Յետմահու Նամակ` Գառնիկ Մկրտիչեանէն Պատրիկ Կիւլպէնկեանին*

ԳԱՌՆԻԿ ՄԿՐՏԻՉԵԱՆ 

Սիրելի՛ եղբայր Պատրիկ,

Երկու ժամ եղաւ թաղումիդ. վերադառնալէս ետք, քիչ մը առանձնացած, սկսայ մտածել եւ ես ինծի հարց տալ, թէ արդեօք կա՞ր բան մը, որ չկրցանք ընել, որպէսզի քիչ մը եւս քեզ մեզի հետ ունենայինք: Բայց յիշեցի այն բոլոր խօսակցութիւնները եւ վերջին տարուան մեր հեռաձայնային բոլոր զրոյցները, նաեւ` վերջին ամիսներու մեր «կռիւները», որոնք կը միտէին քեզ արեան քննութեան ենթարկելու, բժիշկի այցելութեան տանելու, անհրաժեշտութեան պարագային  քեզ հիւանդանոց փոխադրելու, սակայն դուն միշտ ալ մերժեցիր: Մեր պնդումներուն տեղի տուիր ի վերջոյ, համոզուեցար, իրերայաջորդ կերպով կատարեցինք բժշկական անհրաժեշտ հետապնդումները, քննութիւնները, եւ դուն սկսար աւելի հանգիստ զգալ, դեղերդ գործածել: Մահէդ 15 օր առաջ վիճակդ վատթարացաւ, սակայն դուն դարձեալ, քու ամուր մարդու նկարագիրիդ համաձայն, ըսիր` բան մը չունիմ, միայն քիչ մը փորի ցաւ: Քեզ կրցանք համոզել եւ փոխադրել ՔԱՀԼ-ի կեդրոն` այն խոստումով, իմ կողմէս, որ քիչ մը կազդուրուելէ ետք կրկին պիտի վերադառնաս տունդ, որուն այնքա՜ն կապուած էիր, որովհետեւ հոն էին քու բոլոր յիշատակներդ եւ երբեք չէին ուզեր լքել քու տաքուկ բոյնդ: Հոս կ՛ուզեմ յատուկ շնորհակալութիւն յայտնել ի մասնաւորի ՔԱՀԼ-ի տնօրէնութեան, ԼՕԽ-ի Շրջանային վարչութեան անդամներուն, որոնք մեզի հետ տագնապեցան, բայց մեծ շնորհակալութիւն նաեւ դրացիներուդ` Զաւէնին եւ Սեդային, որոնք բնաւ քեզ առանձին չձգեցին, այլ մնայուն կապի մէջ եղան հետդ:

Այս բոլորը կատարուեցան, եղբա՛յր Պատրիկ, սակայն, ցաւ ի սիրտ, մեր պատկերացումն ու իրականութիւնը իրարու չհամապատասխանեցին: Կեդրոնի օրէնքներուն համապատասխան` բոլոր դասաւորումները կատարուեցան, ամէն բան կարգին էր: Հոն գտնուելուդ երկրորդ օրը եկայ քեզի այցելութեան, սուրճ խմեցինք եւ բաւական երկար զրուցեցինք, չգիտցանք, որ ասիկա մեր վերջին հանդիպումը պիտի ըլլար: Խօսեցանք տարբեր նիւթերու մասին, ինչպէս սովորաբար կ՛ընէինք ՀՄԸՄ-ի կեդրոնին մէջ, սակայն այս անգամ մեր հանդիպման վայրը ՔԱՀԼ-ի գրատունն էր, իսկ զրոյցին առանցքը, ինչպէս միշտ` ՀՄԸՄ-ը, յատկապէս` «Մարզիկ» պաշտօնաթերթը: Ինձմէ  խնդրեցիր կեանքիս ընթացքին երբեք չմոռնալ ՀՄԸՄ-ն ու «Մարզիկ»-ը: Կարգ մը հարցերու մասին խօսելէ ետք երախտագիտութիւն յայտնեցիր դրացիներուդ, ուզեցիր, որ օգտակար ըլլամ իրենց, եթէ բանի մը կարիքը ունենան: Մտահոգ էիր նաեւ նիւթական հարցերով, թէ ո՛վ պիտի հոգար ծախսերը, սակայն ես հանգստացուցի քեզի ու ըսի. «Եղբա՛յր Պատրիկ, Կեդրոնական վարչութիւնը եւ ՀՄԸՄ-ի մեծ ընտանիքը քու ընտանիքդ են, դուն այս բաներով երբեք չմտահոգուիս»: Յուզումնախառն ժպիտով եւ վեհանձն ոգիով ընդունեցիր: Սուրճը ամբողջացուցինք, ես հեռացայ` խոստանալով, որ անպայման նորէն պիտի տեսնուինք, իսկ լուրերուդ պիտի հետեւիմ հեռաձայնով` տնօրէնութեան ճամբով: Ափսո՜ս, ասիկա մեր վերջին հանդիպումն ու սուրճի շուրջ զրոյցը պիտի ըլլար, որովհետեւ նոյն գիշերը, կանուխ առաւօտուն հաղորդեցին գոյժը, թէ մահացած ես քնացած պահուդ, սրտի կաթուածի պատճառով, առանց մարդ նեղացնելու, ինչպէս էր քու նկարագիրդ:

Սիրելի՛ եղբայր Պատրիկ,

Քիչ մըն ալ կ՛ուզեմ քեզի հետ խօսիլ առյաւէտ մեկնումէդ մինչեւ յոգնած մարմինդ հողին յանձնուելու փուլին մասին: Կիրակի, 13 դեկտեմբեր 2020-ին Ֆըրն Շըպպեքի Ազգային գերեզմանատուն վերջին հրաժեշտի եկած էին բոլո՛րը, ինչպէս քեզի հետ խօսած էինք, նաեւ ՀՄԸՄ-ի մեծ ընտանիքը` Կեդրոնական վարչութեան ներկայ եւ նախկին անդամներ, Լիբանանի Շրջանային վարչութիւնը, «Մարզիկ»-ի խմբագիրն ու վարչական կազմը, մասնաճիւղերէ ներկայացուցիչներ, Պէյրութի մասնաճիւղի վարչութեան անդամներն ու սկաուտները, քեզ սիրող խումբ մը յուղարկաւորներ:

Սկաուտներու խումբը «Պատուի ա՛ռ»-ով ընդունեց ՀՄԸՄ-ի դրօշակով ծածկուած դագաղդ, գերեզմանատան մուտքին, ուրկէ ուսամբարձ տարուեցար մատուռ` ներկայ եւ նախկին Կեդրոնական եւ Շրջանային վարչութեան անդամներուն կողմէ:  Դագաղդ կ՛առաջնորդէին ծաղկեպսակները, ապա տարազաւոր մը բռնած էր այն բարձը, որուն վրայ շքանշաններդ տեղադրուած էին, իսկ դագաղիդ վրայ «Սիրելի ընկերներդ» գրութեամբ ծաղկեպսակ մը զետեղուած էր: Յուղարկաւորութեան արարողութիւնը կատարեցին Կիլիկիոյ կաթողիկոսութեան երկու միաբաններ եւ քահանայ հայր մը. հայր սուրբը արտասանեց դամբանական մը, որուն յաջորդեց Կեդրոնական վարչութեան դամբանականը: Անկէ ետք ուղղուեցանք ձեր ընտանեկան դամբարանը եւ մարմինդ աղօթքով յանձնեցինք հողին` երգելով քու պաշտած միութեանդ քայլերգը` «Յառա՛ջ,  նահատակ»-ը:

Ես գիտեմ, որ դուն շատ չսիրեցիր այս բոլորը, որովհետեւ չէիր հաւատար երեւոյթներուն, կը սիրէիր գործը, բայց նաեւ պահապան էիր սկզբունքներու եւ ՀՄԸՄ-ի վայել գործերուն: Այդպէս ալ կատարուեցաւ ամէն բան, եւ վստահ եմ, որ եթէ «Քորոնա»-ի համաճարակի պայմանները չըլլային երկրին մէջ, քեզ յարգող շատ աւելի մեծ թիւով անձեր պիտի ըլլային հոն, սակայն, յարգելի պատճառներով, բոլորը չէ, որ կարողացան գալ վերջին հրաժեշտիդ:

Հիմա որ գացիր հոն, եղբա՛յր Պատրիկ, հոն, ուր շատ աւելի հին եղբայրներ ունիս, եւ վստահ եմ` պիտի հանդիպիս կամ արդէն սկսար հանդիպիլ ընտանիքի անդամներէն անկախ` ՀՄԸՄ-ական այն եղբայրներուն, որոնց հետ կեանք մը ամբողջ անցուցած էիր այս ժամանակաւոր կեանքին մէջ: Հիմա որ հասար յաւիտենական կեանքին, որուն ես հաւատացողն եմ, պատմէ իրենց` եղբայրներ Վարդգէսին, Բիւզանդին, Յովհաննէսին, Երուանդին, տոքթ. Միսաքին, տոքթ. Գեղարդին, Վարուժանին, «կռուէ՛» նաեւ Միհրանին, Կարոյին հետ եւ ըսէ, որ ՀՄԸՄ-ը, հակառակ դժուար օրերուն եւ դժուար պայմաններուն, տակաւին կը գոյատեւէ եւ լա՛ւ պայմաններու մէջ ալ պիտի գոյատեւէ, իսկ ձեր սիրած ու փայփայած «Մարզիկ»-ն ալ անպայման պիտի յարատեւէ, որովհետեւ տակաւին կան գործին հաւատացող մարդիկ:

Հանգի՜ստ ննջէ:

Վարձքդ կատա՛ր, երթդ բարի սիրելի՛ եղբայր:

Քեզ միշտ պիտի յիշենք:

————-

* Սոյն գրութիւնը հեղինակին մահէն ետք անոր ընտանիքի անդամները գտան անոր թուղթերուն մէջ:

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )