Ս. ԽԱՆՃԻՀԱՆԵԱՆ
Հայաստանի ներկայ իշխանութիւնը կը շարունակէ իր ապազգային գործընթացը` իր ամբողջ ուժով ժողովուրդին մտքին մէջ անէացնելու «հայրենիք»-ի գաղափարը: Աւելի՛ն. ան իր քաղաքականութեամբ դէպի խաղաղութիւն ըսուած իր խաբկանքով կը շարունակէ զիջիլ դարեր շարունակ հայու արեամբ պահպանուած մեր սուրբ հողերէն:
Ծունկի եկած եւ պատերազմը պարտուած իշխանութիւն մը, որ հրաժարած է Արցախէն` ջնջելով զայն իր օրակարգէն, ի՞նչ երաշխիքներ կը ներկայացնէ համայն հայութեան, որ ան կարողութիւնը ունի պահպանելու իրեն վստահուած հայրենիքի մնացեալ տարածքները: Հրաժարելով Արցախէն` ի՞նչ երաշխիքներ ունի, որ պիտի չհրաժարի Սիւնիքէ՛ն, Տաւուշէ՛ն ու Լոռիէ՛ն:
Այսօր այս իշխանութիւնը սիրայօժար պատրաստ է հրաժարիլ մեր սուրբ հողերէն` առանց որեւէ խաղաղութեան երաշխիքի:
Անցնող շրջանին յաճախ ըսինք` «Երէկ` Շուշին, այսօր` Տաւուշը», նկատի ունենալով այն, որ նոյեմբեր 2020-ին Հայաստանի իշխանութիւնը յանձնեց Շուշին եւ այսօր ան պատրաստ է յանձնելու Տաւուշը:
Ինչպէս Շուշիին, այդպէս ալ Տաւուշին աշխարհագրական դիրքին կարեւորութիւնը քաջ գիտեն մեր հակառակորդներն ու թշնամիները: Այսինքն` տիրել Շուշիին, ինչպէս Տաւուշին, կը նշանակէ հայրենիքը դնել խոցելի կացութեան մը մէջ եւ ունենալ այն ուժն ու թոյլտուութիւնը` տիրելու ամբողջ Հայաստանին:
Սակայն այսօր պատմութիւնը ինքզինք կը կրկնէ:
Երէկ` մայիս 1992-ին, հայութիւնը ըսաւ Շուշին յանուն հայրենիքի, այսօր` Տաւուշը յանուն հայրենիքի:
Երէկ` մայիս 1992-ին, Պարգեւ սրբազան, այսօր` Բագրատ սրբազան աղօթք յղեց Աստուծոյ` աջակցութիւն խնդրելով Տիրոջմէ` պատմական արդարութեան վերականգնումին:
Երէկ` 7 մայիս 1992-ին, Շուշիի կամաւորները խաչ խնդրեցին Արցախի թեմի առաջնորդ սրբազանէն, եւ ուրիշներ իրենց թիկունքին, կուրծքին, բազուկներուն ու զէնքին վրայ սպիտակ խաչ դրոշմելով` մեկնեցան դէպի պատերազմի ճակատ: Անոնք հաւատացին խաչին ու սպիտակին եւ «Հարսանիքը լեռներում»-ով ազատագրեցին Շուշին:
Այսօր, 32 տարիներ ետք, նոյն օրով` 9 մայիս 2024-ին, հայութեան մէջ վերականգնեցաւ նոյն այդ Շուշիի ազատագրութեան հաւատքն ու ոգեւորութիւնը: Տաւուշէն սպիտակ խաչերով «Հայրենիքի գաղափար»-ին հաւատացողները, Բեկորի նման, իրենց հաւատքով մագլցեցան եւ արշաւեցին դէպի Երեւան` «Տաւուշը յանուն հայրենիքի» պաշտպանութեան ու արդարութեան վերականգնումին ի խնդիր:
Հայոց պատմութեան վերջին հազարամեայ տարիներուն մայիս ամիսը ծանօթ է իբրեւ կարեւորագոյն իրադարձութիւններով ու յաղթանակներով լեցուն ամիս: Ամիս մը, որ իր տարբեր դէպքերով ու ժամանակակից յաղթանակներով ոչ թէ լոկ հայու մը կեանքը փոխեց, այլ նաեւ վերականգնեց պատմական արդարութիւնը, եւ իւրաքանչիւր ՀԱՅ-ու մտքին մէջ դրոշմեց, որ ինք կարող է քիչ ուժերով պայքարիլ եւ յաղթել հսկայ ուժերուն դէմ, եթէ առաջնորդուած ըլլայ հաւատքով, զոր Սարդարապատի ու Շուշիի կամաւորները ունէին:
Ապրիլ 2021-ին Իլհամ Ալիեւ յայտարարեց, որ Ազրպէյճան Շուշին կործանելով` կործանեց Հայաստանի բանակն ու պետականութիւնը, եւ ինք ապագային Հայաստան պիտի մտնէ առանց հրասայլի: Աւելի ուշ` 17 յունուար 2023-ին, Ազրպէյճան ՄԱԿ-ի մէջ Հայաստանը նկարագրեց իբրեւ Արեւմտեան Ազրպէյճան:
Հակառակ Ազրպէյճանի բոլոր նմանօրինակ յայտարարութիւններուն, որոնք կը վտանգեն Հայաստանի պետականութիւնը, այսօր, այսպէս կոչուած, հայեր հրապարակ կու գան քարոզելով միասնականութիւն` ներկայ իշխանութեան հետ: Այո՛, մենք ալ կը ջանանք միասնական ըլլալ իբրեւ մէկ ազգ եւ մէկ առաջնահերթութիւն, սակայն մեր առաջնահերթութիւնը ազգադաւներու հեռացումն է, իսկ, այսպէս կոչուած, հայերուն միասնականութիւնը ազգադաւներու հետ միասնական ըլլալն է:
Ինչպէ՞ս կարելի է միասնական ըլլալ իշխանութեան մը հետ, որ սիրայօժար կը բարեկամանայ այն թշնամիին հետ, որ Հայաստանը կը նկարագրէ իբրեւ Արեւմտեան Ազրպէյճան:
Դաւաճան մը չի կրնար ազգի մը ղեկավարը մնալ, եւ այն հայը, որ մեր ներքին ազգադաւ թշնամիէն անկախ` կը ջանայ ստեղծել նոր թշնամիներ, որոնք կը պայքարին Հայաստանի ու հայութեան ազատագրութեան դատին եւ փոխան այդ պայքարին` կը քարոզեն միասնականութիւն ազգակործան ու ազգադաւ իշխանութեան մը հետ, այսպէս կոչուած, այդ հայերը` սփիւռքի կամ Հայաստանի մէջ, կը մնան լոկ առաքեալներ ցնորական գաղափարախօսութեան մը, որուն հետեւանքը պիտի ըլլայ ունենալ հայ ազգ` առանց հայրենիքի…
Դաշնակցականը, ինչպէս միշտ, պատրաստ է դէմ կենալու բոլոր արարքներուն, որոնք կը վտանգեն մեր ազգային շահերը:
Դաշնակցականը իր էութեամբ երբեք դէմ չի կենար հայրենանուէր հայու մը: Սակայն այսօր ան իր ձայնը բարձրացուցած է Հայաստանի իշխանութեան դէմ, որովհետեւ աթոռի վրայ նստած, այսպէս կոչուած, այդ հայերը կ՛աշխատին Հայաստանի Հանրապետութիւնը կցել բռնագրաւեալ Արցախին` իրականացնելով փանթուրանական մեծ ծրագիրը:
