Յ. ԼԱՏՈՅԵԱՆ
Նոր չէ, որ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու արտաքին քաղաքականութիւնը շահերու վրայ հիմնուած է, եւ այդ երկիրը մանաւանդ տնտեսական եւ զինուորական ձեռքբերումներու համար յարափոփոխ քաղաքականութիւն կը վարէ:
Նոր չէ, որ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու իւրաքանչիւր նոր նախագահ առաջին վեց ամիսները, գործ ընելու տեղ, քարոզչական ձեւեր կ՛որդեգրէ:
Սակայն նորութիւնը այն է, որ ահաբեկչութեան դէմ պայքարը ահաբեկչական քաղաքականութեամբ կ՛ընթանայ:
Աշխարհը լուռ ականատես է եւ լռութեամբ մեղսակից` կատարուածին:
Աւելի քան մէկ ամիսէ ի վեր Քաթարի դէմ շղթայազերծուած պետական, քաղաքական, դիւանագիտական եւ այլ պատժամիջոցներ որդեգրուած են Ծոցի երկիրներուն կողմէ:
Աւելի քան վեց տարիներէ ի վեր ամէն մարդ գիտէ եւ փաստուած է, որ Քաթարը առանձինը չէր, որ կը հովանաւորէր ահաբեկչական խմբաւորումները:
Թուրքիան իր սահմանով, զօրքով, ուղղակի եւ անուղղակի աջակցութիւններով եւ զօրակցութիւններով շատ աւելի մեծ դեր ունեցաւ ահաբեկչական այս խմբաւորումներու զարգացման, տարածման եւ հզօրացման մէջ:
Այսօր ինչո՞ւ Թուրքիոյ օրակարգը չ՛արծարծուիր:
Աւելի՛ն. Թուրքիոյ նախագահը հաշտութեան միջնորդութիւն կը կատարէ(՞):
Ի՞նչ տրամաբանութեամբ այս մէկը ընդունելի է:
Ահաբեկչութեան դէմ պայքարը ահաբեկչութեան հովանաւոր երկրի մը նախագահի նախաձեռնութեամբ քայլեր կ՛առնուին:
Այս բոլորը` Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու օրհնութեամբ: Ինչպէ՞ս ընդունիլ եւ լուռ մնալ:
Դատաւորը, դատապարտեալը եւ զոհը բոլորն ալ ահաբեկիչներ են: Բոլորն ալ նոյն աղբիւրէ ջուր կը խմեն:
Ահաբեկչութեան դէմ պայքարը ահաբեկչական քաղաքականութեամբ չ՛արդիւնաւորուիր:
Ժողովուրդներու կամքը եւ հաւատքը իրենց հայրենիքին հանդէպ` կը մնայ մնայունը, նոյնիսկ եթէ երկար ժամանակ առնէ:
