ՈՒՐՖԱՅԻ ՀԱՅՐԵՆԱԿՑԱԿԱՆ ՄԻՈՒԹԻՒՆ
ԳԷՈՐԳ ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ
Ժոզէֆ Թոփէեանի մեզմէ հեռանալուն քառասուն օրեր անցած է արդէն: Տակաւին իր շրջանակին մէջ կը խօսուի անոր եւ այն հսկայ ծառայութեան մասին, զոր կատարած է իր սիրելի միութեան :
1978-ի, երբ Ուրֆայի հայրենակցական միութեան երիտասարդականին արձանագրուեցայ, հոն ծանօթացայ աշխուժ, համեստ, ազնիւ, առաքինի եւ միութեան ծառայող օրինակելի անձնաւորութեան մը` Ժոզէֆ էղբերին:
«Ժոզէֆ էղբէր յո՞ր կ՛երթասը»:
Ժոզէֆը միշտ գործի վրայ էր, ամէն անգամ որ Ուրֆայի հայրենակցական միութիւնը կամ երիտասարդականը ձեռնարկ մը կազմակերպած ըլլար, անձնական գործը մէկ կողմ դրած, միութեան գործը յառաջ քշելու աշխատանքի մէջ էր: Նախ` միութիւնը, ապա` անձնականը:
Ժոզէֆ էղբէրը խոնարհ ծառայասէրն էր միութեան, ինչպէս իր ընտանիքին կը խնամէր, այնպէս ալ` իր հայրենակցական միութեան: Միութեան զաւակներուն ու հայրենակիցներուն հանդէպ նոյն սէրն ու յարգանքը կը տածէր:
Եղած էր Ուրֆայի հայրենակցական միութեան երկարամեայ վարչական, աշխուժ վարչականներէն մին, իր տունն ու ոսկերչատունը` ակումբին մօտ ըլլալուն, միութեան խաչը կը կրէր, միութեան շէնքին ընդհանուր պատասխանատուն էր, անխոնջ աշխատող, դրական կեցուածք ունէր շինիչ բոլոր աշխատանքներուն, ինչպէս` տպարանի, ձեռնարկներու համար նուէրներ հաւաքելու, օրացոյցեր բաժնելու, ճաշկերոյթ պարահանդէսներու տոմսերու սպառումի, հիւանդ եւ անկար հայրենակիցներու տուն այցելութեամբ: Մէկ խօսքով` թաղապետի գործ կը կատարէր իր գիտելիքներով եւ, հայրենակիցները մօտէն ճանչնալու բերումով այնքան յարգուած էր բոլորէն, որ մէկ առաջարկը երկու չէր ըլլար: Որեւէ առիթ չէր փախցներ երկրէն ներս թէ դուրս գտնուող հայրենակիցներու հետ կապ հաստատելու եւ զանոնք մասնակից դարձնելու միութեան աշխատանքներով: Սիրուած ու յարգուած էր բոլորին կողմէ:
Շատ մը վարչականներ եկած ու գացած են, սակայն ինք` որպէս շէնքի պատասխանատու, յիսնամեակէ աւելի ծառայած էր իր սիրելի միութեան աշխատանքներուն:
Եղբ. Ժոզէֆը կ՛երթայ միանալու իր վաղեմի ողբացեալ եղբայրներուն որոնց յիշատակը մինչեւ այսօր անթառամ մնացած է:
Ժոզէֆ Թոփէեան իր յիսնամեակէ աւելի ծառայութեան առթիւ արժանացած էր միութեան գնահատանքի մետալին, ինչպէս նաեւ յուշանուէրի, սակայն իր արժէքը այդ մետալով, յուշանուէրով չենք արժեւորեր, իր արժէքը իր անձնուիրութեան մէջ էր: Հիւանդ, անհանգիստ կամ առողջ` կարեւոր չէր, երբ միութեան համար գործ մը ըլլար, անձնուիրաբար` իբրեւ նուիրեալ ծառայ վազողն էր: Վարձքդ կատար բոլոր աշխատանքներուդ համար էղբերս:
Աստուծ ընտանիքդ առողջ պիէ:
Աստուծ օղորմի հոգուդ էղբէրիս, խունկ ու մոմ հոգուդ, Աստուծ լօսի մէջ պիէ քզիկ, յիշատակդ անթառամ պտ մնայ ինչըս քզնէդ առաջ նուիրեալ էղբերներուն յիշատակը, խողը թեթեւ ըննայ վրէդ:
