Յաւերժական Բարեկամիս` Գէորգին

ՆՈՐԱ ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ

Կեանքին պէտք է նայիլ միշտ աստուածային դրական պայծառատեսութեամբ եւ հաւատքով: Այդ յաւերժացման բոլորս պիտի արժանանանք, այնպէս որ, մահը սարսափելի կամ տխուր իրականութիւն չէ մեր կեանքին մէջ, այլ մահը կեանքին շարունակութիւնն է` յաւերժութեան եւ վախճանական նպատակներու իրագործման առումով:

ԳԷՈՐԳ ՀԱՃԵԱՆ

10 նոյեմբեր 2020:

Կանգնած եմ մայրուղիի մը ճիշդ կեդրոնը, ամայութիւն է լրիւ, շարժում չկայ, ո՛չ ալ շունչ:

Յանկարծ կը սկսիմ հեռուէն նկատել ստուերներ, որոնք քիչ-քիչ կ՛ուղղուին իմ կողմս, հետզհետէ նկատելի կը դառնան անոնց դէմքերը, երիտասարդ տղաք են մեծամասնութեամբ, անոնց մէջ կան յարաբերաբար տարեցներ ալ, կը կրեն զինուորական տարազներ, անոնցմէ ոչ մէկը ինծի կը նայի, այլ պարզապէս կը տողանցեն երկու կողմերէս` իրենց կրակոտ հայեացքը ուղղած հեռու կէտի մը…

Կը փորձեմ  կարդալ դէմքերն անոնց, սակայն ի զուր, բայց եւ այնպէս չեմ յուսահատիր, կը շարունակեմ նայիլ մէյ մը աջ, մէյ մը ձախ` փորձելով մտքիս մէջ փորագրել իւրաքանչիւր դէմք:

… Յանկարծ կը յայտնուիս դէմս, աջ կողմի շարքէն` ըլլալով միակը, որ ուղիղ աչքերուս խորը կը նայի: Անակնկալէն ապշահար, կը շարունակեմ սառած մնալ տեղս, յանկարծ կ՛անհետանաս, կը փորձեմ կրկին գտնել քեզ, բայց այս անգամ կը յայտնուիս ձախէն, կրկին կը նայիս ինծի, կ՛ուզեմ հասկնալ աչքերուդ զրոյցը, բայց կրկին չկաս, աջ կողմն ես կրկին, նոյն նայուածքով, յետոյ` կրկին ձախ ու աջ, շատ դէմքերու մէջէն միայն դո՛ւն կը կրկնուիս ու կը կրկնուիս, բայց ես չեմ կրնար մօտենալ քեզի, այլ կը փնտռեմ աչքերդ խօսուն, որպէսզի թափանցեմ խորերը հոգիիդ…

Քիչ-քիչ շարքերը կը նօսրանան, դուն աւելի քիչ կ՛երեւիս ինծի, կը նայիմ քեզի` շփոթած, դէմքդ կը պայծառանայ, կը լուսաւորուի, կը կորսուիս այդ ճնշող ամայութեան մէջ…

– Նորա՜, Նորա՛…

Մօրս ձայնը զիս կը վերադարձնէ իրականութեան, եւ, ցաւ ի սիրտ, կ՛ընդհատէ երազս, ուր քեզի հետ պիտի զրուցէի անգամ մը եւս, պիտի խօսէինք մեզ տագնապեցնող տարբեր նիւթերու մասին, պիտի համաձայնէինք, վիճէինք, նեղուէինք իրարմէ` շուտով հաշտուելու համար, քու անվերջանալի ծրագիրներուդ մասին պիտի պատմէիր ինծի, ես ալ հայաստանեան վերջին իրադարձութիւններուն մասին քու տեսակէտդ պիտի ուզէի գիտնալ անպայման, թերեւս բարկանայիր, հաւանաբար պոռթկայիր, բայց անպայման վառ պիտի պահէիր յոյսդ, հաւատքդ, սէրդ ու նուիրումդ` հանդէպ հայութեան, Հայաստանին ու Արցախին, այս բոլորը նաեւ վարակիչ դարձնելով ինծի, սիրելիներուդ եւ շրջապատիդ:

Ինչո՞ւ արթնցայ, թաց աչքերս ինչո՞ւ այսքան ծանրացած են, ինչո՞ւ հեռաձայնս առնելով չեմ կրնար գրել քեզի, այպանել, որ երկար ատենէ չես խօսած, թէեւ ատիկա սովորական բան էր մեր երկար տարիներու բարեկամութեան մէջ, որովհետեւ նոյնիսկ ամիսներու լռութենէ ետք լոկ բարեւ մը մեզ կը վերադարձնէր այն պահուան, երբ վերջին անգամ ջերմօրէն զրուցած էինք…

Ամուր կը փակեմ ուռած աչքերս` քեզ կրկին գտնելու խոր յոյսով եւ ծով փափաքով…

Հարցումներ կը խճողեն միտքս. ինչո՞ւ 10 նոյեմբերին եկար ինծի «այցելութեան», ինչո՞ւ այդպէս ինծի կը նայէիր, ինչո՞ւ չմօտեցար, ինչո՞ւ ձայնդ չհնչեց եւ չլեցուց տարածքը ամբողջ…Պատասխանները չեն ուշանար, ենթադրեալ պատասխաններ անշուշտ. եկար այնպիսի պահու, երբ յուսահատութիւնը տիրական է արդէն, եկար ըսելու, որ արգիլուած է յուսալքուիլ, նայեցար ու չխօսեցար, որովհետեւ խօսքի պահ չէր այլեւս, այլ գործի, սուրբ գործի, որուն ձեռնարկեցիք դուն եւ ընկերներդ, եւ որուն շարունակութիւնը կ՛ակնկալուի մեզմէ իւրաքանչիւրէն, չմօտեցար, որովհետեւ ֆիզիքապէս այլեւս հեռու ես շատ-շատ, իսկ ձայնդ…

Յանկարծ կը յիշեմ, որ վերջին շրջանին ձայնային պատգամ մը ղրկեցիր ինծի, երբ քեզի կը խօսէի մահացած բարեկամի մը պատճառած վիշտին մասին, կը զրուցէինք մահուան մասին: Կը փնտռեմ ու կը գտնեմ ձայնդ, դողացող ձեռքով կը սեղմեմ պատգամին, եւ կը հնչես, կը բարձրանայ ձայնդ խորունկ եւ խորհրդաւոր…Կեանքը սիրելով հանդերձ, մահուան մասին վերոնշեալ ուրոյն տեսակէտդ կը լսուի եւ կը մղէ մտածելու:

Նահատակութեանդ վեհութեան դիմաց երկար ատեն մնացի պապանձած, յուզուած եւ անխօս, սակայն չզարմացայ, անակնկալի չեկայ, երբ քանի մը անգամ ուրացում ապրելէ ետք գիտցայ, որ հերոսացած ես, որովհետեւ կասկած չունէի, որ դուն ուրիշ տեղ կրնայիր ըլլալ: Գացիր Արցախի համար կեանքդ տալու, քու սուրբ արեամբդ ոռոգելու այն հողը, որուն նկատմամբ այդքան մեծ սէր ունէիր, որուն գովքը հիւսած էիր ամբողջ կեանք մը:

Հերոսական արարք էր ըրածդ, Գէո՛րգ: Դարձար հերոս, նահատակ, միացար փաղանգին այն նահատակներուն, որոնք սրբութիւն նկատեցիր միշտ, որոնց արժեւորումն ու յարգանքը սկզբունք դարձուցիր եւ ո՛չ միայն բանիւ, այլեւ գործով սիրեցիր, յարգեցիր եւ պանծացուցիր նահատակներն ու անոնց ծնողները, հարազատները…Կը յիշեմ որքան խոր յարգանքով ինծի ծանօթացուցած ես մեր հերոսներէն ոմանց ծնողներուն, յատկապէս` մայրերուն, ըսելով, որ անոնք հերոս ծնած են, ուստի միայն ու միայն արժանի են մեծարման եւ պատիւի: Զարմանալի զուգադիպութեամբ մը, մինչ այս տողերը կը յանձնեմ թուղթին, քու նահատակութեամբդ հերոսածին դարձած մօրդ յուզող եւ ցնցող նկարը կը յայտնուի դէմս, սիրելի՛ Գէորգ, մայրդ Այնճարէն հասած է Հայաստան, Պռօշեանի Զօրաց պանթէոն, եղբօրդ` Վրէժին հետ, եւ ծնրադրած է շիրիմիդ վրայ` մօր անփոխարինելի արցունքներով թրջելու շիրիմդ` փորձելով կրկին կեանք տալ քեզի, խօսելու քեզի հետ, կարօտդ առնելու: Այդ պատկերին ի տես խոր փափաք ունեցայ Աստուծմէ խնդրելու, որ միայն ու միայն քանի մը վայրկեան կրկին շունչ տայ քեզի, որպէսզի ելլես այդ պաղ քարին տակէն, գրկես մայրդ եւ ոտքի կանգնեցնես զայն կրկին…Դուն ամբողջ կեանքիդ յարգեցիր հերոսածին մայրերը, իսկ այսօր մեր կարգն է ատիկա ընելու քու մօրդ:

Յարգա՛նք քեզի` հերոս բարեկամս, մեր հպարտութեան աղբիւրը, պատի՛ւ հերոսածին մօրդ: Դուն երբեք յուշ չես դառնար, այլ կը մնաս յոյս եւ լոյս:

 

 

Like on Facebook
  •  
  •  
CATEGORIES
Share This

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )