ԴԵՐԵՆԻԿ ՄԵԼԻՔԵԱՆ
Հայաստանեան վերջին ժամանակաշրջանի հասարակաքաղաքական անմխիթար իրավիճակներին բնորոշ, անցեալ շաբաթուայ ընթացքում երկու կարգի իրադարձութիւն նշմարուեց, որոնց կարելի է առանձնաբար անդրադառնալ:
1.- Եւ այսպէս, վերջերս Հայաստանում իշխանամէտ մի շարք խրտուիլակ-կուսակցութիւնների կողմից լայն քարոզչութեամբ ստորագրահաւաքներ են կազմակերպւում` ՀՀ-ը Եւրոմիութեանը անդամակցելու համար: Ու դեռ այդ խրտուիլակները իրենց թանկ էլ ծախելով` ասում են. «Ո՞ւր էին այսօրուայ եւրոպացիները, երբ ժամանակին մենք Եւրոպա էինք…», երեւի ստորագրողներին համոզելու համար, որ Եւրոմիութիւնը օր առաջ ու անհամբե՜ր, ահա, ընդունելու է իր նորագոյն թեկնածու Հայաստանին` որպէս իր ընտանիքի լիիրաւ անդամի դրանից բխող քաղաքական, տնտեսական ու յատկապէս անվտանգային երաշխաւորուած ապագա՜յ` հայ ժողովրդի ու Հայաստան աշխարհի համար…
Ի՞նչ բնութագիր տալ այս հերթական, մեղմ ասած, քաղաքական տհասութեանը, որով փորձում են դարձեալ մոլորեցնել միամիտ հասարակայնութեանը:
Այլապէս, մնում է յուսալ, որ հայաստանեան հասարակայնութիւնը հայրենադաւների հերթական խայծը կուլ չի տայ` նոյնինքն հարեւան Վրաստանի ու յատկապէս եւրոկառոյցների փայփայա՜ծ ու լիիրաւ անդամ Ուքրանիայի «օգտին» մասնաւորապէս անվտանգային երաշխիքներն ի նկատի առնելով… Էլ չյիշատակենք պատմական բազմաթիւ այն դրւագները, որոնցում նոյն քաղաքակի՜րթ Եւրոպան` ի դէմս Մեծն Բրիտանիայի, գերադասել է Պաքուի նաւթը, քան` հայի արիւնը: Յիշում ենք, չէ՞, բոլորս, անցեալ տարի եւրոներկայացուցիչ տկն. Ֆոնտերլայենի եւ հայատեաց Ալիեւի «նաւթա-կազային գրկախառնումը»` հազարաւոր հայորդիների արեան, Արցախի կորստի եւ արցախահայութեան ցեղասպանութեան հաշուին…
2.- Ուշագրաւ ելոյթով օրերս հանդէս եկաւ Գարեգին Բ. Ամենայն Հայոց կաթողիկոսը, Մայր Աթոռ Ս. Էջմիածնում, միւռոնի օրհնութեան արարողութեան ընթացքում:
Վեհափառ հայրապետը Հայաստանի շուրջ իրադարձութիւնների, մասնաւորաբար Արցախի ու արցախահայութեան ոտնահարուած իրաւունքների մասին յայտարարելով պարտն ու պատշաճը, ընդգծեց ազգային ու պետական շահերի պաշտպանման գործում Հայոց առաքելական եկեղեցու աննահանջ կեցուածքի մասին: Միաժամանակ Գարեգին Բ. կաթողիկոսը դատապարտեց Ս. Էջմիածնի դէմ թշնամական ու դաւադիր յարձակումների յայտնի եւ անյայտ հոսանքների ու հեղինակների պետականակործան գործունէութիւնը:
Եւ իրաւամբ վեհափառ հայրապետի ելոյթը իր տարողութեամբ դրական մեծ ներգործութիւն ունեցաւ հասարակական ու ժողովրդական լայն խաւերի մօտ, որոնց համար թանկ են ազգայինն ու պետականը:
Գարեգին Բ.-ի համարձակ ելոյթը, որն արտասանւում էր ողջ իշխանախմբի ապշած դէմքերի առջեւ, միեւնոյն դրական լիցքը հաղորդեց Սրբազան պայքարի ուժականութեանը, որն արդէն իսկ որդեգրել էր նոր ծաւալով ու բնոյթով շարունակել, ըստ էութեան, ՅԱՆՈՒՆ ՀԱՅՐԵՆԵԱՑ սկսած շարժումը:
Ահա եւ, ինչպէս սպասելի էր, ամէն գնով իշխանութիւնը պահելու բարդոյթով տառապողները, որոնք դեռ եկեղեցական արարողութիւնը չաւարտած, խոյս տւեցին Մայր Աթոռից, անտարակոյս ձեռնարկեցին պատասխան քայլը կամ քայլերը, որոնց նախադէպը տարբեր ձեւաչափերով ու բովանդակութեամբ կիրառուել է այս վերջին տարիներին: Նպատակը, սակայն, եղել է տուեալ շարժման կամ պայքարի վարկաբեկումն ու թուլացումը` համապատասխան լայն քարոզչութեամբ, թէ՛ ներքին եւ թէ՛ յատկապէս արտաքին միջոցների զօրաշարժով: Թուարկենք այդ կարգի ամբոխահաճոյ քայլերից մի քանիսը.
– «Նախկիններն են կանգնած շարժման թիկունքին»:
– «Հասարակայնութիւնը եւ յատկապէս երիտասարդ խաւը թող չզբաղուեն քաղաքականութեամբ, այլ մղել նրանց, որպէսզի կեանքի ուղեգիծ որդեգրեն` «որտեղ հաց, այնտեղ կաց » արժեհամակարգը»:
– «Խաղաղութիւն, եւ ոչ թէ` պատերազմ»:
Ահաւասիկ` հնարքներ, որոնց մշտապէս ապաւինել է հայրենադաւ իշխանութիւնը, որ էլ կիրառում է ամբոխավարական ամենաարդիական արհեստագիտութիւնների բանեցմամբ:
Այս ամէնին, սակայն, ապաւինում է այն իշխանախումբը, որն Արցախ է նուիրաբերել հայութեան ոսոխին:
Եւ ամենահետաքրքիրը այն, որ նոյն այդ ոսոխի քարոզչամեքենան եւս օգտագործում է թուարկուած միեւնոյն հնարքները` հայկական ազգային ընդդիմադիր ուժերի «ռեւանշի վտանգի» մասին անընդհատ բարձրաձայնելով:
Թող որ հէնց միայն այս փաստացի իրողութիւնը հիմք հանդիսանայ հայ հասարակայնութեան համար, որպէսզի խելամիտ, տրամաբանական եւ սկզբունքային կողմնորոշումներով խափանի ազգադաւ իշխանախմբի պետականակործան նպատակադրումը:
