ԳԷՈՐԳ ՅԱԿՈԲՃԵԱՆ
Յունուար 3-ին հողին յանձնուեցաւ հայ ժողովուրդի ու Դաշնակցութեան հաւատաւոր գործիչ Վահան Յովհաննիսեանը: Ընդելուզուեցաւ այն հողին հետ, որուն անկախութեան, անվտանգութեան, պետականաշինութեան համար ճիգ ու ջանք չէ խնայած` վաղաժամ մահուան անխուսափելի լեղին համտեսած հանգուցեալը:
1998, Հալէպ, Կրթասիրաց սրահ, ՀՅԴ հիմնադրութեան 108-ամեակի ոգեկոչման հանդիսութեան պատգամախօսն է Հայաստանէն ժամանած ու քաղաքական պատճառներով արգելափակումէ նոր ազատ արձակուած Վահան Յովհաննիսեանը: Պատանի էի , չեմ յիշեր` օրին ի՛նչ խօսեցաւ ան: Միայն կը յիշեմ, թէ ժողովուրդը մեծ հետաքրքրութեամբ եւ քար լռութեամբ կը հետեւէր պատգամին, մերթ ընդ մերթ ծափողջոյններով կ՛ընդհատուէր անոր խօսակցութիւնը, իսկ խօսքի աւարտին այդ ծափողջոյնները կ՛երկարին ու կը թնդացնեն սրահը: Հալէպահայութիւնը երախտապարտ էր ու բարձր կը գնահատէր գաղափարի եւ սկզբունքի համար հալածանքի ենթարկուած կուսակցական գործիչը:
Տասը տարի անց, 2008, դարձեա՛լ Հալէպ, «Գանձասար» շաբաթաթերթի խմբագրատուն: «Գանձասար»-ին համար հարցազրոյց ունիմ այդ օրերուն ՀՅԴ-ի կողմէ Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահական ընտրութիւններուն թեկնածու առաջադրուած ընկ. Վահանին հետ: Թէեւ ճշդուած ժամէն տասը վայրկեան առաջ խմբագրատունն էի, սակայն ընկ. Վահանը ինձմէ առաջ արդէն իսկ խմբագրատունն էր… Պրկուած ու կաշկանդուած էի քիչ մը: Կարճ ծանօթացումն ու ընկեր Վահանին վայել սրամիտ կատակները վերացուցին պրկուածութիւնս: Չեմ չափազանցեր, եթէ ըսեմ, թէ երկուքուկէս ժամ տեւած հանդիպումը հինգ վայրկեանի պէս անցաւ: Խօսող գիրք մը, հանրագիտարան մըն էր կարծէք զրուցակիցս: Ան քաջածանօթ էր Հայաստանի ներքին ու արտաքին բոլոր ծալքերուն, դրուածքին, դիմագրաւած դժուարութիւններուն, ընկերատնտեսական պայմաններուն եւ հմուտ մտաւորականի իր կերտուածքով կշռադատուած, հեռատես եւ խոհեմ վերլուծումներ կը կատարէր: Իրապաշտ էր, բայց` ո՛չ յոռետես: Աւելի՛ն. անոր մէջ կար դաշնակցական գրականութեամբ զարգացած դաշնակցական տիպարի մարմնաւորումը: Ան իր մէջ կրցած էր մարմնաւորել տասնամեակներու վրայ Դաշնակցութեան շարքերէն անցած բոլոր նուիրեալներուն ազնուական յատկութիւնները` ընկերասիրութիւն, հայրենասիրութիւն, ազգասիրութիւն, քաջութիւն, ծառայասիրութիւն, բարոյական բարձր արժանիքներու եւ սկզբունքներու կառչածութիւն:
Արդարեւ, իր յատկութիւններուն եւ մանաւանդ ազգանուէր գործին համար Վահան Յովհաննիսեան անունը արդարօրէն ու ոսկեայ գիրերով կը մտնէ հայոց պատմութեան անդաստանը: Անուն մը, որ իր բառացի իմաստով անգամ ճշգրիտ արտացոլումն է ընկերոջ գործունէութեան: Վահանը զինուորը պաշտպանող սկաւառակն է, իսկ Յովհաննէս հնազանդութիւն կը նշանակէ: Այո՛, ընկեր Վահանը եղաւ այն պողպատեայ վահանը, որ պաշտպանեց հայ ժողովուրդն ու Հայաստանը, ինչպէս նաեւ հնազանդ զաւակը` իր ազգին ու հայրենիքին:
Յիշատակը անթառամ պիտի մնայ ընկ. Վահանին:
3 յունուար 2015
