Դաշնակցական Անկրկնելի Հայը

Յ. ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ

Դաժան ժամանակներ կ՛ապրինք բոլորս:

Անհատական, ընտանեկան, հասարակական թէ ընկերային շրջանակներ վիշտի ու մորմոքի մէջ են ամէն օր եւ ամէնուրեք:

Ազգովին աղէտահար ենք արեամբ ազատագրուած Արցախէն հողամասեր թուրքին ու ազրպէյճանցիին յանձնելու կատակերգութենէն ետք:

Համատարած կռիւ է մեր ժողովուրդին համար` թշնամիին դէմ, համավարակին դէմ: Կռիւ` հայը հայ պահելու, կռիւ` Հայաստանն ու Արցախը հայ պահելու, կռիւ` հայուն յոյսն ու մարտունակութիւնը վառ ու ամուր պահելու:

Այս կռիւին ընթացքին ինկան շատեր, անձնազոհ տղաք, աննման հերոսներ, սիրելի բարեկամներ, անհատուցելի ընկերներ:

Ու ինկան անկրկնելիներ:

Կարօ Քեպապճեանը այդ անկրկնելի տղոց կարգին դասուող բացառիկ օրինակն էր:

Ընկեր Կայծակին տղան, ընկեր Կարոն, Մասթըր Կարոն, Արցախի ներկայացուցիչ պետական դէմքը` Կարօ Քեպապճեանը չդիմացաւ աղէտին եւ իր բազմահազար ընկերներէն բաժնուելով` գնաց միանալու Արցախի համար եւ Արցախի մէջ ինկած հին ու նոր նահատակներուն, Լիբանանի ինքնապաշտպանութեան կռիւներուն թէ Սուրիոյ պատերազմի ընթացքին զոհուած իր ընկերներուն, իր դաստիարակներուն եւ դաստիարակած տղոց:

Անկրկնելի անձնաւորութիւն էր Կարօ Քեպապճեանը:

Համակ շարժում եւ գօտեպնդող երեւոյթ:

Տագնապալի որեւէ ժամու յանկարծ կ՛երեւէր Կարոն: Յաղթանդամ, տիրական ներկայութեամբ, հնչեղ ձայնով, խանդավառութիւն հրահրող «աղմուկ»-ով, վարակիչ լաւատեսութեամբ, հաւատք ամրապնդող ուժականութեամբ երբ մուտք գործեր ան որեւէ տեղ, ուր տագնապ եւ տառապանք կար, մթնոլորտի յանկարծական փոփոխութիւն կը յառաջանայ ու մարդիկ, ընկերներ անպայման կը զգան, թէ «Կարոն անցաւ այստեղէն»:

Քոնկ ֆուի իր հմտութիւնն ու մասնագիտութիւնը մղիչ ուժը եղաւ Կարոյին համահայկական գործունէութեան: Ան չմնաց մարտարուեստ մը սորվեցնելու սովորական, «առեւտրական» գործարքին մէջ, այլ այդ մարտարուեստը վերածելով հոգեմտաւոր դաստիարակութեան միջոցի` նուիրուեցաւ իրերայաջորդ սերունդներ դաստիարակելու սրբազան առաքելութեան:

Շուրջ 45 տարի ան մնայուն ներկայութիւն եղաւ խիզախութիւն, կորով, մարտունակութիւն, գաղափարապաշտութիւն եւ հայրենասիրութիւն ամրապնդելու հայակերտումի եւ հայրենակերտումի հաւաքական ճիգին մէջ` իբրեւ անբաժան եւ տիրական շունչ:

Լիբանանեան պատերազմին Կարոն առաջին դիրքերու վրայ էր: Ան տեւական ներկայութիւն էր հո՛ն, ուր կարիքը կար: Մարզումի աշխատանք, հոգիի ու հաւատքի կռանում, աւազաթումբին ետին թէ վիրաւորներու խնամք կամ փոխադրութիւն, ընկերական հանդիպում, ժողով թէ ուսուցչութիւն, ընտանիք ու ընտանեկան խրախճանք, իր սեփական ակումբներուն հաստատակամ թէ մարտունակ դաստիարակութիւն ներշնչող հոգի:

Դաշնակցական դպրոցի զաւակ, դաշնակցական սկզբունքներու անզիջող զինուոր ու պաշտպան ընկեր Կարոն ՀՅ Դաշնակցութեան ընդմէջէն ընդարձակեց իր ամբարած ներուժը ու զայն դրաւ համահայկական հարցերու հետապնդման ի սպաս:

Դաշնակցական Կարոն եղաւ իրաւ հայ մարդ ու խտրութիւն չդրաւ անձերու պատկանելիութեան, ուղղութեամբ թէ գործելաձեւին միջեւ: Բաւարար էր իրեն համար լսել հայ անուն, տեսնել հայու տագնապ, ու ներկայ էր Կարոն` միշտ խանդավառութեամբ, միշտ լուծումներով ու ապագային հանդէպ միշտ վարակիչ լաւատեսութեամբ:

Արցախը դարձաւ իր կիզակէտը: Գնաց հոն, իրեն հետ ուղղեց նաեւ իր ընկերները, հայ եւ ոչ հայ բարեկամներ, մարզեց, ցանեց, հնձեց, մշակեց, կառուցեց եւ կռիւ մղեց Արցախի պաշտպանութեան ի խնդիր: Մերձաւոր Արեւելքի մէջ Արցախի ներկայացուցիչի իր հանգամանքով խաղաղութեան կամ պատերազմի օրերուն անփոխարինելի ներկայութիւն եղաւ իր ոճով, իւրայատուկ մարտունակութեամբ, անկրկնելի ինքնադրսեւորումով:

Իրեն հետ հեռաձայնային վերջին զրոյցս Շուշիի յանձնումէն երկու օր առաջ էր: «Ընկե՛ր,- ըսաւ,- չենք ձգեր, որ Շուշին յանձուի»:

Սիրելի՛ Կարօ,

Ամբողջ կեանքդ անկեղծութեան, ընկերականութեան, բարի տրամադրութեան, հայրենասիրութեան, զոհողութեան տիպար դարձար: Չէիր հաւատար ընկերադաւութեան, հայրենադաւութեան, ինքնապարտութեան կամ անձնատուութեան:

Վերջին հեռաձայնդ դժբախտաբար սխալ դուրս ելաւ:

Շուշին յանձնուեցաւ:

Եւ դուն չդիմացար այս յանձնումին ի տես: Պոռթկացիր, երեխայի նման լացիր, լռեցիր:

Հիւանդութիւնը չէ, որ հարուածեց քեզ: Հայրենադաւութիւնը, անձնատուութիւնը, ապազգայնութիւնը հարուածեցին քեզ:

Բայց ինկար խիզախ ու խրոխտ:

Ու կ՛ապրիս հայրենիքով այրող բոլոր սրտերուն մէջ:

Հայրենի հողը թեթեւ գայ վրադ, սիրելի՛ Կարօ:

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )