ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Հայաստան» Մասնաճիւղ. «Նահատակներու Կտակէն Մինչեւ Արդար Հատուցում»

Կազմակերպութեամբ ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Հայաստան» մասնաճիւղին, հինգշաբթի, 25 ապրիլ 2019-ին, երեկոյեան ժամը 8:00-ին, «Աղբալեան-ՀՄԸՄ» մարզամշակութային համալիրի «Արա Քրճըլեան» պարտէզին մէջ տեղի ունեցաւ ձեռնարկ մը` «Նահատակներու կտակէն մինչեւ արդար հատուցում» խորագիրով:

Յայտագիրը սկսաւ Լիբանանի եւ Հայաստանի քայլերգներով, որմէ ետք բացման խօսք արտասանեց ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Հայաստան» մասնաճիւղէն Արին Թաշճեան, որ իր խօսքը սկսաւ անդրադառնալով 11 նոյեմբեր 1918-ի Համաշխարհային Ա. պատերազմի աւարտին` նշելով, թէ պարտեալներու շարքին էր Թուրքիան: Թաշճեան իր խօսքին մէջ նշեց, թէ հայութիւնը, որուն կէսը կոտորուած էր, իսկ միւս կէսը գաղթական դարձած, ինքզինք յաղթողներու շարքին կը դասէր եւ ակնկալութիւն ունէր, որ իր դաշնակից երկիրները դատեն ու պատժեն ցեղասպան թուրք ղեկավարութիւնը: Ան իր խօսքին մէջ շեշտեց ըսելով, որ անգամ մը եւս քաղաքակիրթ մարդկութիւնը անտարբեր պիտի մնար, ոճրագործը պիտի կարենար խուսափիլ արդարութենէն ու միլիոնաւոր նահատակներու արեան կտակը պիտի մնար անկատար: Ապա Ա. Թաշճեան անդրադարձաւ Նեմեսիս գործողութեան, որ մասամբ լուծեց նահատակներուն վրէժը եւ որոշ չափով սփոփեց տարագիր դարձած հայ ժողովուրդին ազգային արժանապատուութիւնը: Իր խօսքի աւարտին ան ըսաւ. «Նեմեսիս գործողութենէն միայն կէս դար ետք, շնորհիւ Թեհլիրեաններու, Երկանեաններու, Շիրակեաններու, Թորլաքեաններու, Ծաղիկեաններու եւ իրենց ընկերներուն ժառանգորդ մէկ ուրիշ արժանաւոր սերունդի մը, որուն ներկայացուցիչներէն մէկուն` Արա Քրճըլեանի հերոսական անունը կրող պարտէզին մէջ կը գտնուինք այսօր, աշխարհը դարձեալ լսեց հայութեան եւ Հայ դատի մասին: Իսկ հայ ժողովուրդը տեսաւ, որ իր երազները եւ իղձերը յաւերժացնող ջահը կը մնայ անմար եւ կը փոխանցուի սերունդէ սերունդ»:

Յայտագիրի երկրորդ մասով հանդէս եկան ՀՅԴ ԼԵՄ-ի «Հայաստան» մասնաճիւղէն Յովիկ Ադամեան, Կալի Աւագեան, Խաժակ Պարսումեան, Ռուբէն Խաչատուրեան եւ Գարլօ Ահարոնեան,  որոնք հայոց պատմութեան ժամանակագրական կարեւորագոյն դէպքերը ներկայացուցին սկսելով Համաշխարհային Ա. պատերազմէն, հասնելով մինչեւ Նեմեսիսի գործողութիւնը: Յայտագիրի այս մասին իրենց մասնակցութիւնը բերին նաեւ Համազգայինի «Բարսեղ Կանաչեան» երաժշտական քոլեճի աշակերտներ` Գեղամ Սարգիսեան, որ դաշնակի վրայ նուագեց Կոմիտասի «Շուշիկի»-ն եւ Կայէլ Գրիգորեան` քանոնի վրայ նուագեց Կոմիտասի «Կռունկ»-ը:

Օրուան բանախօսը Կարօ Յովհաննէսեան իր խօսքը սկսաւ ըսելով. «Ես կը պատկանիմ Ապրիլեան Եղեռնէն ետք կազմուած երրորդ սերունդին», աւելցնելով, որ անոր հայրը եղած է որբ, եւ զինք բերած են Լիբանանի Էշրեֆիէյի Կիլիկեան դպրոց: Յովհաննէսեան ըսաւ. «Երբ մանուկ էինք, հայրս կը պատմէր մեզի, թէ Եփրատ գետի ջուրը կը կարմրէր ամէն ապրիլ 24-ին անոր ափերուն համախմբուած հայ գաղթականներու աչքին: Մանկական իմ ուղեղովս էովին կը հաւատայի այս պատումին. տարիներ առաջ առիթը եղաւ աշակերտներով Տէր Զօր այցելելու ապրիլ ամսուան ընթացքին. տեսայ Եփրատ գետը, որուն ջուրը կարմիր չէր, այսուհանդերձ մանկութեան ունեցած տպաւորութիւնս անջնջելի մնաց իմ ուղեղիս մէջ. տպաւորութիւն մը, որ կը շարունակէ տիրապետող մնալ մէջս մինչեւ այսօր»:

Կ. Յովհաննէսեան յայտնեց, թէ մեր աւելի քան 4000 տարուան պատմութեան ընթացքին Թուրքիա մեզի տուած է մեծագոյն հարուածը` բարոյական, մարդկային եւ նիւթական գետնի վրայ, եւ մեր համատարածին ջախջախիչ մասը գրաւելէ ետք եւ Ցեղասպանութիւն, որ կը շարունակուի մինչեւ այսօր: Ան իր խօսքին մէջ շեշտեց, թէ եթէ Ցեղասպանութիւն կատարուած չըլլար, մեր ժողովուրդին թիւը պիտի ըլլար աւելի քան 30 միլիոն հայ, որոնք պիտի ապրէին հայրենի հողին վրայ եւ ձուլումի վտանգէն հեռու, մինչդեռ մեր թիւը այսօր 10 միլիոն կը հաշուէ, թէեւ յստակ վիճակագրութիւններ չկան: Բանախօսը հաստատեց, որ Ցեղասպանութիւնը մինչեւ այսօր կը շարունակուի, որովհետեւ Թուրքիա մինչեւ այսօր հետեւողական ձեւով կը փորձէ կերպարանափոխել գրաւուած հողերու ազգագրական պատկերը` քանդելով հայկական պատուական յուշարձանները, որոնք խօսող վկաններն են այդ հողերուն հայկական պատկանելիութեան:

Կարօ Յովհաննէսեան դիտել տուաւ, թէ Թուրքիոյ ժխտումը սկսաւ Հայոց ցեղասպանութեան առաջին իսկ օրէն. տարագրութեան ժամանակ թրքական տարածք կը յայտարարէր հայկական շրջանները եւ զանոնք Թուրքիոյ քարտէսին մէջ կը ներառէին: Ան շարունակեց` ըսելով, որ արտաքին գետնի վրայ, պատմականօրէն, ոչ մէկ կազմակերպութիւն, գերպետութիւն կամ ժողովուրդ պատժական տնօրինում հաստատած է թուրք ղեկավարներուն:

Բանախօսը անդրադարձաւ այն իրողութեան, թէ տարբեր պետութիւններ կը ճանչնան Հայոց ցեղասպանութիւնը, սակայն ասիկա քարոզչութիւն է, եւ Հայկական հարցին լուծում մը չի տար, իսկ հիմնական շեշտը Ցեղասպանութեան հատուցման կարեւորութեան վրայ դնելն է:

Կարօ Յովհաննէսեան իր խօսքի աւարտին նշեց, թէ մենք պէտք է միտքով, հոգիով եւ սիրտով պատրաստ ըլլանք, որովհետեւ մեր գործը այնպիսի պետութեան մը հետ է, որ զօրաւոր է թէ՛ քաղաքականութեամբ եւ թէ զինուորական մարզերով. ան աւելցուց, որ մենք գործ ունինք աւելի քան 80 հազար հաշուող պետութեան հետ, սական ո՛չ քաղաքական ուժը, ո՛չ ռազմական ուժը, եւ ոչ ալ ժողովուրդին մեծաթիւ ըլլալը կրնայ յուսահատեցնել երիտասարդութիւն մը` այնքան ատեն որ գաղափարապաշտ է եւ քաղաքականացած:

Ան եզրափակեց` ըսելով. «Պէտք է պատրաստ ըլլալ վաղուան, որովհետեւ, այսօրուան պայմանները նկատի ունենալով, երկար է մեր ճանապարհը. պէտք է պատրաստուիլ վաղուան եւ յարատեւ աշխատանքը ունենալ իբրեւ կարգախօս, իսկ մեր փրկութեան բանալին փնտռել Քրիստափորի կողմէ գրուած յարատեւ բանաձեւին մէջ: «Յարատեւ կռիւ, յաճախ եւ երկար ժամանակ գուցէ անյաջող, չնայած երբեմն նոյնիսկ իր լայն ծաւալին. ահա թէ ո՛ւր է մեր փրկութեան բանալին: Պահպանենք, շարունակենք մեր կռիւը, որպէսզի լայնանայ, ընդարձակուի եւ ընդարձակուելով յարատեւուի դէպի մեր նպատակը տանող միակ ճանապարհը: Չշեղուենք այդ ճանապարհից, որ պատճառների եւ հետեւանքների կապակցութեամբ ունի պատմութեան կողմէ հաստատուած ուժ. չշեղուինք այդ ճանապարհից, որ սփռուած է լուսաւոր ապագայի գրաւիչ ծաղիկներով. յարատեւ աշխատանք եւ յարատեւ կռիւ մինչեւ որ իրականութիւն դառնայ ամբողջական ազատ եւ Միացեալ Հայաստան»:

Յայտագիրը փակուեցաւ «Մշակ բանուոր» քայլերգով:

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )