Երէկ ծննդեան տարեդարձն էր հայկական կերպարուեստին մէջ ճարտարապետական բնանկարի հիմնադիր, ջրաներկի մեծագոյն վարպետներէն` Արշակ Ֆեթվաճեանի:
Ֆեթվաճեանի ստեղծագործական ժառանգութիւնը բազմաբնոյթ է` դիմանկարներ, կրօնական եւ կենցաղային ստեղծագործութիւններ, ազգային տարազներով տիպարներ, ինչպէս նաեւ` Հայոց պատմութեան եւ դիցաբանութեան նուիրուած գործեր:
Կոստանդնուպոլսոյ Գեղարուեստի կայսերական վարժարանին մէջ (1882-1887) եւ Հռոմի Սան Լուկա ակադեմիային մէջ (1887-1891) մասնագիտական կրթութիւն ստացած արուեստագէտը հետագային ընտրուած է Փարիզի Ջրաներկի միջազգային ընկերութեան անդամ:
Անոր վրձինին եւ մատիտին կը պատկանին 1900-1919 թուականներուն Արեւելեան եւ Արեւմտեան Հայաստանի մէջ կատարուած հայկական միջնադարեան եկեղեցական կոթողներու, Անիի աւերակներու եւ քանդակազարդ բեկորներու աւելի քան 2000 ջրաներկ եւ մատիտանկար: Այս գործերը դարձած են հայ մշակութային ժառանգութեան վաւերագրման կարեւորագոյն սկզբնաղբիւրներէն մէկը:
1918-ին, իր իսկ բնորոշմամբ, այդ «սեւ տարուան», Ֆեթվաճեան ականատես կ՛ըլլայ Էջմիածին ապաստանած հայ գաղթականներու եւ որբերու մղձաւանջային վիճակին: Շուրջ 18 ամիս, զարհուրելի պայմաններու մէջ աշխատելով, ան կը հաւաքէ թանկագին նիւթեր եւ կը պատկերէ հայ կիները` իրենց աւանդական տարազներով:
Ֆեթվաճեան գեղարուեստական հեղինակն է Առաջին Հանրապետութեան հայկական դրամանիշերու գեղարուեստական ձեւաւորումներուն: Այս դրամանիշերը յայտնի են իրենց գեղարուեստական բարձր արժէքով եւ կը համարուին հայկական դրամագիտութեան բացառիկ նմուշներ:
Նահապետական կենցաղով ապրած եւ ամչկոտ հայ կիները որպէս բնորդուհի ներգրաւելու համար նկարիչը նախ կը լուսանկարէր զանոնք, ապա այդ լուսանկարներուն հիման վրայ կը ստեղծէր գունաւոր պատկերները: Անոր արխիւին մէջ պահպանուած եզակի լուսանկարներէն մէկն է «Փոքր եղբայրը գրկած գաղթական հայ որբուհին» (Էջմիածին, 1918):
Այս բացառիկ վաւերագրական լուսանկարը ներկայիս ցուցադրուած է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի «Մարդկութեան դէմքը. Սուրենեանցի «Լքեալը» եւ մարդասիրական արուեստը» միջազգային ցուցահանդէսին:
