ՍԵՊՈՒՀ ՅՈՎԱԿԻՄԵԱՆ
Հոգեւորականութիւնը բոլորովին կը տարբերի աշխարհի բոլոր արհեստներէն: Հոգեւորականութիւնը, մէկ խօսքով, տարբեր կեանքի տեսակ է: Հոգեւորական ըլլալու համար հարկաւոր է կոչում, ուսում, ազնուութիւն, բարութիւն, զոհողութիւն ընելու պատրաստակամութիւն ունենալ: Հոգեւորական ըլլալը այնպիսի գործ մը չէ, որ անձը սորվի եկեղեցւոյ ծէսը, արարողութիւնը` հաւաքելով կարգ մը անհրաժեշտ գիտելիքներ եւ գործ անցնի: Հոգեւորականը ոչ միայն կղերականի իր զգեստով պէտք է տարբերի աշխարհի մարդոցմէ, այլեւ` իր օրինակելի կեանքով, իր մտածումով, խօսքով եւ հոգեկան հետաքրքրութիւններով:
Բարեպաշտ ժողովուրդը որքան ալ զգեստին կարեւորութիւն կու տայ, շատ աւելի ալ` եկեղեցականի հաւատքին, ապրած կեանքին, գիտելիքին եւ ազնուութեան:
Հոգեւորականը պարտի գիտնալ, որ ինք կանչուած է իբրեւ հաշտարար եւ ոչ թէ իրաւարար ըլլալու: Եկած է գործելու ամէն տեսակի հետ, ինչպէս որ մեր Տէրը եկաւ աշխատելու բոլոր դասակարգի մարդոց հետ` թէ՛ աղքատին թէ՛ հարուստին, թէ՛ հիւանդին, թէ՛ առողջին, թէ՛ անմեղին եւ թէ՛ մեղաւորին հետ, եւ ոչ թէ` դատելու կամ անտեսելու:
Այլ խօսքով, շատ են հոգեւորականներէն եղած պահանջներն ու ակնկալութիւնները:
Ներկայիս ընդհանրապէս շեշտուած է եկեղեցականի եւ մասնաւորաբար հովիւի պակասը, քանի շատեր կը կանչուին Աստուծոյ գործին, բայց քիչեր կ՛ընտրուին:
Աղօթենք, որ Տէրը արժանի մշակներ ղրկէ այս սրբազան գործին համար:
