ՎԱՂԻՆԱԿ Ծ. ՎՐԴ. ՄԵԼՈՅԵԱՆ
ԼՕԽ-ը մեր ազգի կեանքին մէջ գոյութեան եկաւ իրենց գոյութիւնը վտանգի տակ գտնուողներուն զօրավիգ ըլլալու համար: Մեր անցեալի պատմութիւնը կը վկայէ, որ ԼՕԽ-ը օգնութեան կարիքը ունեցողին համար օգնութեան ձե՛ռք եղաւ, գորով փնտռողին համար` գորովալից մօր գի՛րկ եղաւ, անտէրին` տէ՛ր եղաւ, եւ անօգնականին` օգնական: Բայց որպէսզի ԼՕԽ-ը հաստատ մնայ աստուածահաճոյ այս ճամբուն վրայ, կարիքը ունի մեր ազգի զաւակներուն նուիրատուութեան, իսկ նուիրատուութիւն մը պէտք է առատաձեռնութեան արտայայտութիւն ըլլայ եւ ո՛չ թէ ժլատութեան, ինչպէս կ’ըսէ Պօղոս առաքեալ
(Բ. Կր. 9.5): Այս առիթով կ’ուզեմ հետեւեալ երկու մտածումները ձեզի հետ բաժնել.
ա) Մարդ տալով է, որ կը հարստանայ: Աշխարհի մէջ գոյութիւն ունեցող ամէն հարստութիւն Աստուծոյ կը պատկանի (Անգ. 2.8), եւ Աստուած ի՛նքն է, որ զայն մարդոց կու տայ (Ովս. 2.8): Աստուած սակայն երբեք նիւթական բարիքներ չի տար մեզի, որպէսզի ամբարենք զանոնք, այլ կու տայ, որպէսզի բաշխենք զանոնք, եւ բաշխելով` հարստանանք: Արդարեւ, տալը կը հարստացնէ մեզ, որովհետեւ, ինչպէս Սարգիս Շնորհալի վարդապետը կ՛ըսէ, մեր տուած նիւթականին փոխարէն` Աստուած աննիւթականը կը շնորհէ մեզի. մեր տուած դրամին փոխարէն` արքայութեան ոսկին կը պարգեւէ մեզի. մեր տուած հացին փոխարէն` կեանքի Հացով կը կշտացնէ մեզ. մեր տուած ջուրին փոխարէն` կենաց Գետէն խմցնել կու տայ մեզի:
բ) Տալը մեր հաւատքի կենդանութեան ապացոյցն է: Հաւատք եւ բարեգործութիւն` անբաժան երկու իրականութիւններ են: Անոնք զիրար կ՛ամբողջացնեն եւ մէկս միւսին կենդանութեան ապացոյց իբրեւ կը ծառայեն: Այսինքն, եթէ հաւատք ունինք, պէտք է բարին գործենք, եւ եթէ բարին կը գործենք, պէտք է ատիկա հաւատքի արդիւնք ըլլայ, որովհետեւ հաւատք մը, որ ինքզինք բարեգործութեամբ չ՛արտայայտեր, մեռած հաւատք կը նկատուի (Յկ. 2.17,20,26), եւ բարեգործութիւն մը որ հաւատքի արդիւնք չէ, Աստուծոյ մօտ արժէք չունի (Եփ. 2.10): Կասկածէ վեր է, որ հաւատք ունիք ԼՕԽ-ի առաքելութեան նկատմամբ. ահա՛
ձեր դիմաց առիթը կը դրուի ձեր հաւատքը գործնապէս արտայայտելու:
