«Ազդակ»-ի մամլոյ հարիւրերորդ լսարանը, որ կը համընկնէր Հայոց ցեղասպանութեան հարիւրամեակին, տեղի ունեցաւ ուրբաթ, 6 փետրուարի երեկոյեան ժամը 6:00-ին, «Ազդակ»-ի «Ժիրայր Պուտագեան» մամլոյ ուսումնասիրութեան կեդրոնին մէջ:
Բացման խօսքով հանդէս եկաւ «Ազդակ»-ի Երեւանի թղթակից Թաթուլ Յակոբեան, որ ներկայացուց օրուան բանախօսը` ազգագրագէտ եւ հանրային գործիչ Հրանուշ Խառատեանը:
Հրանուշ Խառատեան, որ Տերսիմ այցելելով եւ գիւղէ գիւղ շրջելով տուեալներ հաւաքած է, նախ ներկայացուց Տերսիմ տարածքի աշխարհագրական սահմանումը` իբրեւ Լեռնային անառիկ եւ արտաքին աշխարհին համար անմատչելի մնացած երկրամաս:
Խառատեան ըսաւ, որ շրջանի բնակչութիւնը բաղկացած է ալեւի եւ սիւննի զազաներէ, քուրմանճներէ եւ թրքախօս ալեւիներէ:
Տերսիմի ալեւիները իրենք զիրենք իսլամ չեն նկատեր, եւ անոնց հաւատալիքները քրիստոնէութենէ ու հայ եկեղեցիէն ազդեցութիւններ կրած են:
Տերսիմ հայ եւ ալեւի խառն բնակչութիւն ունեցած է, բայց ժամանակի ընթացքին զգալի թիւով հայեր ալեւիացած են, հայերու եւ ալեւիներու յարաբերութիւնները բարեկամական եղած են:
Խառատեան շեշտեց, որ ալեւիներ 1915-ի ջարդերուն չմասնակցեցան եւ Մեծ եղեռնի տարիներուն զգալի թիւով հայեր ալեւիացան, նաեւ շատ մը հայեր ալեւիներուն մօտ ասպնջականութիւն գտան:
Թրքական բանակը 1938-ին նուաճեց Տերսիմը եւ ջարդեց ու բռնագաղթի մղեց անոր բնակչութիւնը: Այնուհետեւ, հոն մնացած հայութիւնը իսպառ ալեւիացաւ:
Ներկայիս Տերսիմի բնակչութեան մէջ հայութեան վերադառնալու ձգտում կայ, եզրափակեց Հրանուշ Խառատեան:
Այնուհետեւ Խառատեան պատասխանեց ներկաներու հարցումներուն:
