ՐԱՖՖԻ ՏՈՒՏԱԳԼԵԱՆ
Անցեալ շաբաթ օր, դեռ արեւը մար չէր մտած, ընկերս` Վարուժանը, հեռաձայնեց ինծի եւ ըսաւ.
– Րաֆֆի՛ ջան, ամէն ինչ թող, երեխեքն ու Լարան վերցրու եւ արի մեր տուն: Էսօր լաւ օր է, նշելու ենք…
Մտածեցի, որ հաւանաբար Վարուժանի զաւակներէն մէկուն տարեդարձն է:
– Չէ՛, չէ՛, ծնունդ-մնունդ չկայ, եկէ՛ք` կ՛ասեմ ինչ է պատահել,- պատասխանեց Վարուժանը, երբ հարց տուի հաւաքուելու եւ «նշելու» առիթին մասին:
Երեւանը փոքր քաղաք է, ընդամէնը քառորդ ժամէն արդէն Վարուժանի առանձնատան առջեւ էինք: Ներս մտանք եւ քանի մը այլ ընկերներ եւս տեսանք այնտեղ, բոլորն ալ բարձր տրամադրութեամբ դիմաւորեցին մեզ: Իսկ սեղանին վրայ տեսանք գինիի շիշեր` սպիտակ, կարմիր, վարդագոյն…
– Դէ, շնորհաւորէք, «Վան Արդի» գինիները Եւրոպայի մեծագոյն մրցոյթներից մէկում` «Մունտուս Վինտի»-ում ոսկի եւ արծաթ մետալ են շահել,- ըսաւ Վարուժանի հիւրասէր կինը` Անահիտը:
Սա արդէն անակնկալ էր մեզի համար եւ իրապէս ուրախանալու ու հպարտանալու առիթ: Գինիի բաժակները լեցուցինք եւ շնորհաւորեցինք հայկական գինիի այս յաղթանակը:
Հպարտ էինք երկու պատճառով, նախ` Վարուժանը մեր ընկերն էր, եւ գիտէինք ի՜նչ բծախնդրութեամբ հետեւած էր ամէն մէկ որթատունկի խնամքին, իւրաքանչիւր գինիի շիշի արտադրութեան ընթացքին սիրտ ու հոգի մաշեցուցած էր որակաւոր, յաջող հայկական գինի ունենալու համար: Անցեալ աշնան, Հայաստանի Վայոց Ձորի մէջ հայկական գինիի փառատօնին իր արտադրած կարմիր գինիներէն մէկը միջազգային դատակազմին կողմէ ճանչցուած էր իբրեւ լաւագոյն գինի: Իսկ այս տարի, ահաւասիկ, առաջին անգամ ըլլալով, իր արտադրած հայկական գինիները միջազգային հեղինակաւոր մրցոյթի մը ընթացքին ոսկի եւ արծաթ մետալի կ՛արժանանային: Հպարտ էինք, որ օրէ օր յաւելեալ ուշադրութեան արժանացող հայկական գինիները պատուաբեր դիրքեր կը գրաւէին եւրոպական եւ միջազգային գինիի փառատօներուն:
Բաժակները լեցուցինք ու խմեցինք հայոց հողին ու ջուրին համար, արեւին համար եւ խմեցինք գինեգործ Վարուժանին կենացը: Մինչ այսպէս ուրախ մթնոլորտի մէջ բաժակները կը չխկացնէինք, յիշեցի Վարուժանին հայրենադարձութեան ու գինիի արկածախնդրութեան մասին դրուագներ: Վարուժանը 90-ականներու սկիզբը իր ընտանիքին հետ գաղթած էր Միացեալ Նահանգներ եւ տքնաջան աշխատանքով հաշուապահութեան յաջող գործ ստեղծած էր Լոս Անճելըսի մէջ: Ամէն անգամ, երբ Վարուժան Քալիֆորնիոյ գինեգործութեան յայտնի շրջանները կ՛այցելէր, միշտ կ՛երազէր Հայաստանի մէջ գինիի արտադրութիւն սկսելու եւ համաշխարհային գինեգործութեան քարտէսին վրայ հայկական գինիով պատուաբեր, յատուկ տեղ գրաւելու մասին:
2008-ին կը վերադառնայ Հայաստան եւ մանրակրկիտ ուսումնասիրութիւններէ ետք, Աշտարակէն ոչ շատ հեռու` Սասունիկ գիւղին մօտ կը հիմնէ իր առաջին այգին: Ոմանք կը քաջալերեն, իսկ ուրիշներ անտեղի արկածախնդրութիւն կը համարեն Վարուժանին այս նոր նախաձեռնութիւնը: Հայաստանի նորելուկ հարուստներէն մէկը իրեն նոյնիսկ կ՛ըսէ, թէ ինք վաղուց ուզած է գինեգործութեամբ զբաղիլ, բայց ֆրանսացի մասնագէտներ Հայաստանի կլիմայական եւ այլ պայմանները ուսումնասիրելով` եզրակացուցած են, որ այստեղ որակով գինի կարելի չէ արտադրել: Վարուժան, սակայն, ականջ չի կախեր այս տեսակի կարծիքներու եւ 2014-ին շուկայ կ՛իջեցնէ իր առաջին արտադրութիւնը` արժանանալով բարձր գնահատանքի: Հիմա արդէն ունի պատուէրներ բազմաթիւ երկիրներէ եւ կը պատրաստուի ընդարձակելու իր գործունէութիւնը: Այսօր արդէն Վարուժանի նման այլ սփիւռքահայեր եւ հայաստանցիներ գինիի արտադրութեամբ կը զբաղին, իսկ միջազգային մասնագէտները յաճախ կ՛անդրադառնան հայկական գինիի նուաճումներուն:
Մինչեւ ուշ գիշեր շարունակեցինք խնճոյքը եւ հպարտացանք մեր գինեգործերուն արձանագրած յաջողութիւններով ու համաձայնեցանք, որ օր պիտի գայ, երբ մարդիկ բարի նախանձով պիտի նային Վարուժանի նման մարդոց արկածախնդրութիւններուն:
Գրեցէ՛ք ինծի:
