ԿԱՐՕ ԹԱՇՃԵԱՆ
«Դեհ, սեւ օրեր, բողոք դարձէք,
Արիւն քրտինք, երկունք մտէք,
Տանջանք զրկանք, լեզու առէք,
Դաշնակցութեան ճամբա՛յ բացէք»:
Այսօր քրոջս տղուն տարեդարձն է, տասներորդ տարեդարձը: Մեծցաւ մեր տան առաջին ճրագը, ընտանիքով պիտի հաւաքուինք եւ ռենչպերական տարեդարձ մը ընենք Միհրէին, քրոջս տունը® Նիւթական սին արժէքներու դիմաց ուրախացողները չենք, պատի՛ւ մեզ դաստիարակած ծնողներուն, ուսուցիչներուն, վարիչներուն եւ կուսակցական դաստիարակութեան:
Կ՛ուզեմ ես ալ նուէրով մը ուրախացնել Միհրէն եւ քեռիական պարտականութիւնս կատարել ® Ափսո՜ս, նիւթապէս ի վիճակի չեմ: Գործազուրկ ուսուցիչ մըն եմ:
Չէ՛, յուզիչ ու մելամաղձոտ վիճակ չեմ ուզեր ստեղծել չորս դիս, լա՛ւ գիտեմ` ինձմէ շա՜տ աւելի կարօտ պարագաներ կան: Ընդվզումս հայ ուսուցիչին հանդէպ ցուցաբերուած վերաբերմունքն է:
Երբ տակաւին պատանի էինք եւ նոր կը կազմաւորուէինք որպէս անհատներ, մեր մեծերը մեզ կը խրախուսէին միայն բժշկութեան եւ ճարտարապետութեան ետեւէն չվազելու` նիւթապէս ապահով ապագայ ունենալու համար: Մենք նոյնիսկ այն ժամանակ ալ շա՛տ լաւ գիտէինք, որ ուսուցիչ մը ի՛նչ ալ ընէ, պիտի չկարենայ ունենալ ճարտարապետի կամ բժիշկի մը նիւթական ապահովութեան մէկ տասներորդն անգամ:
Այո՛, կայ մարդու տեսակ, շա՛տ հազուագիւտ, որ իր ազգակիցին փոքր յաջողութեան համար կ՛ուրախանայ այնքան, որքան իր զաւակին կամ քրոջ տղու յաջողութեամբ:
Մենք գիտակցաբար եւ մեծ համոզումով ընտրեր ենք մեր ասպարէզը, պատրաստ ենք ցմրուր խմելու ամէն դառնութեան բաժակէն` ՄԵԾ ԳՈՀՈՒՆԱԿՈՒԹԵԱՄԲ:
Պարզապէս դուք զգաստացէ՛ք, ձեր երեխաներու բարօրութեան սիրոյն®
Միհրէ՛, արծիւս, երբ մեծնաս, հայկական դպրոցի մէջ դասաւանդող ուսուցիչ դարձիր, ո՛չ մէկ տեղ պիտի գտնես երախտագիտական փայլքով քեզ նայող աչուկներ` քու կրթած սիրասուն աշակերտներուդ աչուկներէդ բացի:
Այս խորհուրդն է քու տասներորդ տարեդարձի նուէրդ, գիտեմ` անվա՛խ ես:
17 փետրուար 2020
Արագած – Պէյրութ
