ԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ
Քսան տարի առաջ էր,
Ծնան երկու մանուկներն,
Ուրախ էին ծնողներն
Քաննի մայրանոցին մէջ:
Դեղնած էին աղջիկներն.
Ու զիրենք բուժել պէտք էր:
Դրին նոյն սնարին մէջ,
Ու բուժեցին պզտիկներն:
Ծնողքը ուրախացան,
Մայրերը հանգստացան,
Մայրերէն մէկը ըսաւ
Մազերն ինչո՞ւ գանգուրցան:
Բուժքոյր մը զայն համոզեց,
-Ասիկա աղջիկդ է…
Անցան տասը տարիներ,
Աղջիկը սեւ-ճերմա՞կ էր:
Հայրը` շատ մտահոգ էր,
Ուզեց` արիւնը քննել:
Արդիւնքը` կարելի չէր:
Իր աղջիկը իրմէ չէ՞ր…
Ցնցուեցան հոգիներն,
Այր ու տիկին յիշեցին,
Աղջիկը բուժել պէտք էր,
Մայրանոցը պառկած էր:
… Պզտիկները բուժուեցան,
Ու մայրերուն տրուեցան,
Մայր մը բուժքոյրին ըսաւ,
Ի՞նչ եղաւ իր աղջկան…
Հարցը գնաց դատարան:
Բուժքոյրը սխալա՞ծ էր,
Այդ օրը գինովցա՞ծ էր:
Մայրանոցը փակուա՞ծ էր:
Հիմա ի՞նչ պէտք է ընել:
Արդար վճիռ արձակել:
Աղջիկը իրենցը չէ՞ր:
Ծնողքը ուրիշ մէ՞կն էր:
Դատարանն ինչպէ՞ս ընէ
Վնասը հատուցանէ,
Աղջիկները համոզէ՞,
Ծնողքը մխիթարէ՞:
Քանդուած ընտանիքնե՞ր.
Հայրեր ու մայրեր տարբե՞ր
Բաժնե՞լ քոյր ու եղբայրներ:
Քաղա՞ք, տո՞ւն, տե՞ղ, դպրոցնե՞ր…
Ընտանիքներն բաժնուած,
Երեք միլիոն ստացան.
Մայրեր, հայրեր, փոխուեցան
Քոյր եղբայրներ վշտացան…
Ինչպէ՞ս կրնար պատահիլ,
Հիւանդ գինով բուժքոյրին
Պզտիկները վստահիլ,
Ու մայրանոց մը փակուի՞…
Ի՞նչ կ՛ըլլանք, հայրի՞կ, մայրի՞կ,
Քո՞յր ու եղբա՞յր, ո՞ւր կ՛երթանք,
Ինչպէ՞ս զիրար կը ձգենք,
Ո՞վ ենք մե՛նք, ու դո՛ւք կ՛ըսենք…
Նիս, 25 մարտ 2015
