պահել քսանչորս ժամ, հոն կը գիշերէին փոխնիփոխ մէկ օր ինք, մէկ օր այլ ընկերուհի մը (Թագուհի Ատալեան): Պատերազմի աւարտին եղաւ Ազգային ծերանոցի պատասխանատու մինչեւ 2015 թուականը, երբ կողը կտրելուն պատճառաւ հեռացաւ հոնկէ: Տեղին է յիշել, թէ դերակատար էր նաեւ Պուրճ Համուտի մէջ գտնուող համագործակցականի եւ ՄԵՆԶԱ-ի հիմնադրութեան: Էջեր ու էջեր կրնան լեցուիլ իր աշխատանքներուն մասին, այդ ալ` հետագային:
Յունիսի իններորդ օրը առաւօտուն կը ժպտար եւ կը շոյէր մեզ ու իր Բիւզանդ եղբօր յիշատակը կը մտաբերէր, կարծես կ՛ուզէր ըսել, թէ այլեւս երկար չէ ժամանակը եւ շուտով կը միանայ բոլոր անոնց, որոնք կանխած են զինք ու հեռացած այս աշխարհէն վարձքդ կատա՛ր, մայրի՛կ, հողը թեթեւ գայ վրադ:
ԶԱՒԱԿԴ` ՏԻԳՐԱՆ ՊԷՕՃԷՔԵԱՆ
