ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ
Այսօր կը գտնուինք վտանգաւոր ժամանակաշրջանի մը մէջ, երբ Հայաստանի ղեկավարութիւնը սկսած է ոչ միայն սխալներ գործել, այլ նաեւ` պարտադրել գաղափարական նոր ուղեգիծ մը, որ կը խորտակէ հայ ժողովուրդին պատմական յիշողութիւնը, ազգային արժէքները եւ արդար իրաւունքները:
Ի՞նչ կը նշանակէ քննադատել Արցախէն բռնի տեղահանուած հայութիւնը կամ Արեւմտեան Հայաստանէն Հայոց ցեղասպանութեան արհաւիրքէն հազիւ փրկուած մեր ժողովուրդի զաւակները` զանոնք «պանդուխտի հոգեբանութիւն» կրող որակելով: Այս խօսոյթը ոչ միայն անարդար է, այլ նաեւ` խորապէս վիրաւորական: Անիկա կը միտի` հայը խզել իր արմատներէն, զայն զրկել իր տունդարձի իրաւունքէն եւ մարել հայրենիք վերադառնալու դարերով ապրող արդար ձգտումը:
Աւելի՛ն. երբ կը յայտարարուի, թէ Արցախ կամ Արեւմտեան Հայաստան վերադարձի գաղափարը «հակահայկական» է եւ օտար ուժերու խաղի հետեւանք, սա արդէն քաղաքական իրապաշտութեան զգեստով պարուրուած ինքնութեան ուրացում է:
Նոյնքան մտահոգիչ է հայ ժողովուրդի հայրենասիրութեան վերաբերող հեգնանքը: Հայրենասիրութիւնը կը պիտակուի «ստալինեան»: Նսեմացնել կը փորձուի անոր արժէքը եւ օտար ներմուծում: Հայ ժողովուրդի հայրենասիրութիւնը ո՛չ մէկ ժամանակաշրջանի արտադրանք է. ան դարերու խորքէն եկող գիտակցութիւն է, գոյատեւման պայքար է, ինքնութեան պաշտպանութեան սրբազան դրսեւորում:
Այս մտայնութիւնը կը շարունակուի նաեւ պատմական արդարութիւնը վերականգնելու մեր պայքարին դէմ: Երբ կը խուսափին Հայոց ցեղասպանութեան ճանաչման եւ հատուցման հետապնդումէն, յաճախ ալ «արդար իրականութիւն» փնտռելով` կասկածի տակ կը դրուի Հայոց ցեղասպանութեան փաստը: Ստեղծած են բարոյական քաոս, ուր զոհն ու յանցագործը հաւասարած են իրարու:
Անարգանք` միլիոնաւոր զոհերու եւ նահատակներու յիշատակին: Աւելի՛ն. կը վիրաւորեն արցախահայութիւնը` նահանջած է, չէ պայքարած…
Քաղաքական վտանգը կը խորանայ նաեւ ներքաղաքական դաշտին մէջ: Սպառնալիքներ կը հնչեն խորհրդարանի ընտրութիւններու արդիւնքին վերաբերեալ: Նոր սահմանադրութիւնը մերժելու պարագային, կը սպառնան կրկին քուէարկել… Ժողովրդավարութիւնը դարձած է ձեւականութիւն: Այս մտածողութիւնը կը բացայայտէ իշխանութեան կառչելու վտանգաւոր ձգտում մը, նոյնիսկ` հանրային կամքին դէմ:
Անհասկնալի եւ մտահոգիչ է նաեւ Հայաստանի Անկախութեան հռչակագիրին տրուած գնահատականը` ականուած պատերազմի փաստաթուղթ: Մեկնաբանութիւնը կը նսեմացնէ անկախութեան գաղափարը, զայն կը ներկայացնէ բեռ, ոչ` ձեռքբերում:
Տակաւին, 26 մարտին վարչապետը ինքնախոստովանանքով յայտարարեց, թէ կարելի էր կանխել 44-օրեայ պատերազմը, բայց ընտրուած է «գիտակցուած զոհողութեան» ուղին… Հազարաւոր երիտասարդներու նահատակութիւնը այսքան թեթեւամտութեամբ ներկայացնելը մարդկային բարոյականութեան լուրջ խախտում է:
Այս բոլոր խայտառակութիւնները անտեսելով, տակաւին, իբրեւ ձեռքբերում կը ներկայացուին Արցախի կորուստը եւ Հայաստանի պետականութեան թուլացումը:
Այսօրուան իշխանական խօսոյթը կը խաթարէ հայ ժողովուրդի ազգային գիտակցութիւնը, կը նսեմացնէ անոր դարաւոր պատմութիւնը եւ կը խարխլէ ապագան: Ամէն օր հնչող հակասական, այլանդակ եզրայանգումները կը վկայեն տագնապալի տգիտութեան եւ ապազգային ուղղութեան իրողութիւնը:
Ազգակործան ընթացքի մը ապացոյց է, երբ երկրի մը ղեկավարութիւնը կ՛ուրանայ սեփական ժողովուրդին յիշողութիւնը, կը նուաստացնէ անոր ազգային արժէքները, կը նսեմացնէ անոր դարաւոր պայքարը:
Այս ընթացքին դիմաց լռելը հաւասար է համաձայնութեան:
