ԽԱՉԱՏՈՒՐ ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ
ՀՅԴ Հայաստանի ԳՄ անդամ,
Պատմական գիտութիւնների դոկտոր, փրոֆեսէօր,
Խ. Աբովեանի անուան ՀՊՄՀ համաշխարհային պատմութեան եւ
նրա դասաւանդման մեթոդիկայի ամբիոնի վարիչ
Բագրատ սրբազանի կողմից «Չակնկալիքների շարժում» ձեւակերպումը կարող է պետական կառավարման սկզբունք որդեգրելու իւրատեսակ ազդակ հանդիսանալ ապագայ կառավարող վերնախաւի համար:
Պարզ է, որ շարժումը պետութեանն ու ազգին կործանումից փրկելու, հասարակութեանը պառակտումից եւ հոգեբանական անկումից դուրս բերելու, արդարութիւն հաստատելու, ընկերային բարենպաստ հաւասար պայմաններ հաստատելու նպատակ է հետապնդում: Այս նպատակին հասնելու համար պէտք է, որ ապագայ կառավարող խմբակը նեղ անձնական ակնկալիք չունենայ: Նոր եկողների ակնկալիքը, իր նոր հանգամանքով պայմանաւորուած, պէտք է լինի` փրկել պետութիւնը, համախմբել ազգին ու հասարակութեանը, հաստատել արդարութիւն եւ ընկերային-բարենպաստ հաւասար պայմաններ բոլորի համար:
Նոր կառավարող վերնախաւը պէտք է սկզբունքօրէն որոշի, որ ինքը (միգուցէ երկար ժամանակ) նեղ է ապրելու: Պետութեան եւ պաշտօնի հաշուին յունական կղզիներում չի տժժալու, կառավարական փոխադրամիջոցներով շրջագայութիւնների չի գնալու, չտեսած շքեղութիւններ թոյլ չի տալու, վերջապէս, վիզն ու փորը չի հաստացնելու: Նման ակնկալիք պիտի չունենայ:
Պետութեան մէջ տեղի ունեցող ցանկացած քաղաքական, տնտեսական, գիտակրթական հոգեւոր-մշակութային գործընթաց պէտք է դնել բարոյական հենքի վրայ, որտեղ սկզբունք պէտք է լինի ակնկալիք չունենալը:
Եթէ ձեւաւորուեց (իսկ ես համոզուած եմ, որ քրիստոնէական գաղափարախօսութիւնը մեզ պարտադրելու է ձեւաւորել), նեղ ապրելու պատրաստ, կամ ինչպէս ձեւակերպւում է «ակնկալիք չունեցող» վերնախաւ, մենք ոչ միայն կը յաղթահարենք համընդհանուր հասարակական-քաղաքական, բարոյական, հոգեբանական ճգնաժամը, այլեւ կը կերտենք նոր յաղթանակներ:
Որքան էլ երկար ու խաւար լինի գիշերը, միեւնոյն է` լոյսը բացուելու է:
