Ժաաֆարականներու միւֆթի շէյխ Ահմետ Քապալան նշեց. «Անկասկած, երկրին խնդիրը բարդ է, սակայն համակեցութիւնը ազգային բացարձակ անհրաժեշտութիւն է, եւ ատիկա կը պահանջէ միախմբող լուծումներ կիրարկել ու լիբանանեան ընտանիքին շահերը համայնքային շահերէն առաջնակարգ նկատել, մանաւանդ որ բազմազանութիւնը մեր համակեցութիւնը, մեր կացութիւնը զարգացնելը, ներուժը կազմակերպելը եւ մեր միասնականութիւնը ամրապնդելը չ՛արգիլեր:
«Եւ որովհետեւ ներկայի առաւելագոյն կարեւորութիւնը կ՛ընծայուի պատերազմի դադրեցման, ոմանց հարց կու տամ` ինչո՞ւ կրակ բանալ խորհրդարանի նախագահ Նեպիհ Պըրրիի վրայ, որ երկրի ճակատագիրին պատմականօրէն ամէնէն վտանգաւոր պահու ջանքերը կը ղեկավարէ, ինք, որ իր կարողութիւններով, միջազգային փորձառութեամբ, եւ իբրեւ իրաւական արժէք մարդուն նկատմամբ իր հաւատքով համարեայ հազուադէպ ազգային արժէք է: Արդեօք ազգային շահը ամէնէն վտանգաւոր պատերազմին մէջ զինադադարի հաստատման եւ յոռեգոյն շրջանային ծրագիրներու դադրեցման ջանքերը ղեկավարող ազգային ուխտական ու ազգային անձնաւորութեան վրայ կրակ բանալո՞վ կ՛ապահովուի: Արդեօք այլընտրանքը ի շահ ազգային շահի՞ն է, թէեւ այստեղ խնդիրը Լիբանանի դատն ու անոր գոյութիւնն է, ինչ որ հեռու է մասնաբաժիններէն ու մանրամասնութիւններէն, որոնք անարժէք են առանց գերիշխան Լիբանանի»:
«Բաւ է այս երկիրը բզկտենք, մանաւանդ որ կարգաւորումը աւարտելու վրայ է, եւ այն, ինչ որ ներկայիս տեղի կ՛ունենայ, զինադադարի համաձայնութեան հաւասարակշռութեան հաստատում է, եւ երկիրն ու Դիմադրութիւնը լաւ վիճակի մէջ են, եւ Դիմադրութեան բարիքը Լիբանանի համար է», նշեց շէյխ Քապալան:
«Ոմանց կ՛ըսեմ. «Համաս շարժումն ու Հըզպալլան ծանր կշիռի հայրենասէր, պատմական արմատներ ունեցող եւ անսասան համակեցութեան կարողութիւններ ունեցող զոյգ են, եւ ազգային զոյգը ինքն իր համար պայման չի ճշդեր, այլ Լիբանանին ու անոր ազնիւ համայնքներուն համար: Այժմ պահը Լիբանանը պատուելն է, ինչպէս նաեւ պատուել անոր համարկուած համայնքները, ազգային ծրագիրն ու մեծ Դիմադրութիւնը», եզրափակեց ան:
