Կիւլէն Թորոսեան-Տէր Պօղոսեանի Մահուան Յիշատակին

6 յուլիսին լիբանանահայ գաղութը կորսնցուց իր համեստ արուեստագէտներէն տիկին Կիւլէնը:

Տիկին Կիւլէն փոքր տարիքէն յաճախած է Հռիփսիմեանց վարժարանը, ապա իր ուսումը շարունակած է լիբանանեան Գեղարուեստից համալսարանը: Ան կու գայ արուեստագէտներու ընտանիքէ մը: Անոր եղբայրը` Յարութիւն Թորոսեանը, որ դարձեալ վերջերս մահացաւ Փարիզի մէջ, շատ քաջալերած էր իր քոյրը` Կիւլէնը, որ իր կարողութիւնները զարգացնէ արուեստի բնագաւառին մէջ եւ Կիւլէն շատ բարձր նիշերով աւարտած էր Գեղարուեստից համալսարանը, ապա մասնագիտացած էր Փարիզի մէջ: Ֆրանսայէն վերադառնալէ ետք ան սկսած էր աշխատիլ զանազան դպրոցներու եւ համալսարաններու մէջ, անոնցմէ կարելի է թուել ԱԼՊԱ¬ն, Լիբանանեան համալսարանը, Ֆրանսական համալսարանը եւ անշուշտ Համազգայինի «Թորոս Ռոսլին» ակադեմիան: Այստեղ պիտի չմոռնանք յիշելու, որ տիկին Կիւլէն իր եղբօր հետ միասին եղած է Համազգայինի «Թորոս Ռոսլին» ակադեմիային հիմնադիրներէն: Ուսուցչական ասպարէզին մէջ անոր պարտաճանաչութիւնը ակներեւ էր: Տիկին Կիւլէն այն փնտռուած արուեստագէտներէն էր որ չէր սիրեր յոխորտալ: Շատ համեստ էր, «ոչ» բառը իրեն համար գոյութիւն չունէր: Երբ առիթներով իրեն դիմէինք` դատական կազմի մասնակցութեան համար, սիրայօժար կ՛ընդունէր: Ակադեմիային մէջ զինք կը սիրէին եւ կը յարգէին բոլորը: Մօր մը պէս կը գուրգուրար իր աշակերտներուն վրայ եւ մեծ համբերութեամբ կը տանէր ամէն աշխատանք: Երկու ամիս առաջ, զինք հրաւիրած էի վարժարանի մը մէջ դասախօսելու քանդակագործութեան մասին, մեծ սիրով ընդառաջեց: Ան իրեն հետ բերած էր իր աշխատանքներէն մաս մը` ցոյց տալու աշակերտներուն, թէ ինչպէ՛ս ծնունդ կ՛առնէ քանդակը: Շատ հաճելի էր զինք մտիկ ընելը: Ձեռնարկէն ետք մօտեցաւ եւ խնդրեց, որ շատ շուտով իր լուսանկարները ուղարկեմ իրեն, ըսաւ` «ասոնք իմ գանձերս են»: Ան մեծ ժպիտով կ՛ընդառաջէր ամէն առաջարկ: Տիկին Կիւլէնը մեր հայկական գաղութին մէջ բաւական մեծ թիւով աշակերտներ պատրաստած է քանդակագործութեան բնագաւառին մէջ:

Ինչ կը վերաբերի գործերուն, անոնց մէջ միշտ ներկայ էր հայկական ոգին, մանաւանդ իր «Մշոյ Ճառընտիր» գործը, որ բաւական տպաւորիչ քանդակ մըն է: Ան ամէն տեսակ նիւթերով կ՛աշխատէր: Իրեն համար անկարելի բան չկար, բայց այսօր ան չկայ, անգութ մահը խլեց զինք: Երբ այս տողերը կը գրեմ, չ՛ուզեցի իր մահուան մասին խօսիլ, այլ ուզեցի ի՛ր մասին խօսիլ, ծանօթացնել զինք, որովհետեւ ինծի համար ան տակաւին կ՛ապրի, իր գործերը այդ կը փաստեն:

Տիկի՛ն Կիւլէն, հողը թեթեւ ըլլայ վրադ:

«Թորոս Ռոսլին» Ակադեմիայի տնօրէնութիւնը եւ ուսուցչական կազմը իրենց խորին ցաւակցութիւնները կը յայտնեն ննջեցեալին ամուսնոյն եւ դուստրերուն:

ՀԱՄԱԶԳԱՅԻՆԻ ԳԵՂԱՐՈՒԵՍՏԻ ԴՊՐՈՑՆԵՐՈՒ ՏՆՕՐԷՆՈՒԹԻՒՆ