Կիրակի, 19 ապրիլ 2015-ի երեկոյեան ժամը 6:00-ին Պէյրութի ամերիկեան համալսարանի «Էսեմպլի հոլ»-ին մէջ Համազգայինի «Կարկաչ» մանկական ու պատանեկան երգչախումբը հանդէս պիտի գայ համերգով` նուիրուած Հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակին:
Համազգայինի Լիբանանի Շրջանային վարչութեան նախաձեռնութեամբ եւ Պէյրութի ամերիկեան համալսարանին հետ գործակցաբար իրականացող այս համերգին պիտի ներկայացուին դասական, ժողովրդական, հայրենասիրական եւ ժամանակակից երգեր` գեղարուեստական ղեկավարութեամբ եւ խմբավարութեամբ մայեսթրօ Զաքար Քէշիշեանի, դաշնակի ընկերակցութեամբ Արեգ Տաղլեանի:
Մինչ այդ, արդէն տեղի կ՛ունենան աշակերտական համերգներ, որոնք ընթացքին 1700 հայ աշակերտներ առիթ կ՛ունենան լիցքաւորուելու ու ապրելու հայ երգ-երաժշտութեամբ:
Այս առիթով ստորեւ կը ներկայացնենք Զաքար Քէշիշեանի խօսքը:
Ահա արդէն 100 տարիէ ի վեր, անապատի տառապանքով իմաստնացած եւ նոյն անապատի ճանապարհը մեզի հետ անցած մեր մշակոյթին կառչած կը շարունակենք մեր ինքնութիւնը պահպանել, մերթ ընդ մերթ անդրադառնալով, որ իսկապէս տառապագին երեւոյթ է հայրենազուրկ ըլլալը, տագնապալի կենցաղ է սփիւռքահայունը, տաղտկալի հոգեվիճակ է անընդհատ ինքնութեան համար պայքարիլը, դժուար անցանելի ճանապարհ է պահանջատէրինը:
Համազգայինի «Կարկաչ» մանկական եւ պատանեկան երգչախումբին Հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակին նուիրուած երգացանկը կազմելու ընթացքին նորութիւն որոնող ստեղծագործական պրպտումներուս մէջ մակերես ելաւ «Կարկաչ»-ի անմնացորդ բարեկամներէն` հայրենի ականաւոր երաժշտահան, նաեւ հայ մանկապատանեկան երգարուեստը որակական ու քանակական մեծ չափերով հարստացուցած Արեգ Լուսինեանի «Արեւազօծ ծաղկանոց» երգաշարը, որ ինծի յիշել տուաւ, թէ ինչպէս մեծն Մարտիրոս Սարեան Մեծ եղեռնի արհաւիրքին դիմակայեց բազմերանգ ծաղիկներու իր շարքը գեղանկարելով: Ուստի եւ առաջին անգամ երգչախումբով բեմ բարձրացող մանկական կազմի այս փոքրիկներուն մէջ ես կը տեսնեմ կեանքի լաւատեսութիւնն ու դրական , մաքուր ու բարի դրսեւորումները` ներշնչուած սարեանական մեկնակէտով:
Այս առիթով որեւէ երգչախմբային համերգ անկատար պիտի ըլլար առանց անդրադառնալու Մեծ եղեռնի խորհրդանիշերէն կարեւորագոյնին`անմահանուն Կոմիտասին ու սերունդէ սերունդ փոխանցուող անոր երգերուն, որոնց ուսուցման ընթացքին զարմանքս եւ զայրոյթս մեծ եղաւ` նկատելով, որ տասնեակ մը լիբանանահայ վարժարաններու աշակերտներէ կազմուած յիսնեակ մը սաներէս մէկ քանիին միայն ծանօթ էին այս երգերը: 100 տարի Կոմիտասով ապրեցանք: Սերունդ մը առաջ կոմիտասեան երգը առօրեայ ապրում էր: Այսքա՞ն հեռացեր ենք մեր ազգային երաժշտական մաքրամաքուր ակունքէն` Կոմիտասէն…
Յամենայնդէպս, խորապէս կը գիտակցիմ ու կը հաւատամ, որ նորահաս սերունդը կոմիտասեան երգերը պէտք է սորվի եւ երգէ իբրեւ հոգեւոր պատուաստ` օտարամուտ ամէն տեսակի ուծացնող եւ ազգային էութենէ հեռացնող մանրէներու…
Ձեր`
ՊԱՐՈՆ ԶԱՔԱՐ
