Հինգշաբթի, 30 օգոստոսին Հալէպի Սուլէյմանիէ շրջանին մէջ գտնուող պետական «Տիմեշք» վարժարանը վերանուանուեցաւ` կրելով սուրիահայ նահատակ Գրիգոր Աշնաքլեանին անունը:
Սուրիոյ նախագահին որոշումով իրականացած այս նախաձեռնութիւնը խորքին մէջ քանի մը պատգամ կը փոխանցէ:
Առաջինը` Սուրիոյ ժողովուրդին, իր բոլոր բաղադրիչներով, մէկ ամբողջութիւն ըլլալու պատգամն է: Պատերազմի տարիներուն մենք ականատես եղանք, եւ տակաւին կ՛ըլլանք, քաղաքական հեռանկարներով սուրիական ընկերութիւնը մասնատելու բազմակողմանի ճիգերու: Նման ծրագիրներու դէմ պայքարելու ձեւերէն մէկն ալ ժողովուրդին միասնութեան պահպանումն ու ամրապնդումն է բնականաբար:
Երկրորդը` երկրի բազմակողմանի ոլորտներու զարգացման սուրիահայութեան բերած կարեւոր ներդրումին ընդգծումն է` պատերազմի թէ խաղաղութեան տարիներուն հաւասարապէս: Երբ յիշեալ ներդրումին ակնարկութիւն կ՛ընէ երկրի առաջին դէմքը սուրիահայ համայնքի ներկայացուցիչներուն հետ հանդիպման ընթացքին եւ ապա գործնական քայլերով կը շեշտադրէ այդ ներդրումին կարեւորութիւնը, առաւել մեծ պատասխանատուութիւն մը բեռցուած կ՛ըլլայ սուրիահայութեան ուսերուն, բնականաբար, վերանորոգ թափով շարունակելու իր երթը եւ աշխատանքային նորովի կշռոյթով մաս կազմելու երկրի վերականգնումի գործընթացին:
Այս պատգամը աննկատ պէտք չէ մնայ նաեւ սփիւռքահայ եւ հայրենի մեր ժողովուրդին կողմէ, որովհետեւ սուրիահայ համայնքը նաեւ Սուրիա-Հայաստան կամրջումին նպաստող, սուրիահայ համայնք-հայկական սփիւռք գործակցութեան համար պարարտ հող ընդգրկող համայնք է, ու հակառակ իր կրած ծանր հարուածներուն` կը շարունակէ պահպանել իր գոյատեւման խարիսխները ու կը ձգտի, պէ՛տք է ձգտի այդ խարիսխներու ամրապնդման:
Երրորդը` ոչ միայն հայ, այլեւ ընդհանրապէս քրիստոնեայ համայնքներուն նկատմամբ յարգանքի դրսեւորումն է` անոնց մշակութային ինքնուրոյնութիւնը պահելով, կրօնի ազատութիւնը յարգելով եւ սուրիական ընկերութեան խճանկարին անբաժան մէկ մասնիկը համարելով զիրենք, առանց խտրութեան: Սուրիոյ մէջ այսպիսի յարգանք վայելած են քրիստոնեայ համայնքները ընդհանրապէս, հայ համայնքը մասնաւորապէս` իր ազգային ուղեգիծին, հաւատարիմ գործակցութեան, Սուրիոյ յառաջընթացին բերած իր անվերապահ ներդրումին ու այս երկրին տածած սիրոյն ու կապուածութեան շնորհիւ:
Իսկ ի՞նչ է մեր ընելիքը այս բոլորին դիմաց…
Նախ եւ առաջ ինքնակազմակերպումն է: Պատերազմի տնտեսական, հոգեբանական դժուարութիւնները թօթափելով` անհրաժեշտ է վերակազմակերպել մեր բոլոր կառոյցներուն գործունէութիւնը, նոր գործելաոճ որդեգրել, քննական մտածողութեամբ, ինքնասրբագրումի յանդգնութեամբ յառաջանալ: Ապա նաեւ յարաբերական աշխուժ գործելակերպ մշակել` կարեւորելով, երիտասարդ նահատակ Գրիգոր Աշնաքլեանի զոհաբերութեամբ իսկ ընդգծուած, երիտասարդ տարրին մասնակցութիւնն ու ներդրումը:
Սուրիահայ համայնքին ներուժը լիիրաւ օգտագործելու հրամայականին դիմաց ենք այսօր, նոր հորիզոններ բանալու սուրիահայ մեր կեանքի վերաորակաւորման գործընթացին ընդառաջ, պահպանելու մեր տեղն ու դերը երկրի յառաջիկայ զարգացումներուն, սահմանադրական փոփոխութիւններուն եւ վերականգնումի աշխատանքներուն լոյսին տակ:
«Գ.»
