ՅԱԿՈԲ ԼԱՏՈՅԵԱՆ
Լիբանանի տնտեսական եւ քաղաքական հետզհետէ ծանրացող ճգնաժամին եւ «Քորոնա» ժահրի պարտադրած ընկերային ու առողջապահական տագնապին վրայ աւելցաւ 4 օգոստոս 2020-ի նաւահանգիստի ահաւոր պայթումը:
Այսօր մէկ տարի անցած է այն օրէն, երբ լիբանանահայութիւնը իր էութեամբ ցնցուեցաւ: Ֆիզիքական, նիւթական, մարդկային, հոգեկան եւ գոյութեան պայքար մղող լիբանանահայութիւնը ոտքի մնալու, տոկալու, յարատեւելու ուժ կը հաւաքէ տակաւին:
Մասնաւորաբար պէյրութահայութիւնը մեծ ցնցում ապրեցաւ:
Ամէն տեղ աւեր, ամէն տեղ յուսահատութիւն, տարիներու վրայ քար առ քար, տուն առ տուն, թաղ առ թաղ շինուածը մէկ վայրկեանի մէջ փոշիի վերածուեցաւ: Երիտասարդ կեանքեր խլուեցան մեզմէ, ընտանիքի հայրեր, մայրեր, զաւակներ եւ երէցներ…
Ցաւը մեծ էր եւ է՛ տակաւին:
Վիրաւորներ աննկարագրելի պայմաններու մէջ յայտնուեցան…
Ո՛վ որո՞ւ պիտի հասնէր այդ օրը:
Ո՛վ որո՞ւ յոյս պիտի տար, որ յաջորդ օրը, երբ արեւը ծագէր, ամէն մարդ իր աւերակներուն մէջէն յիշատակ մը պահէր:
Մինչեւ օրս, հաւատացէք, ամէն օր կը յիշենք այդ դժբախտ օրուան այդ ահարկու վայրկեանը: Աստուծոյ բարեխնամութեամբ ահագին կեանքեր փրկուեցան: Տան մէջ ապահով անկիւն մը, խանութի ապահով տեղ մը, ճամբու մը ծայրը…
12 ամիսներ անցան, սակայն երէկուան նման կը յիշենք բոլորս:
Ճիշդ է, բազմատեսակ եւ բազմաբնոյթ օժանդակութիւններով մասամբ նորոգուեցան շէնքերը, եկեղեցիները, ակումբները: Լիբանանահայութեան օժանդակութեան փութաց այդ նպատակով յառաջացած Լիբանանահայութեան վերականգնումի մարմինը, որուն տրամադրած օժանդակութիւններու գումարը անցաւ մէկ միլիոն տոլարը:
Սակայն ցաւը կը մնայ մեծ: Վիշտը` անդարմանելի: Կորուստները` անփոխարինելի: Երազները` խլուած: Այդ թաղերուն, տուներուն, ակումբներուն, եկեղեցիներուն յիշատակները կը մնան հո՛ս եւ աշխարհով սփռած իւրաքանչիւր հայու հոգիներուն մէջ:
Սպասելով լոյսի եւ յոյսի նշոյլի մը, որպէսզի ողջ մնացողներուն երազներն ալ չխլուին պայթումին աւերին պէս:
Սպասելով պայծառ օրերու, որպէսզի ֆիզիքական կորուստին կողքին, արձանագրուած հոգեկան ու հոգեբանական տագնապներէն կարենանք դուրս գալ եւ սփոփուինք գալիքի յոյսերով:
Օգոստոս 4-ի պայթումը լիբանանահայութեան պատմութեան մէջ իր յատուկ տեղը պիտի ունենայ, մանաւանդ Պէյրութը` իբրեւ մայրաքաղաք, իր երեք հարիւր հազար բնակարաններու եւ հաստատութիւններու աւերով:
Վերջապէս, ո՛ւր ալ ըլլանք, ինչպիսի՛ պայմաններու մէջ ալ գտնուինք, մենք մեր յուշերու եւ ապրումներու պատանդն ենք անկասկած:
Օգոստոս 4-ը կը մնայ մեր կեանքի շղթային այն օղակը, որ իր ուժգնութեամբ միայն կամքի ու հաւատքի ուժը կը զօրացնէ եւ միասնական ոգիի գործնական կիրարկումը կը դրսեւորէ:
Յիշատակը անթառամ մնայ բոլոր նահատակներուն եւ ապրող նահատակներուն:
