Ցոլակ Թիւթէլեանի` Ընկ. Ցոլակի Յիշատակին

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Ճակատագիրի մեծ հեգնանք է, որ պիտի չկարողանամ բուռ մը հող ցանել օրերս իր աչքերը յաւիտենութեան փակած ընկ. Ցոլակի շիրիմին:

Մեր կեանքի ընթացքին կան կերպարներ, որոնց հետ առաջին հանդիպումն իսկ բաւարար է կերտելու ոչ միայն ամուր բարեկամութիւն, այլ, մէկ խօսքով, ստանալու` աւիշ եւ գործելու եռանդ: Ընկեր Ցոլակը անոնցմէ էր:

Երկար տարիներու ՀՅԴ-ի ներկայացուցիչի պաշտօնը ստանձնած ու յետոյ որոշ ժամանակով Պուրճ Համուտ հայկական աւանի քաղաքապետի պատասխանատու դիրքը վարած ընկերոջ մտերմութիւնը ես վայելեցի այն օրերուն, երբ Պուրճ Համուտէն փոխանցուեցայ Անթիլիաս շրջանի «Աղբալեան» կոմիտէութեան շարքերը:

Այդ օրերուն ընկ. Ցոլակը դարձաւ իմ խմբակից ընկերս:

Հեզաբարոյ, հանդարտ, կշռուած խօսքերով, կանոնագիրի տէր ու պաշտպան, առանց կիրքի, առանց փոթորկոտութեան եւ առանց հապճեպ խօսքերու կամ արտայայտութիւններու` իմ երէց ընկերս դարձաւ ընկեր Ցոլակը:

Միշտ ներկայ էր: Աշխատասէր ժողովական, որ, հակառակ Լիբանանի շրջանի կազմակերպչական բոլոր մակարդակի փոթորիկներուն,մնաց իր բարձրութեան վրայ:

«Դասական» դաշնակցական մը: Այն դաշնակցականներէն, որոնց հետ շփումը անկրկնելի է, որոնցմէ դաս քաղելը` իւրային եւ ոգեշնչող:

Այդ օրերուն Ցոլակ Թիւթէլեան պատասխանատու դիրքի վրայ չէր, սակայն իր կուսակցական ողջ կեանքի եւ կարգապահ մարդու դրուածքով կարողացած էր շահիլ բոլորին յարգանքը: Կրնային համաձայն չըլլալ իր տեսակէտներուն հետ, կրնային չընդունիլ իր կարծիքները, կրնային հակաճառել իրեն, բայց չէին կրնար չյարգել իր խօսքը:

Այս տեսակը, խորքին մէջ, Լիբանանի մէջ աճած, պատրաստուած եւ մեր ժողովուրդին տրուած այն ընտիր տեսակն է, որուն մասին դեռ երկա՜ր պիտի գրենք, խօսինք ու սորվինք անոնցմէ:

Շնորհիւ իր կապերուն, շնորհիւ իր լայնախոհութեան` ան կարողացած էր դառնալ կապը մէկ կողմէ Լիբանանի հայութեան ու Լիբանանի ՀՅԴ կառոյցին, եւ միւս կողմէ ալ` երկրի ամենածայրայեղ քրիստոնեայ եւ աջակողմեան թեքում ունեցող միլիսին` Փաղանգաւոր կուսակցութեան բարձր վերնախաւին միջեւ, ու ատոր շնորհիւ էր նաեւ, որ ան երկիրը հարուածող տարբեր փուլերուն, ու նոյնիսկ` հայութիւնը թիրախ դարձնել փորձող, յատկապէս քրիստոնեայ կարգ մը ղեկավարներու նկրտումին, կարողացաւ իր համախոհ ընկերներուն հետ միասին տէր դառնալ լիբանանահայութեան: Շնորհիւ իր խոհեմութեան, իր բարձր գիտակցութեան ու նաեւ աշխարհընկալումին շրջանին մէջ կատարուող զարգացումներուն եւ համալիբանանեան, յաճախ վտանգաւոր, ու հայութեան համար դառնաղէտ հետեւանքներ ունեցող դէպքերուն առընթեր, ան խոյացաւ, խոյացաւ որպէս «դասական» դաշնակցականի կերտուածք ունեցող մարդ:

Տարիները երբեք չյոգնեցուցին զինք: Տարիները երբեք չմաշեցուցին իր հոգին, որ մնաց երիտասարդ, գուցէ նաեւ` մինչեւ իր վերջին շունչին հատնիլը:

Ընկ. Ցոլա՛կ, այսօր, այս ծանր պահուն ընդունէ՛ կրտսեր ընկերոջդ երախտիքը եւ յարգանքը:

Երախտիք քո՛ւ անձիդ, որ կարողացար դառնալ բոլորին կողմէ սիրուած, բոլորին կողմէ յարգուած, նուիրեալ գործիչ, եւ յարգանք քու վաստակիդ, որուն շնորհիւ, եւ որուն պատուանդանին վրայ ինծի նման մեծ թիւով լիբանանահայեր կառուցեցին իրենց հայկական դիմագիծը` պայքարելու ոգին դարձնելով ամէնօրեայ ապրում մը:

Ճիշդ է, հասկնալի է, որ սփիւռքի մէջ հայութիւնը պետութիւն չունեցաւ, պետութիւն չգոյացուց, պետական համակարգ չստեղծեց, սակայն ունեցաւ պետական այրեր, պետականութեան ոգիով գործող մարդիկ, որոնք իրենց անձը դրին ազգի մեծ նժարին վրայ:

Ընկ. Ցոլակ անոնցմէ էր, որ խոնարհ ծառան դարձաւ Հայ յեղափոխական դաշնակցութեան եւ մինչեւ իր վերջին շունչը մնաց անդաւաճան ու հաւատարիմ իր պաշտած կուսակցութեան աներեր եւ մաքուր սկզբունքներուն:

Յարգա՛նք քու յիշատակիդ, սիրելի՛ ընկեր:

Թող երեւանեան այս հեզ ու գարնանային զեփիւռը թարմութիւն մը բերէ յոգնաբեկ աճիւններուդ:

Քու անուանդ, քու տեսակիդ, քու յիշատակդ վառ պահողներուն եւ քու գործդ շարունակողներուն.. բի՜ւր յարգանք, սիրելի ընկ. Ցոլակ:

 

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )